Εθνοκάθαρση στα μουλωχτά;


"Πληρώνουμε το φρικτό κόστος της αυτοσυγκράτησης"
                (Jerusalem Post, 10/4/2002) 


ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ μετά τη δρομολόγηση της «τελικής λύσης» του Παλαιστινιακού, τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Το εντυπωσιακότερο δεν είναι οι φόνοι, οι μαζικές συλλήψεις, τα βασανιστήρια. Τέτοιου είδους αγριότητες αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά στοιχεία μιας «αντιτρομοκρατικής» πολιτικής -ιδιαίτερα όταν οι «τρομοκράτες» είναι ένας ολόκληρος λαός. Το πιο αποκαλυπτικό για τις προθέσεις της «επιχείρησης προστατευτική ασπίδα» είναι η συστηματική καταστροφή από τον ισραηλινό στρατό κάθε υποδομής στα Κατεχόμενα Εδάφη: ύδρευση, ηλεκτροδότηση, αυτοκίνητα, σχολεία, ακόμη και τα ψυγεία των σπιτιών. Οι περιγραφές των ξένων δημοσιογράφων από το πεδίο των «εκκαθαρίσεων» είναι κάτι παραπάνω από αποκαλυπτικές.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκτεταμένη επιχείρηση εθνοκάθαρσης στα μουλωχτά: εξαναγκασμού, δηλαδή, του παλαιστινιακού πληθυσμού (ή, τουλάχιστον, των πιο «ευκίνητων» μεσαίων στρωμάτων του) να εγκαταλείψει τα σπίτια του για να καταφύγει -«προσωρινά», έστω- σε πιο φιλόξενους τόπους. Από τις ανταποκρίσεις του ξένου Τύπου φαίνεται καθαρά ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο στόχαστρο αυτού του σχεδιασμού το αντιλαμβάνονται πολύ καλά και, προς το παρόν, αρνούνται πεισματικά να υποκύψουν. Υπάρχει, άλλωστε, το προηγούμενο του 1948: τότε που εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι έφυγαν στις γειτονικές χώρες «για μερικές βδομάδες», παίρνοντας μαζί τους τα κλειδιά των σπιτιών τους και τους τίτλους ιδιοκτησίας τους. Μισόν αιώνα μετά, εξακολουθούν να είναι στοιβαγμένοι στα προσφυγικά στρατόπεδα του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Συρίας και της Γάζας- με τα κλειδιά και τα «χαρτιά» πάντοτε ανά χείρας.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΕΔΙΟ, δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στον Αριέλ Σαρόν του παρελθόντος - τότε που δήλωνε στο αμερικανικό «Time» (5.10.81) και στην Οριάνα Φαλάτσι («Le Nouvel Observateur» 28.8.82) ότι η μία και μοναδική Παλαιστίνη που μπορεί να υπάρξει είναι η ...γειτονική Ιορδανία (με τη «μεταφορά» εκεί του «πλεονάζοντος» παλαιστινιακού πληθυσμού). Το ίδιο ακριβώς σενάριο δημοσιεύτηκε ξανά στις μέρες μας, από τους ίδιους τους σιωνιστές οπαδούς της «δυναμικής» λύσης.

ΣΤΙΣ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, λ.χ., η «USA Today», δημοσίευσε ανάλυση κάποιου Εμάνουελ Ουίνστον, «αναλυτή επί θεμάτων Μέσης Ανατολής», που αναπαράγει τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που συναντάμε στην προσωπική ιστοσελίδα του Σαρόν, για να καταλήξει στο διά ταύτα: «Ενα κράτος της PLO μπορεί μονάχα να εγγυηθεί ατέλειωτο πόλεμο, παρασύροντας όλα τα ομόφρονα έθνη. Αντ' αυτού, η απλή απάντηση θα ήταν ο πλήρης διαχωρισμός από το Ισραήλ, με τη μετατόπιση των Παλαιστινίων στην Ιορδανία». Ο,τι ακριβώς, δηλαδή, πρότειναν ο Αρκάν και οι άλλοι φασίστες της Σερβίας για τους Αλβανούς του Κοσυφοπεδίου. Χωρίς, βέβαια, οι απόψεις τους αυτές να φιλοξενηθούν (ασχολίαστες...) από τη μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα των ΗΠΑ...

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, αυτή η επιχειρηματολογία υιοθετείται πλέον από επίσημα χείλη, όπως μας πληροφορεί ο Τομ Σεγκέβ σε άρθρο του στην εβραϊκή «Haaretz» (6.4.02). Ο φασίστας υπουργός Τουρισμού Ρεχαβάμ Ζέεβι, που είχε κάνει όνειρο ζωής την εκτόπιση των Παλαιστινίων «κατόπιν συμφωνίας» με τις γειτονικές χώρες (και ο οποίος έμεινε γνωστός για τη ρήση του «οι Παλαιστίνιοι είναι σαν τις ψείρες κι από τις ψείρες πρέπει να απαλλάσσεται κανείς το ταχύτερο δυνατό»), μας άφησε βέβαια χρόνους, χτυπημένος από το FPLP, ως αντίποινα για τη δολοφονία του ηγέτη του από την ισραηλινή κυβέρνηση. Υπάρχουν όμως άξιοι συνεχιστές: ο πρώην υπουργός Μπένι Ελόν, λ.χ., εισηγήθηκε την περασμένη βδομάδα την «εκμετάλλευση» του τωρινού πολέμου, για την «εκκένωση» των προσφυγικών στρατοπέδων της Δυτ. Οχθης. Το ανοιχτό αυτό κάλεσμα σε εθνοκάθαρση διατυπώθηκε από το κρατικό ραδιόφωνο του Ισραήλ. Οσο για τον νυν υπουργό Μεταφορών, Εφραίμ Σνεχ, αυτός επίσημα ετοιμάζει ένα νομοσχέδιο μαζικής αφαίρεσης ιθαγενειών από Αραβες πολίτες του Ισραήλ και υπαγωγής των (παραμεθόριων) οικισμών τους στα Κατεχόμενα.

«Ενα κακό πνεύμα έχει διεισδύσει στο δημόσιο λόγο: το πνεύμα της εκτόπισης», διαπιστώνει με φρίκη ο αρθρογράφος της «Haaretz». «Το σύνθημα "Οχι Αραβες - Οχι Τρομοκρατία" αντιπροσωπεύει όλο και περισσότερους ομιλητές. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος: ότι η πιθανότητα της μετατόπισης πληθυσμών γίνεται μέρος του δημόσιου λόγου, ότι αρχίζει να φαίνεται σαν ένα νόμιμο αντικείμενο προς διαπραγμά τευση». Οπως ακριβώς υπήρξε, κάποτε, το ξεκαθάρισμα της Ευρώπης από τους «ανεπιθύμητους» Εβραίους.

(Ελευθεροτυπία, 13/4/2002)

 

www.iospress.gr