Η ειρήνη των πολέμαρχων


"Στην Καμπούλ σήμερα η Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν""
                (Οι εφημερίδες, 19/2/2002) 


ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΧΟΛΙΑ αναχώρησαν οι πενήντα πρώτοι Ελληνες που θα συμμετάσχουν στην πολυεθνική δύναμη του Αφγανιστάν - κάποιες, στα όρια της γελοιότητας, αναφορές στο δρόμο που πριν από χιλιετίες άνοιξε ο Μεγαλέξανδρος δεν φάνηκαν να συγκινούν ούτε τους συνήθεις λάτρεις του εκπολιτιστικού έργου του Μακεδόνα κατακτητή. Εκείνο, ωστόσο, που παραμένει απολύτως ασαφές είναι το τοπίο στο οποίο η Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν καλείται ήδη να αναπτύξει την όποια ειρηνευτική της δραστηριότητα. Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό: με το διεθνές ενδιαφέρον στραμμένο στον επόμενο στόχο της πολυθρύλητης "αέναης" αμερικανικής "δικαιοσύνης", το Αφγανιστάν έχει πια χάσει το γόητρό του ως πεδίο άσκησης της δυτικής μαχητικής δημοσιογραφίας. 

ΜΟΛΑΤΑΥΤΑ, κάποιες ρωγμές στο άτυπο αυτό ενημερωτικό εμπάργκο φωτίζουν τις ποικίλες όψεις μιας πραγματικότητας που έρχεται να διαψεύσει τους -επίσημους και μη- ισχυρισμούς ότι η δημοκρατία αποκαθίσταται αργά αλλά σταθερά στην πολύπαθη χώρα. Κατ' αρχάς ο πόλεμος και συγκεκριμένα οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί δεν έχουν σταματήσει. 

"Οι Αφγανοί συνεχίζουν να πεθαίνουν, καθώς οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί συνεχίζονται. Αλλά κανείς δεν μετρά τα θύματα", τιτλοφορούσε προ ημερών η "Γκάρντιαν" την "αιρετική" ανταπόκριση του Ι. Τρέινορ από την Καμπούλ (12/2). Στο κείμενο που ακολουθούσε αναφερόταν ρητά η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να εμποδίσει την ακριβή καταμέτρηση των χιλιάδων θυμάτων μεταξύ των αμάχων (βλ. σχετικά "Ιός" 20/1) και υπογραμμιζόταν η φοβισμένη άρνηση ατόμων που εργάζονται σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να συνεισφέρουν στην έρευνα προσφέροντας στοιχεία τα οποία αποκόμισαν από την προσωπική τους εμπειρία. Εκτός αυτού, το δημοσίευμα έδινε ιδιαίτερη έμφαση στα εγκληματικά "λάθη" -λόγω "υπερβάλλοντος ζήλου", κακής πληροφόρησης ή/και παγίδευσης από τους ντόπιους πολέμαρχους- που σημειώθηκαν κατά τις επίγειες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των αμερικανικών "ειδικών δυνάμεων" εναντίον υποτιθέμενων στόχων της Αλ Κάιντα. 

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΤΑΝΑΝ οι συνεχιζόμενοι βομβαρδισμοί, αποσπασματικές πληροφορίες που φτάνουν στη Δύση μεταφέρουν την ατμόσφαιρα τρόμου και ακραίας ανασφάλειας που επικρατεί σε ολόκληρο το Αφγανιστάν: δολοφονίες, λεηλασίες και απαγωγές στην πρωτεύουσα, συγκρούσεις μεταξύ ένοπλων ομάδων στο βόρειο και στο νότιο τμήμα της χώρας, έλεγχος των δρόμων που ενώνουν τις κεντρικές πόλεις από συμμορίες κ.ο.κ. Στην Καμπούλ, όπου και η έδρα της μεταβατικής κυβέρνησης, ισχύει ακόμη η υποχρεωτική συσκότιση και οι κάτοικοι, αμπαρωμένοι στα σπίτια τους, εύχονται να μην πλησιάσουν στη γειτονιά τους οι πυροβολισμοί που διακόπτουν κάθε τόσο την ησυχία της νύχτας. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ολόκληρες περιοχές της πόλης παραμένουν λόγω της επικινδυνότητάς τους απαγορευμένες ζώνες.

ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ αυτές οφείλουμε κατά κύριο λόγο στη συστηματική επικοινωνία μας με τη RAWA, την αφγανική φεμινιστική οργάνωση, οι προβλέψεις της οποίας επαληθεύονται με τον πιο τραγικό τρόπο από τις εξελίξεις: τους δύο τελευταίους μήνες, οι ένοπλοι της Βόρειας Συμμαχίας επιβεβαιώνουν τη "φήμη" που είχαν αποκτήσει την εποχή του εμφυλίου πολέμου (1992-1996). Στο Μπαλκχ, άνδρες του περιβόητου Ντοστούμ τρομοκρατούν τους πολίτες και επιδίδονται σε ομαδικούς βιασμούς τους οποίους (με μία και μόνη εξαίρεση) καμία γυναίκα δεν τολμά να καταγγείλει. Οπως αποδεικνύεται, ο διορισμός του στη θέση του υφυπουργού Αμυνας δεν στάθηκε ικανός να "εξουδετερώσει" τον αιμοσταγή πολέμαρχο. 

ΑΝΑΛΟΓΕΣ είναι οι "επιδόσεις" και άλλων τοπικών αρχηγών με αποτέλεσμα οι συχνές μεταξύ τους συγκρούσεις να ερμηνεύονται από τους λιγότερο αισιόδοξους ως σαφή προμηνύματα ενός νέου εμφύλιου πολέμου. Χαρακτηριστική είναι και η βεβαιωμένη πια πρακτική των πολέμαρχων να μοιράζουν όπλα στα στρατόπεδα των προσφύγων που δημιουργήθηκαν με την αναγκαστική μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις παρυφές των πόλεων. Σύμφωνα με διπλωματικές εκτιμήσεις, οι ένοπλοι Αφγανοί πλησιάζουν ήδη το ένα εκατομμύριο.

ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ αυτό ας προστεθεί η συστηματική σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναίκες στα προσφυγικά αυτά στρατόπεδα, για την οποία φοβούνται να μαρτυρήσουν επωνύμως ακόμη και οι υπεύθυνοι των δυτικών φιλανθρωπικών οργανώσεων. Ο λιμός που πλήττει το δυτικό κυρίως τμήμα της χώρας, καθώς η ανθρωπιστική βοήθεια καταλήγει συνήθως στα χέρια των συμμοριών, ολοκληρώνει την πρόχειρη αυτή εικόνα της ελέω Δύσης ανέφελης μετάβασης του Αφγανιστάν στη δημοκρατία. 

(Ελευθεροτυπία, 23/2/2002)

 

www.iospress.gr