Αυτό δεν είναι μια πίπα!    

"Σημίτη, πες του Κλίντον ότι είμαστε μαζί του"
        ("Αυριανή", 16/9/98)

Αυτή τη φορά, τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης έδωσαν ένα σκληρό αντιιμπεριαλιστικό μάθημα στον αφόρητο αμερικανικό πουριτανισμό. Από το ίδιο ιδεολογικό μετερίζι, η "Λε Μοντ" και η "Αυριανή" διατράνωσαν την ίδια ακριβώς περηφάνια για τις ανεκτικές ευρωπαϊκές κοινωνίες όπου, όπως υποστηρίζουν, ένα σκάνδαλο τύπου "Μόνικα- γκέιτ" θα ήταν αδιανόητο, καθώς στις χώρες αυτές το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή βαστά ακόμη γερά. Είπαν και έγραψαν και άλλα, οι ευρωπαίοι αναλυτές: πως στην Ευρώπη δεν θα γινόταν ποτέ συζήτηση για τον νομικό ορισμό του σεξ, αλλά και πως για το αμερικανικό κατάντημα ευθύνονται τα κινήματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων που, σε αγαστή συνεργασία με τη ρεπουμπλικανική ακροδεξιά, βυσσοδομούν από καιρό κατά της σεξουαλικής ελευθερίας των συμπολιτών τους.
Αλλά "αυτό δεν είναι μία πίπα", που θα έλεγε και ο Μαγκρίτ, σχολιάζοντας την απεικόνιση του συγκεκριμένου καπνιστικού είδους. Τα πράγματα μπορεί και να είναι διαφορετικά από ό,τι τα εμφανίζουν οι τρέχουσες μυθολογίες. Ούτως ή άλλως, η ύπαρξη μιας ενιαίας -και μάλιστα εξαιρετικά φιλελεύθερης- ευρωπαϊκής στάσης στα θέματα της ιδιωτικής ζωής των "επωνύμων" μας φαίνεται ελάχιστα πειστική. Οπως δεν μας αρκεί και η μονοδιάστατη εκείνη προσέγγιση που αντιμετωπίζει την αμερικανική κοινωνία ως αποκλειστικό φυτώριο του σύγχρονου νεοσυντηρητισμού. Και πώς να σχολιάσουμε την υπόρρητη "ευρωπαϊκή" σιγουριά ότι, στην περίπτωση που κάποιο αντίστοιχο σκάνδαλο είχε ξεσπάσει σε χώρα της γηραιάς ηπείρου, ο πρόεδρος θα είχε αναλάβει εξαρχής τις ανδρικές του ευθύνες, βέβαιος για την κατανόηση των ψηφοφόρων του; Στο σημείο αυτό, από τους πλέον λάβρους υπήρξαν κάποιοι Ελληνες αναλυτές: οι ίδιοι που ζητούσαν την κεφαλή του Παπανδρέου επί πίνακι με βασικό επιχείρημα την ιδιωτική του ζωή, ξιφουλκούν σήμερα κατά των έκφυλων Αμερικανών που ασχολούνται με τις προεδρικές ατασθαλίες. Αλλά μήπως μόνον Αμερικανοί έσπευσαν να πληροφορηθούν τις λεπτομέρειες της "Εκθεσης Σταρ" από το Ιντερνετ; Με απευθείας σύνδεση τα κανάλια και με πολυσέλιδα οι εφημερίδες της επομένης, τα ελληνικά μέσα φρόντισαν να καλύψουν και την τελευταία γαργαλιστική λεπτομέρεια του ανακριτικού πορίσματος, σνομπάροντάς το ταυτόχρονα ως υποπροϊόν του αμερικανικού πουριτανισμού.
Δύσκολα επομένως θα υποστήριζε κανείς ότι όλοι οι ηδονοβλεψίες του πλανήτη συνωστίζονται στη μία όχθη του Ατλαντικού. Οφείλουμε, ωστόσο, να δώσουμε και κάποιο δίκιο σε όσους θεωρούν πρωτοφανή τα όσα συμβαίνουν εσχάτως στην Ουάσιγκτον. Είναι πράγματι η πρώτη φορά που θεσμοθετείται, κατά τον πλέον επίσημο τρόπο, ο έλεγχος της προσωπικής ζωής των πολίτικών. Πρόκειται για μια εφιαλτική ταξινόμηση της ερωτικής δραστηριότητας, στόχος της οποίας είναι να διαχωρίσει τις παραβατικές από τις ανεκτές συμπεριφορές. Γι' αυτό και οι ποικίλοι ορισμοί για το τι είναι σεξ και τι δεν είναι, και οι διαφορετικές νομικές προτάσεις των δικηγόρων κάθε πλευράς. Μόνο που και πάλι, η συζήτηση δεν προέκυψε εκ του μηδενός. Και δεν αποκλείουμε αιώνες ευρωπαϊκής νομοθετικής κουλτούρας να κρύβονται πίσω από τη "συγκρατημένη" συμπεριφορά του πλανητάρχη προς τη νεαρή Λεβίνσκι.
Εξηγούμαστε: Σε πάμπολλες χώρες, οι νομοθεσίες δεν αξιολογούσαν με τον ίδιο τρόπο την "κατά φύση συνουσία" με τις "ασελγείς πράξεις", δηλαδή τις λοιπές ερωτικές δραστηριότητες. Και υπήρξε μεγάλη αντίσταση στο πάγιο φεμινιστικό αίτημα να τιμωρείται και "ο εξαναγκασμός σε ασέλγεια" ως βιασμός, εξίσου σοβαρός με τη "διείσδυση". Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, όταν έφτασε στη Βουλή το νομοσχέδιο που θα ενοποιούσε τις πράξεις σεξουαλικής βίας και θα τις αντιμετώπιζε όλες ως βιασμό, η πιο σθεναρή αντίρρηση είχε διατυπωθεί από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΚΚΕ: άλλο συνουσία, άλλο ασέλγεια, ακούστηκε τότε η συνεπής αντιιμπεριαλιστική φωνή. "Γιατί η συνουσία έχει παιδιά, εγκυμοσύνες κ.λπ. Αυτά είναι προβλήματα!" (15/2/84).
 

(Ελευθεροτυπία, 19/9/1998)

 

www.iospress.gr