Ο Ρομπέν της AGB


"Ο Μάκης έδωσε στοιχεία-φωτιά στον Χρυσοχοΐδη"
                («Espresso», 29/1/2002) 


Ο ΜΑΚΗΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ως "αριστεριστής", ή "αντιεξουσιαστής", προδομένος πάντως από το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο είχε πιστέψει έως περίπου το "βρώμικο '89". Ο Μάκης είναι για ένα μεγάλο μέρος του κοινού της τηλεόρασης ο Ρομπέν ...του λαουτζίκου, το πρότυπο του αδιάφθορου δημοσιογράφου, που τολμά να τα βάλει με τους "μεγάλους" και τους "εκφυλισμένους". Ο Μάκης δεν κωλώνει, όπως οι κότες, οι άλλοι δημοσιογράφοι. Ο Μάκης, πέρα από τις δικές του "Κίτρινες Ζούγκλες" και τα τηλεπαράθυρα του καναλιού ALPHA, παίρνει σβάρνα και τα τηλεοπτικά σόου του Ευαγγελάτου, του Τράγκα και άλλων δημοφιλών παιδιών του λαού των τηλεθεατών, οι οποίοι έχουν κι αυτοί αποκαλύψει ξανά καμιά δεκαριά φορές τα ίδια βρώμικα κυκλώματα, απ' όλα τα κανάλια που πέρασαν.

Ο ΜΑΚΗΣ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ τις δεοντολογικές τρίχες των Ενώσεων των δημοσιογράφων. Οπως λέει ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Χρ. Πασαλάρης, "το αποτέλεσμα μετράει και όχι τα μέσα που χρησιμοποιεί κανείς για να το επιτύχει". Αλλος θαυμαστής του Μάκη, ο Θέμος Αναστασιάδης, συγκρίνει τη μέθοδο του Μάκη με εκείνη των δημοσιογράφων που ξεσκέπασαν τη δολοφονία του Λαμπράκη ή το σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ... Η σχολή του Μάκη έχει λύσει από καιρό το πρόβλημα του σκοπού και των μέσων, με τον τρόπο που το έλυσαν όλες οι σχολές του ολοκληρωτισμού. 

Ο ΜΑΚΗΣ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ γενικώς το δημοσιογραφικό σινάφι που αυτό τον καιρό προσπαθεί να υπογράψει συλλογικές συμβάσεις εργασίας με τα αφεντικά και να ζητήσει σεβασμό των κανόνων δεοντολογίας, ενάντια στα τηλεσκουπίδια. Γιατί ο Μάκης είναι ένας επιχειρηματίας, έχει τη δική του εταιρεία που υπογράφει πανάκριβα συμβόλαια με άλλους επιχειρηματίες, βαρόνους των μέσων ενημέρωσης, και κανείς δεν ξέρει πόσο και πώς πληρώνει τα ταλέντα που αμολάει με τις κρυφές κάμερες, κι όποιον πάρει ο χάρος. Είπαμε, ο Μάκης είναι "αναρχικός".

ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ του Μάκη για τη διαφθορά υιοθετείται από τον Δ. Ρίζο, εμπλουτίζει τη σκέψη και το πολιτικό πρόγραμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη ή του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου και γίνεται πρωτοσέλιδο από τους αδιάφθορους της "Espresso", της "Traffic", του "Λοιπόν", του "Φίλησέ με" κ.λπ.

ΟΤΑΝ Ο ΜΑΚΗΣ μπάσει τις κρυφές κάμερες για να παγιδεύσει ένα δημαγωγό υπερπατριώτη βουλευτή του αναστήματος του Χρυσανθακόπουλου (πριν ο Χρυσανθακόπουλος προλάβει να παγιδεύσει τον Μάκη) το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Η κυβέρνηση τότε καλεί τον Μάκη, ως το μόνο αυθεντικό εκπρόσωπο των δυνάμεων της κάθαρσης, για να χαράξει την πολιτική της κατά της διαπλοκής, της διαφθοράς κ.ο.κ. Γιατί, καθώς φαίνεται, σ' αυτή τη χώρα μόνο ο Μάκης έχει σαφή πολιτική στρατηγική για τα φαινόμενα της υποκρισίας, της απάτης, της σήψης και του κάθε είδους τζόγου. Μόνο αυτός μπορεί να καθηλώσει 1,5 εκατομμύριο πελάτες στους καναπέδες, μιλώντας τους για πράγματα που ήδη όλοι πάνω - κάτω τα έχουν ξανακούσει και τίποτα δεν θα κάνουν για να τα αντιμετωπίσουν. Ισως γιατί είναι το ίδιο περίπου κοινό που παίζει "φρουτάκια", ψιλοπαραβιάζει τους νόμους, γουστάρει το εύκολο κέρδος και διαπλέκεται με τους ισχυρούς, δοθείσης ευκαιρίας.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ τον Μάκη ο τζογαδόρος βουλευτής Χρυσανθακόπουλος μαζεύει στην Πάτρα το δικό του λαό και προαναγγέλλει (προφανώς μπροστά στις κάμερες και σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο των δελτίων των 7.30) ότι θα κάνει και κείνος δική του τηλεοπτική εκπομπή αποκαλύψεων. Ακολουθώντας τη δημαγωγική τηλεοπτική σχολή, ο βουλευτής θα ξεμπροστιάσει εβραιο-μασονικές συνωμοσίες και τα άλλα, σατανικά πάντοτε, ξένα κέντρα που τον καταδιώκουν και θα καταλήξει σ' αυτό που ο λαός του (όπως και του Μάκη, του Τράγκα, του Ευαγγελάτου κ.λπ.) θέλει να ακούσει για να φτιαχτεί: "Ολοι είναι ενεργούμενα", "Ολοι τ' αρπάζουν", "Ολοι το ίδιο είναι", εκτός από μας, φυσικά. Παλιός καλεσμένος των σόου του Μάκη, ο Χρυσανθακόπουλος οπωσδήποτε γνωρίζει τη συνταγή. 

ΕΦΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ο Μάκης και ο Χρυσανθακόπουλος τι να τους κάνουμε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τους θεσμούς, τα κινήματα και τις κοινωνικές οργανώσεις; Οσο φτιάχνουμε τους σταρ που μπορούν να ερεθίζουν τα μηχανάκια της AGB δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Η δημοκρατία μπορεί να αποσύρεται στα ιδιαίτερά της.

(Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τη σκυτάλη του Μάκη πήραν στα χέρια τους ο Σπύρος κι ο Κουρής. Επιτέλους όλοι κατάλαβαν.)

(Ελευθεροτυπία, 2/2/2002)

 

www.iospress.gr