Η στρατηγική του ξεριζώματος


"Το Ισραήλ βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Ιστορίας"
                (Αριέλ Σαρόν, 31/3/2002) 


ΣΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ μήνυμά του της περασμένης Κυριακής, ο στρατηγός Σαρόν ήταν κάτι παραπάνω από σαφής: "Πρέπει να πολεμήσουμε χωρίς συμβιβασμούς, να ξεριζώσουμε όλα αυτά τα αγριόχορτα και να συντρίψουμε την υποδομή τους, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός με την τρομοκρατία. Τρομοκρατία που ενεργοποιείται, κατευθύνεται και ξεκινά από ένα πρόσωπο: τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Γιάσερ Αραφάτ. Ο Αραφάτ είναι η κεφαλή του συνασπισμού των τρομοκρατών. Είναι εχθρός του Ισραήλ, εχθρός του ελεύθερου κόσμου. Θα ξεκαθαρίσουμε συθέμελα την υποδομή των τρομοκρατών, γιατί ξέρουμε πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε στην ειρήνη".

ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ, λοιπόν. Οχι βέβαια γενοκτονία των Παλαιστινίων, όπως με περισσή ευκολία έσπευσαν να συναγάγουν τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ. Αλλά μια συστηματική (και διακηρυγμένη πλέον) προσπάθεια καταστροφής κάθε οργανωμένης συλλογικότητας στα Κατεχόμενα Εδάφη -από την τοπική "κοινωνία των πολιτών" (μοναδικό δείγμα πολιτικού πλουραλισμού σε όλο τον αραβικό κόσμο) μέχρι την ίδια τη διεθνώς αναγνωρισμένη ηγεσία της θνησιγενούς "οντότητας" των συμφωνιών του Οσλο. Και ταυτόχρονα, εξίσου συστηματική καταστροφή των πόρων διαβίωσης του υπόδουλου πλην ανυπότακτου πληθυσμού. Ο ισραηλινός στρατός δεν περιορίζεται στις συλλήψεις και τις εν ψυχρώ δολοφονίες, αλλά επιδίδεται παράλληλα στην "καταστροφή της υποδομής" μιας ολόκληρης κοινωνίας: ξεριζώνει καρποφόρα δέντρα, ισοπεδώνει σπίτια, ξεθεμελιώνει δρόμους. Απέχουμε ακόμη έτη φωτός από το Αουσβιτς, βρισκόμαστε όμως πια σε απόσταση αναπνοής από το Δίστομο ή το Μυ Λάι. 

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τυφλή βία, αλλά για την ορθολογική κατάληξη ενός δημόσιου διαλόγου μέσα στο ίδιο το Ισραήλ, για τον ιδανικό τρόπο επίλυσης του παλαιστινιακού "προβλήματος". Το ερώτημα, διατυπωμένο με ασυνήθιστο κυνισμό, ήταν απλό: είναι ο Αραφάτ σε θέση να "ελέγξει" τον παλαιστινιακό πληθυσμό ή χρειάζονται πλέον πιο κλασικές αποικιακές μέθοδοι; Οι οπαδοί αυτών των τελευταίων, εδώ και καιρό εισηγούνταν την ανατροπή της Παλαιστινιακής Αρχής και την αντικατάστασή της από τοπικούς πολέμαρχους τοπικής εμβέλειας, που αργά ή γρήγορα θα καταλήξουν σε επιμέρους συμφωνίες με το Τελ Αβίβ (και, το κυριότερο, θα είναι σε θέση να τις επιβάλουν χωρίς ιδιαίτερες ευαισθησίες κι επιπλοκές). Οσο για την προοπτική ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, αυτή ευθύς εξαρχής ήταν αποκλεισμένη από την όλη συζήτηση.

Ο ΑΡΙΕΛ ΣΑΡΟΝ, βέβαια, ουδέποτε έκρυψε την πρόθεσή του (σωστότερα, την ψύχωσή του) να βγάλει τον Αραφάτ από τη μέση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Διαβάζοντας λ.χ. την περίφημη συνέντευξη που έδωσε πριν από 20 χρόνια στην Οριάνα Φαλάτσι, διαπιστώνεις ότι το κεντρικό νήμα της σκέψης του είναι αυτό μιας προσωπικής μονομαχίας ανάμεσα στον ίδιο και τον Παλαιστίνιο ηγέτη. 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ συνέντευξη, ο σημερινός πρωθυπουργός του Ισραήλ μας διαβεβαιώνει ότι ποτέ δεν κάνει ένα βήμα χωρίς να το έχει σχεδιάσει πρώτα πολύ προσεκτικά: "Πάντοτε προετοιμάζομαι και στις πιο μικρές λεπτομέρειες. Μισώ τους αυτοσχεδιασμούς" (Le Nouvel Observateur 28.8.1982). Αυτός ο προσχεδιασμός είναι ορατός όσον αφορά το συστηματικό προβοκάρισμα των παλαιστινιακών οργανώσεων τους τελευταίους μήνες: κάθε εκεχειρία από μέρους τους τη διαδεχόταν ο φόνος κάποιου στελέχους τους από τους Ισραηλινούς "αντιτρομοκράτες", με άμεσο αποτέλεσμα την επανέναρξη των τυφλών βομβιστικών επιθέσεων.

ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΙ έτσι όσοι βλέπουν στα τυφλά χτυπήματα το μοναδικό μέσο άμυνας απέναντι σε μια συντεταγμένη (και πανίσχυρη) κρατική εξουσία, αποφασισμένη να "ξεριζώσει συθέμελα" μια ολόκληρη κοινωνία. "Ο πόλεμος δεν είναι ποινική δικαιοσύνη", προειδοποιούσε πέρσι το καλοκαίρι η ημιεπίσημη Jerusalem Post (31.7.01), επιχειρώντας να διασκεδάσει την "ηθικολογία" όσων -στο Ισραήλ και αλλού- διαφωνούν με την πολιτική των λεγόμενων "επιλεκτικών φόνων". "Δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα επιβολής του νόμου, αλλά για έναν πόλεμο φθοράς. Είναι εντελώς λανθασμένη η σύλληψη ότι μια στρατιωτική επιχείρηση μπορεί -ή θα έπρεπε- να λειτουργεί με βάση τους κανόνες της ποινικής δικαιοσύνης, που επιτρέπουν στον ύποπτο να αποδείξει την αθωότητά του". Καλό είναι να το θυμηθούμε αυτό, όταν ο επόμενος καμικάζι τιναχτεί σ' ένα πολυσύχναστο σταυροδρόμι του εβραϊκού τομέα της Παλαιστίνης...

(Ελευθεροτυπία, 6/4/2002)

 

www.iospress.gr