Οι σταρ της Αντιτρομοκρατικής

"Κάθε χώρος, η πολιτική, το θέατρο, η δημοσιογραφία, έχει τους δικούς του σταρ"
       
(Αλέξης Παπαχελάς, «Το Βήμα», 27/11/05)

Σκηνικό καλοκαιριού του 2002 επιχειρείται να στηθεί και πάλι εν όψει του εφετείου της 17Ν. Δυστυχώς και πάλι ο Τύπος έχει κληθεί να παίξει ένα συμπληρωματικό ρόλο, μεταφέροντας άκριτα στην κοινή γνώμη τα κρυφά σενάρια, τους κατευθυνόμενους μύθους ή τις μισές αλήθειες των αντιτρομοκρατικών μηχανισμών. Διαβάσαμε την Κυριακή ένα περίεργο ανάγνωσμα του κ. Παπαχελά για κάποιον «Αστέρα της τρομοκρατίας» (Το Βήμα, 27/11/05), όπου περιγράφεται ένας τρομοκράτης κασκαντέρ, ο οποίος ξεφεύγει, αν και τον κυνηγούν όλο το 24ωρο οι άνδρες της Αντιτρομοκρατικής, μάθαμε ότι με τη μοτοσικλέτα ανεβαίνει απότομα σκαλιά σε αθηναϊκούς δρόμους, ότι έχει κρυμμένα τριάντα κιλά εκρηκτικά, ότι δικαστικός που τον ανέκρινε «διάβασε στα μάτια του ότι διψάει για αίμα, θέλει οπωσδήποτε να σκοτώσει».

Λες και η εικόνα των «τρομοκρατών με τις παντόφλες» δεν είναι αρκετή για να στηρίξει την κατηγορία εις βάρος όσων κάθισαν χθες στο εδώλιο του Κορυδαλλού. Λες και πρέπει οι δικαστές, οι μάρτυρες, οι συγγενείς των θυμάτων, οι κατηγορούμενοι και όλη η κοινωνία να ζουν υπό την απειλή του τρομοκράτη-κασκαντέρ για να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ας μην παρεξηγηθούμε. Δεν υποστηρίζουμε ότι το δημοσίευμα είναι αποκύημα της φαντασίας του συντάκτη. Αλλωστε ο ίδιος είχε προαναγγείλει από τον Μάρτιο του 2002 ότι «οι Βρετανοί έχουν θέσει ως προθεσμία για την ολοκλήρωση των ερευνών τα δύο χρόνια από τη δολοφονία του ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς, τον επόμενο Ιούνιο δηλαδή» («Το Βήμα», 3/3/02). Γνωρίζουμε ότι τον Ιούνιο ο συντάκτης επιβεβαιώθηκε. Εχουμε, λοιπόν, απόλυτη εμπιστοσύνη ότι αυτά που γράφει του τα λένε οι πηγές του. Είμαστε, όμως, αναγκασμένοι να υπενθυμίσουμε ότι η ταύτιση μιας μερίδας δημοσιογράφων με τις πληροφορίες που διοχετεύουν οι αρχές ασφαλείας υπήρξε αποτέλεσμα προσεκτικού σχεδιασμού, τον οποίο πραγματοποίησε η συντονιστική ομάδα ελληνικών, αμερικανικών και βρετανικών υπηρεσιών, που συγκροτήθηκε μετά το 2000 στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Δεν το λέμε εμείς. Το λένε όσοι επιδόθηκαν σ' αυτού του είδους τη «δημοσιογραφία» εκείνη την περίοδο και σήμερα παραδέχονται πως έγραφαν ό,τι τους έδιναν ως «πληροφορίες» ή «υποθέσεις» οι αρχές ασφαλείας ή οι μυστικές υπηρεσίες. Το επικαλούνται συντάκτες και εκδότες ενώπιον των δικαστηρίων, όπου καλούνται σήμερα να λογοδοτήσουν για τον διασυρμό πολιτών. Μόνιμη επωδός στις δικαιολογίες τους είναι ότι «αυτά μας έδιναν, αυτά βγάζαμε».

Φαίνεται ότι η δίκη της 17Ν θεωρείται καλή αφορμή για να μπει και πάλι σε κίνηση αυτός ο μηχανισμός, ο οποίος εκτός από αναγνωσιμότητα φέρνει και άμεσα υλικά οφέλη στους μηχανισμούς καταστολής, οι οποίοι θα δουν να μειώνονται οι πιστώσεις τους αν εκλείψει ο αντίπαλος, αν δηλαδή επιβεβαιωθεί ότι η 17Ν δεν υπάρχει.

Τηρουμένων των αναλογιών, αυτός ο εγχώριος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας αποτελεί μικρογραφία του δόγματος Μπους. Για να συνεχιστεί στον εντατικό ρυθμό του 2000-2004 η εσωτερική αντιτρομοκρατική εκστρατεία πρέπει να υπάρχει ορατή (έστω και μεγαλοποιημένη) η απειλή. Το κακό είναι ότι αυτά τα δημοσιεύματα δεν μένουν χωρίς συνέπειες για τα πρόσωπα που «φωτογραφίζουν». Ηδη γνωστός βουλευτής, ο οποίος έχει στηρίξει την πολιτική του καριέρα σε ευφάνταστες μυθοπλασίες περί τρομοκρατίας, μιλώντας σε πηγαδάκι στη Βουλή, έδωσε και όνομα στη φωτογραφία του τρομοκράτη-κασκαντέρ που φιλοτέχνησε το «Βήμα». Αλλά το χειρότερο είναι κάτι άλλο. Το ίδιο δημοσίευμα σχεδόν προαναγγέλλει ως «πολύ πιθανό ένα τρομοκρατικό χτύπημα προτού αρχίσει η δίκη της 17Ν στο Εφετείο» και εκτιμά ότι «ένα χτύπημα θα φέρει τα πάνω κάτω στη διεθνή εικόνα της χώρας μας». Είναι σαν να προκαλεί κάποιον να δράσει, εξασφαλίζοντάς του εκ των προτέρων την υψηλή σημασιοδότηση της πράξης του. Σε μια περίοδο που οι κλασικές οργανώσεις της ένοπλης πάλης έχουν εκλείψει, αυτή η πρόκληση είναι ανοιχτή πρόσκληση για τη δημιουργία νέων πυρήνων.

Αλλά αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.
 

 

(Ελευθεροτυπία, 3/12/2005)

 

www.iospress.gr