Ο πόλεμος της μακαρονάδας     

"Αντιιταλική υστερία στην Τουρκία"
        ("ΕΞΟΥΣΙΑ", 23/11/1998)

Κάτι μας θυμίζει αυτή η "εξέγερση" του "τουρκικού λαού" κατά της Ιταλίας, των Ιταλών και των προϊόντων με ιταλικές ετικέτες. Οργισμένοι οι εθνικιστές της γειτονικής χώρας είδαν μια δυτική χώρα στην αρχή, και αμέσως μετά το σύνολο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να τους "προδίδουν". Οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να καταλάβουν τους εθνικούς τους στόχους. Οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τις "ανοησίες" του Διεθνούς Δικαίου ή πολύ περισσότερο τα "ψιλά γράμματα" περί των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Ο καλός Κούρδος είναι αυτός που δεν αισθάνεται καθόλου Κούρδος. Τί θα πει πολιτικό άσυλο; Αυτοί ξέρουν μόνο ότι δεν τους δίνουν τον Οτσαλάν, να τον κατασπαράξουν. Ο "αρχιτρομοκράτης", ο ηγέτης του "αποσχιστικού PKK", ο μεγαλύτερος "εχθρός" του τουρκικού έθνους, βρίσκεται στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού και, ασφαλώς, των "απίστων" του Βατικανού. Δεν καίνε μόνο ιταλικές γραβάτες και ψυγεία, οι πληγωμένοι πατριώτες. "Και ελληνικές σημαίες καίνε τώρα οι αφιονισμένοι Τούρκοι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μη έκδοση του Οτσαλάν", σημειώνουν ανήσυχα τα δικά μας ΜΜΕ.
Δεν έχει περάσει, όμως, και πολύς καιρός από την εποχή που μέσα από τα ίδια, τα "δικά" μας ΜΜΕ -συχνά μάλιστα υπό την εμπνευσμένη καθοδήγησή τους- ο "δικός" μας πατριωτισμός εκδηλωνόταν με ανάλογους τρόπους. Ηταν τότε που μποϊκοτάραμε τα ιταλικά και τα ολλανδικά προϊόντα, επειδή κοινοτικοί επίτροποι και κυβερνητικά στελέχη αυτών των χωρών δεν μοιράζονταν -λες και θα όφειλαν- τις "απόψεις μας" για το Μακεδονικό. "Εμείς", τον Φεβρουάριο του 1992, μέλη της Ενωμένης Ευρώπης, πολίτες μιας χώρας κατά τεκμήριο δημοκρατικής, χωρίς (ευτυχώς) το ανάλογο ενός βρώμικου (και τόσο αιματηρού) πολέμου όπως αυτού που διεξάγεται αδιάκοπα, κοντά 15 χρόνια, στις περιοχές των Κούρδων, συναγωνιζόμασταν σε μαγκιές κατά των "ανθελλήνων". Εκ του ασφαλούς. Ακριβώς όπως και οι "μπουνταλάδες", οι "απολίτιστοι", οι "Γκρίζοι Λύκοι". Ξεσπάγαμε το εθνικό μας φιλότιμο, αποκλείοντας από τις λίστες του μπακάλη το γάλα της μικρής Ολλανδέζας ή τα σπαγγέτι του "ρεζιλεμένου" ήδη από το έπος του '40, μικρού Ιταλού. Αστέρια της πολιτικής, των επιχειρήσεων, του πολιτισμού και της δημοσιογραφίας, επί βδομάδες μας γάνωναν το μυαλό, ώρες ατέλειωτες στις συχνότητες και τα κανάλια, σελίδες επί σελίδων στα έντυπα. Ηταν η εποχή των νεομακεδονομάχων και των άναρθρων πολεμικών τους κραυγών.
"Από σήμερα σε όλα τα σούπερ μάρκετ της αλυσίδας 'Ελλάς Σπαρ Βερόπουλος', θα αναρτηθούν ειδικές πινακίδες πάνω από βασικά είδη κατανάλωσης ολλανδικών και ιταλικών εταιρειών. Στις πινακίδες θα αναγράφεται: 'προϊόν Ολλανδίας (ή Ιταλίας), μιας χώρας εναντίον της Ελλάδας στο Μακεδονικό'. Ηδη, από χθες ο πρόεδρος του Ιατρικού Κέντρου κ. Γ. Αποστολόπουλος, με ολοσέλιδη καταχώρισή του στις εφημερίδες, ανακοίνωνε ότι ακυρώνει κάθε συνεργασία με ολλανδικών συμφερόντων οργανισμούς και ιδρύματα" (Νέα, 26.2.1992). "Ετσι αντιδρούν οι πατριώτες. Και ο Γιώργος Αποστολόπουλος, του γνωστού Ιατρικού Κέντρου, είναι Πατριώτης και Ελληνας, με κεφαλαίο το Πι και με κεφαλαίο το Εψιλον!" (Ελ. Τύπος, 25.2). "Το μποϊκοτάζ κατά Ιταλών και Ολλανδών διογκώνεται. Ο πατριωτισμός ενώνει όλους τους Ελληνες" (Εθνος, 27.2).
Τις ίδιες "κρίσιμες" στιγμές ο Νίκος Κακαουνάκης έβαζε φωτιά στα ερτζιανά (και την AGB) δηλώνοντας από το SKY (που μόλις είχε μεταμφιεσθεί σε ΣΚΑΙ, σε ένδειξη απόλυτης προσχώρησης στη νέα εθνικοφροσύνη) ότι είναι "συγκινημένος απ' την εθνική ομοψυχία που δείχνει ο λαός στο μποϊκοτάζ". Και όταν, μετά από λίγα 24ωρα, οι μπακάληδες, πρώτοι, κατάλαβαν ότι ο "εθνικός αγώνας" δεν δικαιώνεται και άρχισαν να αντιμετωπίζουν με ρεαλισμό τα ζητήματα (της τσέπης τους), πάλι ο Νίκος Κακαουνάκης τους κατακεραύνωνε: "Εξυπναδίτσες άρχισαν διάφορα σούπερ μάρκετ. Βάζουν ταμπέλες: 'Προϊόν ΕΟΚ'"!
Τι απέγινε εκείνη η μάχη, ποιοι δικαιώθηκαν και ποιοι απλώς κερδοσκόπησαν, όλοι το ξέρουμε.

 

(Ελευθεροτυπία, 28/11/1998)

 

www.iospress.gr