Η Ασφάλεια γράφει την Ιστορία



"Από τις φαλτσέτες στα... 45άρια"
                (Τάσος Τέλλογλου, «ΤΟ ΒΗΜΑ» 20/7/2002) 


ΜΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί τόσοι αριστεροί -αριστεροί πάσης φύσεως και προελεύσεως- αισθάνονται υποχρεωμένοι να απολογηθούν για την πολιτική τους στράτευση και, κυρίως, γιατί με τον αμήχανο λόγο τους, την ακραία απολογητική τους στάση και αλλεπάλληλες δηλώσεις νομιμοφροσύνης δέχονται να συνυπογράψουν την αναθεώρηση της ιστορίας της Αριστεράς που γράφεται τις ημέρες αυτές στα πολυσύχναστα τηλεοπτικά παράθυρα. Γιατί δεν μπορεί να μη νιώθουν πως η εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» λειτουργεί στο σημείο αυτό προσχηματικά: η προσφυγή στην ιστορία, ακόμη και στην προϊστορία, των κομμουνιστικών κινημάτων συνιστά αυτή τη στιγμή βασικό μηχανισμό της επιχειρούμενης απονομιμοποίησης της Αριστεράς.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ απλώς για τους θρασείς ρεπόρτερ με τα ματσούκια που αναφέρονται αφελώς σε "τροτσικιστές", "αρχιμαρξιστές" και το κακό συναπάντημα. Ούτε για τους αδαείς παρουσιαστές που ενημερώνουν με περισπούδαστο ύφος τους τηλεθεατές ότι, ως γνωστόν, το ΚΚΕ διασπάστηκε το 1968 σε τρία κομμάτια και ότι ο Αλέκος Γιωτόπουλος ανέλαβε την ηγεσία ενός από αυτά (!). Την ίδια ώρα, "έγκυροι" δημοσιογράφοι τσαλαβουτούν με τη χαρακτηριστική τους άνεση στην ιστορία των μεσοπολεμικών κομμουνιστικών ρευμάτων, εμφανίζοντας σημαντικά περιοδικά σαν το "Αρχείο του Μαρξισμού" ή την "Πάλη των Τάξεων" ως αποδεικτικά στοιχεία για τους λόγους που όπλισαν το χέρι των δολοφόνων του Στίβεν Σόντερς.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, μόνος ο Γιάννης Τζαννετάκος όταν, στο περιθώριο των τηλεοπτικών κραυγών του περί αιμοσταγών καθαρμάτων, διατυπώνει τη σκέψη πως "το έμβρυο της εγχώριας τρομοκρατίας θα έπρεπε να αναζητηθεί στα παρανοϊκά και βορβορώδη παρασκήνια του μεσοπολεμικού τροτσκιστικού επιθανάτιου ρόγχου" ("Ε" 20/7). "Εγκριτοι" αναλυτές, με βασικό μεθοδολογικό εργαλείο τις "διαρροές" των ένστολων πηγών τους, έχουν βαλθεί να ανακατασκευάσουν το χρονικό των σοσιαλιστικών, σοσιαλεργατικών και κομμουνιστικών κινημάτων του ελληνικού εικοστού αιώνα και να ανασυνθέσουν τη διαδρομή των ηγετικών τους φυσιογνωμιών από τον Πλάτωνα Δρακούλη ώς τον Μιχάλη Ράπτη. (Ανατριχιαστική λεπτομέρεια: τον τελευταίο έχει βάλει μετά θάνατον στο στόχαστρο η εφημερίδα με την οποία συνεργάστηκε επί σειρά ετών). Από κοντά και η εμπειρογνώμων Μαίρη Μπόση, παπαγαλίζει κι αυτή ότι συνελήφθη ένας "αρχειομαρξιστής με απόψεις της δεκαετίας του '30" ("Φλας" 19/7), ενώ η "Πανδώρα", συνοψίζοντας, μας καλεί από τη στήλη της στο "Βήμα" να πάψουμε "να αντιμετωπίζουμε την ιστορία της Αριστεράς με δουλοπρεπή σεβασμό που προσεγγίζει τη θρησκευτική ευλάβεια" (20/7). Από εκεί και πέρα όλα είναι θεμιτά: τα κανάλια αναβαθμίζουν τους ακροδεξιούς και φιλοναζιστές μαϊντανούς τους σε εξουσιοδοτημένους κριτές της ιστορίας των κομμουνιστικών κινημάτων, μετονομάζουν τον αρχιβασανιστή της χούντας Μάλλιο σε απότακτο αστυνομικό και συχνά υιοθετούν το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο για να αναγγείλουν θριαμβευτικά τις συλλήψεις της ημέρας. 

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ. Εφόσον κανείς δεν αντιδρά, το "πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης" που καλωσορίζουν αυτή τη στιγμή οι πάντες, συνεπιφέρει την τελειωτική απαξίωση της Αριστεράς, από γενέσεώς της ίσαμε σήμερα. Και πλανάται οικτρά το ΚΚΕ, πιστεύοντας ότι θα τη σκαπουλάρει με τη συνήθη "πρακτορολογία" του ή με την έμμεση επισήμανση του "παρεκκλίνοντος" πατρογονικού παρελθόντος του Αλέκου Γιωτόπουλου. Στη μεταμοντέρνα ιστορική αφήγηση, η Αριστερά συνιστά ένα αδιαίρετο και διαχρονικό συνωμοτικό μόρφωμα με ελάχιστες, άνευ σημασίας, ποσοτικές διαφοροποιήσεις στις εγκληματικές πρακτικές του. Ούτως ή άλλως, η εκτός τόπου και χρόνου προσέγγιση όλων ανεξαρτήτως των αριστερών κινημάτων του εικοστού αιώνα με μοναδικό εννοιολογικό εργαλείο τη βία εμφανίζεται εδώ και καιρό ως ρηξικέλευθη ιστοριογραφική πρακτική που έρχεται να μας ξεστραβώσει από τις προ-μετανεωτερικές αγκυλώσεις μας. Αν και κάκιστης επιστημονικής ποιότητας, η θλιβερή αυτή αναθεώρηση της ιστορίας της Αριστεράς, κυρίως της δεκαετίας του '40, αποδεικνύεται στους καιρούς που ζούμε καλή αφετηρία για τα περαιτέρω. Η αναζήτηση των απαρχών της 17Ν στο Μεσοπόλεμο στηρίζεται στο προϋπάρχον αυτό σχήμα και έρχεται να το ενισχύσει, προτείνοντας μια απρόβλεπτη αλλά εξαιρετικά βολική γενεαλογία της εγχώριας τρομοκρατίας.

ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΑΥΤΟ, όσο οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι αριστεροί εξακολουθούν να παρακολουθούν παγωμένοι, αμυντικοί κι αδιάβαστοι τους ακροδεξιούς πολιτευτές να ξαναγράφουν την ιστορία της Αριστεράς στα τηλεοπτικά παράθυρα, η εξάρθρωση της 17Ν θα σημάνει πράγματι την αρχή του τέλους. Του δικού τους τέλους.

 

(Ελευθεροτυπία, 27/7/2002)

 

www.iospress.gr