Λεπέν = Τσε Γκεβάρα;


"Το φάντασμα των άκρων απειλεί την Ευρώπη"
                («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23/4/2002) 


ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ οι Γάλλοι (όσοι δηλαδή έφτασαν ώς την κάλπη) άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό ενισχύοντας "τα άκρα". Κερδισμένος από αυτή την τάση τιμωρίας του "δικομματισμού" βγήκε ο Λεπέν, αφήνοντας εκτός δευτέρου γύρου -για λιγότερο από μία ποσοστιαία μονάδα- τον υποψήφιο πρόεδρο του (συν)κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το αποτέλεσμα, όπως ήταν λογικό, τροφοδότησε τη δημόσια συζήτηση. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Πατ Κοξ, από την πολιτική ομάδα των Φιλελευθέρων Δημοκρατών, έσπευσε να εκφράσει την ανησυχία του από την πρώτη στιγμή, δίνοντας και το πολιτικό περίγραμμα για ό,τι θα ακολουθούσε: "Ενα αποτέλεσμα που προήλθε από μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία το 30% των ψηφοφόρων απείχε και το άλλο 30% ψήφισε υπέρ της άκρας Δεξιάς ή της άκρας Αριστεράς είναι πιθανόν να έχει συνέπειες σε όλη την ευρωπαϊκή πολιτική".

ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ οι πολιτικοί και οι αναλυτές παρουσίασαν με παρόμοιο τρόπο το πρόβλημα που προήλθε από την "απαξίωση της πολιτικής" στη Γαλλία, φαινόμενο το οποίο απασχολεί και το δικό μας πολιτικό σύστημα. Αλλά στην προσπάθειά τους να ξαναβρούν αμέσως την χαμένη ουσία της πολιτικής, οδηγούνται σε νέα λάθη, επιβεβαιώνοντας έτσι όσους τους αποδίδουν την ευθύνη για τα αδιέξοδα της σύγχρονης δημοκρατίας και την άνοδο του φασισμού. Οι πιο ένθερμοι μάλιστα υποστηρικτές του "μεσαίου χώρου", αθροίζοντας αυθαίρετα -όπως και ο κ. Κοξ- τις ψήφους των "άκρων", σαν αυτά τα "άκρα" να συναποτελούσαν έναν ενιαίο πολιτικό χώρο, στρέφονται εκδικητικά συλλήβδην εναντίον όσων δεν στήριξαν τις δυνάμεις της γαλλικής "συγκατοίκησης".

Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, λ.χ, αποδοκιμάζει τις "κάθε είδους ακρότητες", θυμίζοντάς μας τα θεωρήματα του "εθνάρχη" θείου του, όταν τη δεκαετία του '70 αναφερόταν ...στον κίνδυνο του "αριστεροχουντισμού", δίχως ωστόσο να αποβάλει από την παράταξή του τα απομεινάρια του καθ' ημάς φασισμού. Η "Καθημερινή" στα κύρια άρθρα της υποστηρίζει ότι "η ενίσχυση των άκρων είναι πράγμα αδικαιολόγητο". Και στο "Βήμα" ο Ι. Κ. Πρετεντέρης, βιώνοντας από κοντά την ήττα των σοσιαλιστών του Ζοσπέν, σημειώνει ότι "Την προχθεσινή Κυριακή το 31% των Γάλλων ψήφισε είτε μια φασίζουσα και ξενόφοβη Ακροδεξιά είτε μια αρχαιοκομμουνιστική και τροτσκιστική Ακροαριστερά. Το φαινόμενο δεν είναι διπλό. Είναι ένα και ενιαίο" (!).

ΤΟ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός του Λεπέν με τα (έστω και ουτοπικά) προτάγματα και τους αγώνες ενός ζωντανού αντιαυταρχικού κινήματος δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, πέρα από φυλές, θρησκείες και σύνορα, δεν είναι μόνο ανοησία. Στην παρούσα περίοδο μπορεί να χαρακτηριστεί πολιτικό έγκλημα. Είναι γνωστό σε όποιον παρατηρεί τις εξελίξεις ότι η εσκεμμένη σύγχυση των δεξιών με τα αριστερά ρεύματα, με μόνο κριτήριο την αντιπολιτευτική ή την αντικαθεστωτική τους θέση, αποτελεί το βασικό στρατήγημα των ίδιων των φασιστών παντού. (Δείτε στα περίπτερα μια ντόπια εκδοχή, καρικατούρα αυτής της έμπνευσης: Εντυπα με εξώφυλλα το πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα κυκλοφορούν οι Ελληνες νεοναζί της "Χρυσής Αυγής", ψαρεύοντας στα θολά νερά της "αντιπαγκοσμιοποίησης"). 

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ οι φασίστες ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει πια Δεξιά και Αριστερά, αλλά μόνο περιούσια έθνη, "μεγάλες ιδέες", εθνικοί ήρωες, αίματα και φυλές. Αυτοί λένε ότι ο "εχθρός" είναι πάντοτε ξένος και συνωμοτεί συστηματικά (αν και αόριστα) μέσω διεθνών διευθυντηρίων κατά των συμφερόντων του δικού τους έθνους. Οτι όλα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα οφείλονται στην παρουσία των Αλλων, των διαφορετικών μ' αυτούς, και ότι συνιστά υπερκομματικό εθνικό χρέος η εξολόθρευση των παρείσακτων. Εξ ορισμού ο φασισμός ενισχύεται φοβίζοντας τους ανθρώπους, καλλιεργώντας τις ανασφάλειές τους. Για να δικαιωθεί χρειάζεται να μεταλλάσσει το φόβο σε μίσος, το οποίο θα κατευθύνεται εν ονόματι του κινδυνεύοντος έθνους προς διάφορους στόχους και θα συντηρείται με κάθε λογής ανορθολογικά ψευτοεπιχειρήματα. Τι σχέση έχουν αυτά με την Αριστερά;

Ο ΛΕΠΕΝ ΑΜΕΣΩΣ μετά την εκλογική του επιτυχία συνεχίζει να δημαγωγεί πολυσυλλεκτικά, υπεράνω διαχωριστικών γραμμών, λέγοντας ότι είναι κοινωνικά αριστερός, οικονομικά δεξιός και πάνω απ' όλα Γάλλος. Αλλά "το πόσο Γάλλος είναι", ήδη το έχουν νιώσει στα κεφάλια τους οι φτωχοί μετανάστες, οι πρόσφυγες και οι σταθεροί συμπαραστάτες τους, του αριστερίστικου, αναρχοαυτόνομου, διεθνιστικού, "πράσινου" και εναλλακτικού πολύχρωμου αστερισμού των... λιγότερο Γάλλων. 

(Ελευθεροτυπία, 27/4/2002)

 

www.iospress.gr