Γενική απεργία: τι άλλο;

"Αλμα 20% στα κέρδη των επιχειρήσεων"
       
("ΤΑ ΝΕΑ", 5/12/2005)

Καθώς, πριν λίγες μέρες, ο Κώστας Καραμανλής, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Γιώργος Αλογοσκούφης έπαιρναν στα χέρια τους τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, όπου η αποδοχή της κατάργησης των εργασιακών "προνομίων" στις ΔΕΚΟ έφτανε αισίως στο 56% του συνόλου των υπηκόων τους, ο κύβος είχε ριφθεί. Δεν υπάρχει πλέον κανένα εμπόδιο για να ολοκληρωθεί το ξήλωμα όσων φιλολαϊκών κατακτήσεων της "μεταπολίτευσης" είχαν απομείνει.

Μετά από περίπου 15 χρόνια πολλών μικρών "νεοφιλελεύθερων" μεταρρυθμίσεων -πάντοτε ευρωπαϊκής καθοδήγησης- σήμερα η ελληνική κοινωνία που κατά πλειοψηφία επηρεάζεται από τον δικομματισμό, φαίνεται να υιοθετεί τον σκληρό πυρήνα των πολιτικών επιλογών των "δυνάμεων της αγοράς":

Ετσι αναπαράγεται ανεμπόδιστα το μοντέλο της κοινωνίας των 2/3, και ελάχιστοι στην πράξη ασχολούνται με τα "αθέατα" τμήματα του πληθυσμού (πάνω από το 22%) που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (άνεργοι, χαμηλόμισθοι, φτωχοσυνταξιούχοι, εποχικά απασχολούμενοι, ανασφάλιστοι κ.ο.κ.). Η εξέλιξη αυτή συμβαδίζει με τον προκλητικό και εύκολο πλουτισμό παλαιότερων και νεότερων στρωμάτων της κοινωνίας, τον μιντιακό βομβαρδισμό των προτύπων της γκλαμουριάς, του ατομισμού και όλων των μύθων της "νέας οικονομίας" που σταδιακά διέλυσαν την κοινωνική συνοχή και διέσυραν τα προτάγματα της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αρχικά επιβλήθηκαν οι πρώιμες "ευέλικτες" μορφές απασχόλησης, ενώ κατέρρεε πλήρως ο έλεγχος εφαρμογής των Συλλογικών Συμβάσεων (μαζί με την αξιοπιστία και την επιρροή των συνδικάτων) και ενώ περιοριζόταν διαρκώς η δυνατότητα είσπραξης των τυπικά οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών και των φορολογικών εσόδων και διογκωνόταν το παραοικονομικό φαινόμενο (πάνω από 30% της συνολικής οικονομίας). Στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα εξασφαλίστηκαν όλες οι (θεσμικές και πελατειακές) προϋποθέσεις σκανδαλώδους κερδοφορίας και παράλληλα προχωρούσε η αποψίλωση της δημόσιας περιουσίας πλάι πλάι με τη συκοφάντηση της χρησιμότητας του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Και εκεί που τα χρόνια του '70 και του '80 η Αριστερά και τα συνδικάτα πίεζαν (έστω και με αλλεπάλληλα λάθη) να επεκταθούν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ και στο αγριότερο αρχιπέλαγος των εκατοντάδων χιλιάδων συναδέλφων τους στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, η κατάσταση αντιστράφηκε. Το δικαίωμα να έχεις καλύτερη αμοιβή, καλύτερες και λιγότερο ανθυγιεινές συνθήκες δουλειάς, ωράριο, πενθήμερο, να κάνεις διακοπές, να περιμένεις μια ανθρώπινη σύνταξη και να μη σε απολύουν όποτε τους γουστάρει, ονομάστηκε "προνόμιο των ρετιρέ" (που μείωνε και την "ανταγωνιστικότητα" της "εθνικής οικονομίας"). Και συν τω χρόνω όλο και περισσότεροι ανασφαλείς και ανασφάλιστοι, κακοπληρωμένοι και ταπεινωμένοι εργατοϋπάλληλοι της πόλης και της υπαίθρου, θύματα των πιο ασύδοτων εργοδοτικών συμφερόντων άρχισαν να φθονούν τους "κηφήνες" ενός "σπάταλου" κρατικού μηχανισμού, από τη λειτουργία του οποίου απολάμβαναν όλο και χειρότερες (και ακριβότερες) υπηρεσίες υγείας, παιδείας, πρόνοιας, δημοσίων υποδομών κ.ο.κ.

Υστερα ήρθε το κομμάτιασμα των γενιών της εργατικής τάξης ως προς το ασφαλιστικό τους καθεστώς. Αλλη συνθήκη για τους πριν το 1983, υποδεέστερη για τους προσλαμβανόμενους έως το 1992, δυσκολότερη για τους μετά, και τώρα ακόμα χειρότερο καθεστώς εργασίας και ασφάλισης για τους "επέκεινα".

Το έγκλημα κατά των μισθωτών και η θυσία των νέων παιδιών ολοκληρώνεται σε μια χώρα που έχει τους χαμηλότερους (μέσους και βασικούς) μισθούς και τις χειρότερες συντάξεις (για τη συντριπτική πλειονότητα των δικαιούχων) στην Ευρώπη των "15".

Στο εξής θα καταργούνται παντού θέσεις σχετικά αξιοπρεπούς εργασίας, σύμφωνα με τους νόμους του κράτους και της κεφαλαιοκρατικής ελευθερίας των αγορών (βλ. και μετανάστευση επιχειρήσεων και επενδύσεων εκτός συνόρων όπου υπάρχει ακόμα πιο ληστρική συνθήκη κερδοφορίας), και αντ' αυτών (υπό την πίεση βεβαίως και της σταθεροποιούμενης πάνω από το 11% ανεργίας) θα δημιουργούνται νέες που θα αναλογούν σ' εκείνες που περιέγραφε ο Ντίκενς, ή έστω στις "απαστράπτουσες" ωρομίσθιες τύπου Lidl, ΙΚΕΑ, Carrefour, The Mall, κ.λπ.: γύρω στα 500 ευρώ το μήνα με 12ωρη καθημερινή εργασία.
 

(Ελευθεροτυπία, 10/12/2005)

 

www.iospress.gr