Ο διωγμός του ασύλου


"'Καυτή πατάτα' για την Ε.Ε. το θέμα των 13 Παλαιστινίων"
                («ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ», 15/5/2002) 


ΔΙΠΛΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ αιματοβαμμένες πρόσφατες "αντιτρομοκρατικές επιτυχίες" του Αριέλ Σαρόν, ήρθε να προστεθεί και η απέλαση των δεκατριών "επικίνδυνων" Παλαιστινίων -που μαζί με άλλους εκατόν δέκα συμπατριώτες τους πολιορκήθηκαν επί 39 μέρες στο Ναό της Γέννησης στη Βηθλεέμ. Ο διωγμός αυτός, όπως είναι γνωστό, παρουσιάστηκε (μαζί με την αποχώρηση των ισραηλινών τεθωρακισμένων από το αρχηγείο του Αραφάτ) ως μεγάλη ειρηνευτική επιτυχία της κοινής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

ΓΡΗΓΟΡΑ ΩΣΤΟΣΟ, διαπιστώθηκε ότι η Ε.Ε., η περιοχή του κόσμου με τη μεγαλύτερη παράδοση παροχής πολιτικού ασύλου, δυσκολεύεται να βρει τρόπο και χώρο να φιλοξενήσει τους δεκατρείς, που η ίδια ανέλαβε να απελευθερώσει. Ηδη, από την πρώτη μέρα (10/5) της μετάβασής τους στη Λάρνακα της Κύπρου (με τα δρακόντεια "αντιτρομοκρατικά μέτρα" φύλαξης και απομόνωσης), ένας μετά τον άλλο οι "15" απέφευγαν κάθε δέσμευση. Το Λουξεμβούργο επίσημα δήλωνε ότι "το θέμα δεν το απασχολεί". Το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών έλεγε ότι η φιλοξενία αποτελεί "ένα υποθετικό ερώτημα". Ο Μπερλουσκόνι αναρωτιόταν γιατί δεν κάθονται στην Κύπρο, καθώς η επίσημη Ιταλία δεν κατανόησε όσα συμφωνήθηκαν με εκπροσώπους του Βατικανού. 

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, ο ειδικός απεσταλμένος της Ε.Ε. στην Κύπρο για την υπόθεση, ο Ισπανός πρέσβης Μιγκέλ Μορατίνος, εξακολουθούσε να μην γνωρίζει πού θα μεταφερθούν. Οι διοχετευόμενες πληροφορίες έλεγαν ότι σε καμία περίπτωση οι 13 Παλαιστίνιοι δεν θα εγκατασταθούν σε μία χώρα, όλοι μαζί, όπως οι ίδιοι πολύ λογικά ζητούσαν. Και μετά άρχισε η κολοκυθιά: Πόσους μπορεί να δεχτεί η Ισπανία; Και γιατί να μην πάνε στην Ιρλανδία; Τι λέει η Πορτογαλία; κ.ο.κ.

Ο ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ επιβεβαιώθηκε τη Δευτέρα, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με τους 15 υπουργούς Εξωτερικών, δεν κατάφερε να βρει λύση, μεταφέροντας το "πρόβλημα" στους ειδικούς γραφειοκράτες του Κορεπέρ. Διπλωματική πηγή στις Βρυξέλλες εξήγησε ότι "αποδεικνύεται δύσκολο να ρυθμιστεί το ζήτημα του νομικού καθεστώτος της παραμονής τους στην Ε.Ε.". Ηταν η ώρα που ο Σαρόν και οι παλικαράδες του της ισραηλινής ακροδεξιάς έτριβαν τα χέρια τους. Ας όψεται η "διεθνής αντιτρομοκρατική συνεργασία", που ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου κατάργησε ουσιαστικά στοιχεία του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου ήταν σαφής, εξηγώντας τις "νομικές πτυχές" του ζητήματος, στους δημοσιογράφους. Πρώτο μέλημα της Ε.Ε (και των χωρών- μελών, ξεχωριστά), είπε, είναι να μην υπάρξει περιθώριο παρεξηγήσεων με το Ισραήλ. Επόμενο "νομικό πρόβλημα" είναι το πώς οι 13 Παλαιστίνιοι θα εξαιρεθούν από οιαδήποτε συμφωνία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών υποδοχής και άλλων χωρών (βλέπε Ισραήλ) περί υποχρεωτικής και αυτόματης έκδοσης υπόπτων και καταζητουμένων ("τρομοκρατών"). Τρίτη "νομική πτυχή", κατά τον κ. Παπανδρέου, αποτελεί η απόφαση των "15" να φιλοξενήσουν τους Παλαιστίνιους προσωρινά, δίχως δηλαδή να τους παραχωρηθεί δικαίωμα ασύλου ή άδεια μόνιμης εγκατάστασης. 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ. Η Ευρώπη δεν θέλει, αλλά πλέον, ούτε και μπορεί θεσμικά, να περιθάλψει διωκόμενους πολιτικά ανθρώπους, εφόσον έχει αποδεχτεί ("αυτόματα") τις εναντίον τους κατηγορίες, όπως ακριβώς τις "θεμελιώνει" το τρίτο κράτος με το οποίο συνεργάζεται "κατά της τρομοκρατίας". Αφού οι μυστικές υπηρεσίες, ο στρατός και το δικαστικό σύστημα του Αριέλ Σαρόν γνωμοδότησαν ότι οι 13 (και ποιος ξέρει πόσες άλλες χιλιάδες Παλαιστίνιοι) ανήκουν σε "τρομοκρατικές οργανώσεις" ("Φατάχ", "Χαμάς", "Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ Ακσά" ), οι αρμόδιοι ευρωπαϊκοί θεσμοί στέκονται σούζα.

ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ο Σιμόν Πέρες δήλωσε ότι "το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να ζητήσει την έκδοση των 13 που θα εξοριστούν στην Ευρώπη, ανάλογα με τις περιστάσεις", ούτε ένας ηγέτης της Ε.Ε. δεν διανοήθηκε να του πει, έστω, ότι επί του θέματος αρμόδια να αποφασίσει είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη -γιατί τώρα πια σε τέτοια θέματα δεν επιλαμβάνεται η δικαιοσύνη. Κανένας επίσης παράγοντας των ευρωπαϊκών θεσμών δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει ούτε καν σε μια προσωπικότητα σαν την Χανάν Ασράουι (πρώην υπουργό της Παλαιστινιακής Αρχής), όταν έλεγε για το πόσο ενοχλείται που η Ευρώπη πιστεύει τα ψέματα της κυβέρνησης του Ισραήλ. "Οι εξόριστοι της Βηθλεέμ δεν είναι τρομοκράτες", τόνιζε στην "Ρεπούμπλικα". "Αντί να ανησυχούν οι ευρωπαϊκές χώρες για το πώς θα τους φιλοξενήσουν, θα όφειλαν να προβληματιστούν για την παράνομη εκδίωξή τους από τα παλαιστινιακά εδάφη".

(Ελευθεροτυπία, 18/5/2002)

 

www.iospress.gr