Το δικαίωμα στο ρατσισμό    

"Η πράξη του 17χρονου συνιστούσε άσκηση δικαιώματος"
        (Γ.- Α. Μαγκάκης, 2/11/98)

Τα δικαιώματα, ή μάλλον ο λόγος περί δικαιωμάτων, είναι της μόδας στις μέρες μας. Η εξέλιξη θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική, αν αφορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα ατόμων ή ομάδων που τα τελευταία χρόνια καταπατούνται βάναυσα (και) στον τόπο μας. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, και ο καθηγητής Μαγκάκης δεν πρέπει να νιώθει μοναξιά, όταν σπεύδει να χαρακτηρίσει τη δολοφονία δύο ανθρώπων δικαίωμα του δράστη. Την ίδια στιγμή, οι συγχωριανοί του νεαρού τον σηκώνουν, ζητωκραυγάζοντας, στα χέρια, ενώ ομάδα δώδεκα νομικών -εκείνη που είχε αναλάβει τη νομική στήριξη των ξενόφοβων "ρυθμίσεων" στο Παλαιό Κεραμίδι- τίθεται αφιλοκερδώς στο πλευρό του. "Η ενέργεια του νεαρού είναι εθνικώς και κοινωνικώς επιδοκιμαστέα, αφού επρόκειτο περί αντιστάσεως κατά ληστρικής επιδρομής, την οποία μόνο βιαίως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει", δήλωνε σχετικά στη "Βραδυνή" ο συντονιστής της νομικής αυτής ομάδας και γνωστός από την υπόθεση του ΜΑΒΗ, Φιλοκλής Ασημάκης (3/11).
Δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στις αφιλοκερδείς ρατσιστικές διατυπώσεις των συνηγόρων. Πώς θα είχαν άραγε αντιδράσει, αν τα θύματα της "διπλής εκπυρσοκρότησης" ήταν δύο κλεφτρόνια από το διπλανό χωριό; Αλλά και πόσος θόρυβος θα είχε προκληθεί, αν στη θέση του Σέρβου μαθητή είχε βρεθεί ένα παιδί των φαναριών από την Αλβανία; Και ακόμη, ποιος θα είχε ενδιαφερθεί για το - ούτως ή άλλως πασίγνωστο- δουλεμπόριο των νεαρών γυναικών από τις ανατολικές χώρες, αν δεν είχε έρθει η στιγμή να γίνει πρωτοσέλιδο η διαφθορά της αστυνομίας; Χρειάστηκε βέβαια να αυτοκτονήσουν προηγουμένως μερικές για να γίνουν επιτέλους θέμα - θέαμα είναι από χρόνια στα δελτία των οκτώ, γυμνή αντίστιξη στην ακατάσχετη ηθικολογία τους.
Δέκα σχεδόν χρόνια μετά την υποδοχή του πρώτου μεγάλου μεταναστευτικού κύματος από την Αλβανία, η ελληνική κοινωνία μοιάζει να πετυχαίνει την πολυπόθητη ισορροπία στη συγκατοίκησή της με τους ανθρώπους που έτυχε να ζητήσουν τη φιλοξενία της. Με τη διαφορά πως οι όροι της συνύπαρξης που τείνουν πια να παγιωθούν, είναι εξωφρενικοί. Οι "ξένοι" είναι καλοί και χρήσιμοι, αρκεί να ακολουθούν κατά γράμμα τους όρους του παιχνιδιού: να δέχονται αδιαμαρτύρητα το εξευτελιστικό μεροκάματο που τους προσφέρεται ως αγαθοεργία και να αποδεικνύουν δουλικά τη διαφορά τους από τους ανεπιθύμητους συμπατριώτες τους. Στη ουσία, καλούνται να εσωτερικεύσουν ένα αίσθημα μειονεξίας, να συμβιβαστούν δηλαδή με την άποψη ότι η αδύναμη κοινωνική τους θέση οφείλεται σε λόγους εθνικής ή φυλετικής κατωτερότητας.
Υπερβολές; Οι υστερικές κραυγές που συνόδευσαν την είσοδο των "ξένων" στη χώρα δίνουν τώρα τους καρπούς τους. Δεν χρειάζονται πια. Η νεοελληνική πραγματικότητα ενσωμάτωσε τα φθηνά ανδρικά και γυναικεία χέρια, τα φθηνά γυναικεία κορμιά, τις πάμφθηνες ανθρώπινες ζωές. Εξοικειώθηκε απολύτως με την ακραία αθλιότητα του "άλλου". Για να θυμηθούμε το τελευταίο επεισόδιο, κανείς δεν φάνηκε να συγκινείται με τις σκηνές κυνηγητού και ξυλοδαρμού των εξουθενωμένων Κούρδων προσφύγων στην Καβάλα. Οσο για τα μίντια, κυρίως τα τηλεοπτικά, αυτά έχουν από καιρό κηρύξει την έναρξη της νέας φάσης: χαμηλοί τόνοι, επιβράβευση των "καλών" εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, "ισότιμη" προβολή των απόψεων: στο ένα "παράθυρο" ένας αντιρατσιστής -κατά προτίμηση αριστερός- βουλευτής, στο άλλο ένας επαγγελματίας ρατσιστής που επιλέγει ως βασικό στοιχείο της ταυτότητάς του ότι κάποτε του διέρρηξαν το σπίτι.
Ο ρατσισμός έπαψε, λοιπόν, να αποτελεί κίνδυνο. Μετρατράπηκε ήδη σε τρέχουσα πρακτική, σε συλλογικό βίωμα. Ηταν επόμενο να διατυπωθεί και ως δικαίωμα, για να επανέλθουμε στα λόγια του κυρίου καθηγητή. Δικαίωμα, για να εξηγούμαστε, στη ζωή του άλλου. Ηταν το μόνο δικαίωμα που έλειπε για να αισθανθούν οι Ελληνες πραγματικοί ιδιοκτήτες ανθρώπων.
 

(Ελευθεροτυπία, 7/11/1998)

 

www.iospress.gr