Μέρες αντιτρομοκρατίας



"Από την Αθήνα του Μεσοπολέμου στο Παρίσι του '68"
                («ΤΟ ΒΗΜΑ», 17/7/2002) 


ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ να πει κανείς οτιδήποτε για την εξάρθρωση της 17Ν χωρίς να υποπέσει σ' ένα από τα δύο λογικά σφάλματα: είτε να αναπαραγάγει άκριτα τις υπηρεσιακές "διαρροές", είτε να καταφύγει σε δικά του, ευφάνταστα σενάρια. Επιλογές που, κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού και μπροστά στο φόβο του αποκλεισμού από τη διαχείριση της "καυτής" επικαιρότητας, φαίνεται να κάνουν τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι. Πόσο μάλλον αφού πρωτοκλασάτα ονόματα των ελληνικών ΜΜΕ αφήνουν να διαφανεί ότι, όχι μόνο έχουν μετατραπεί σε άτυπα Γραφεία Τύπου των διωκτικών αρχών, αλλά και συμμετέχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις "επικοινωνιακές" πτυχές του όλου αντιτρομοκρατικού σχεδιασμού. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες πλευρές αυτής της ιστορίας που μπορεί -και οφείλει- κανείς να επισημάνει, χωρίς την παραμικρή εμπλοκή στην αστυνομική πλευρά της υπόθεσης. Μιλάμε για τις οφθαλμοφανείς επιπτώσεις των τελευταίων γεγονότων στην πολιτική ζωή και το νομικό μας πολιτισμό. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ: η διαχείριση της "υπόθεσης Ξηρού" (και όσων, άγνωστων ακόμα στους κοινούς θνητούς, προηγήθηκαν) μπορεί να αποτελεί μια πρώτης τάξεως αστυνομική επιτυχία, ταυτόχρονα όμως συνιστά μια κραυγαλέα παραβίαση του Συντάγματος και της νομιμότητας από μέρους των ίδιων των εντεταλμένων οργάνων. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες νομικές γνώσεις για να διαπιστώσει κανείς πως το άρθρο 6 του Συντάγματος ορίζει χωρίς περιστροφές ότι η προανάκριση εγκληματιών που συλλαμβάνονται επ' αυτοφώρω δεν μπορεί να διαρκέσει πάνω από 24 ώρες. Το ίδιο άρθρο μάλιστα ορίζει ότι οι αξιωματούχοι-παραβάτες του "τιμωρούνται για παράνομη κατακράτηση και υποχρεούνται να επανορθώσουν κάθε ζημιά που έγινε στον παθόντα". Η προκλητική αδιαφορία των εντεταλμένων οργάνων για μια στοιχειώδη έστω συμμόρφωση με τις συνταγματικές διατάξεις (άσκηση λ.χ. μιας πρώτης ποινικής δίωξης για την αυταπόδεικτη έκρηξη στον Πειραιά), έχουμε την αίσθηση ότι δεν είναι καθόλου τυχαία. Απεναντίας, στέλνει προς κάθε κατεύθυνση το μήνυμα ότι, στον αγώνα του κατά της τρομοκρατίας, το κράτος δεν δεσμεύεται πλέον από την ίδια του τη νομιμότητα. Θα έχουμε μπροστά μας όλο τον καιρό για να διαπιστώσουμε τις συνέπειες αυτής της αυτονόμησης στην πρακτική των διωκτικών αρχών, από δω και μπρος -ώς το 2004 κι ακόμα παραπέρα. 

ΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ σοβαρός ο ισχυρισμός ότι η καθοδήγηση της όλης διαδικασίας από δικαστικό λειτουργό αποτελεί επαρκή και αναγκαία συνθήκη για τη διασφάλιση της τήρησης των συνταγματικών και λοιπών δικονομικών εγγυήσεων. Αναγκαία ίσως, όχι όμως κι επαρκής: χρειάζεται άραγε να θυμίσουμε εδώ ότι, ακόμη και τη μείζονα καταστρατήγηση της συνταγματικής νομιμότητας των τελευταίων πενήντα χρόνων, το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967, ένας εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ήταν αυτός που τη "νομιμοποίησε", αναλαμβάνοντας πρωθυπουργός της πρώτης χουντικής κυβέρνησης; 

Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ των σχετικών τηλεοπτικών "παραθύρων" αρκεί, άλλωστε, για να διαπιστώσουμε ότι, πέρα από τους ίδιους τους συλληφθέντες, αυτό που στην πραγματικότητα τελεί υπό κατηγορία είναι ό,τι έχει απομείνει από την κληρονομιά της Μεταπολίτευσης: η ευαισθησία του κοινού για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η απαξίωση της λατρείας του "νόμου και της τάξης", η δομική κοινωνική κριτική. Οταν οι επίσημες αντιτρομοκρατικές εκθέσεις της δεκαετίας του '90 χαρακτηρίζουν γνωστές αντιστασιακές οργανώσεις του 1967-73 σαν "τρομοκρατικές", το MEGA καλεί τον μέχρι πρότινος υπαρχηγό του Πλεύρη να μας αναλύσει "αν υπήρχε μέχρι σήμερα η πολιτική βούληση για την εξάρθρωση της 17Ν" και ο πρώην αρχηγός της νεολαίας των χουντικών έχει αναγορευθεί σε ειδικό επί της τρομοκρατίας, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να θεωρηθεί προδιαγεγραμμένο. Δεν πρόλαβε καλά καλά ο Σπύρος Χαλβατζής να υπενθυμίσει ότι οι νεκροί από εργατικά ατυχήματα είναι περίπου 400 φορές περισσότεροι (και, ως εκ τούτου, θα έπρεπε να μας απασχολούν περισσότερο) απ' ό,τι τα θύματα τρομοκρατικών ενεργειών, και ο τηλεπαρουσιαστής του Star έσπευσε να τον κατακεραυνώσει: "Προσέξτε, γιατί τα ίδια ακριβώς λέει και η 17Ν!". 

THIS IS ΤΗΕ END, τραγούδαγαν οι Doors στο προχθεσινό αφιέρωμα του MEGA -με εικονογράφηση πλάνα του μακρινού 1968. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός των εθνικιστικών παραληρημάτων της ύστερης 17Ν, για να νιώσει πως αυτό το τέλος αφορά πολύ περισσότερα από τους αυτόκλητους "Ζορό" μιας ανύπαρκτης επανάστασης...

 

(Ελευθεροτυπία, 20/7/2002)

 

www.iospress.gr