Η ανθρώπινη όψη της ΕΛΑΣ    

"Διπλή γκάφα της Αστυνομίας με τον Ρουμάνο"
        ("Τα Νέα", 7/9/98)

Αν και δεν το συνηθίζουμε, αυτή τη φορά είμαστε υποχρεωμένοι να συγχαρούμε την ηγεσία της Αστυνομίας για την ψυχραιμία της. Δεν υπέκυψε στις ανθρωποφαγικές πιέσεις των εκ του ασφαλούς τσαμπουκάδων και των "διαπλεκομένων" κινδυνολογικών συμφερόντων. Αγνόησε τις υποδείξεις για "πυγμή" και αίμα. Αντιμετώπισε με επιχειρήματα τη δεξιά κριτική (των οπαδών του νόμου και της τάξης, πάση θυσία) και ορισμένους απόστρατους αξιωματικούς του σώματος, οι οποίοι, χαϊδεύοντας τα αφτιά του πανικόβλητου "μέσου τηλεθεατή", αν διοικούσαν και σήμερα την ΕΛ.ΑΣ "δεν θα δίσταζαν να θυσιάσουν τον αστυφύλακα-όμηρο, για να συλλάβουν τον επικίνδυνο κακοποιό".
Ως μάννα εξ ουρανού έπεσε το περασμένο Σάββατο στα τηλεοπτικά επιτελεία η θεαματική προσπάθεια ενός 26χρονου κακοποιού να ξεφύγει από τον αστυνομικό κλοιό, μετά την απόπειρά του να ληστέψει ένα σουβλατζίδικο στην Ερέτρια. Σε ζωντανή σύνδεση με την Λυκόβρυση, όπου η Αστυνομία κύκλωσε τον επίδοξο (αλλά πάνοπλο και ψιλοαπελπισμένο) ληστή, με τον αστυφύλακα όμηρό του, μέσα σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, ολόκληρη σχεδόν η χώρα περίμενε την κορύφωση του δράματος. Ο ΣΚΑΙ TV, ο σταθμός που δεν ντρέπεται να παραδεχτεί ότι οι "ειδήσεις πρέπει να παρουσιάζονται σαν παραμύθια", έσερνε το χορό. Ο συνδυασμός των φοβικών στερεοτύπων ("γίναμε Σικάγο") με το σύνδρομο των ζωντανών συνδέσεων (είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε να συμβεί το δυσάρεστο, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν η έκρηξη της χειροβομβίδας και ο διαμελισμός των πρωταγωνιστών) άναβε τα μηχανάκια της AGB. Μέσα σε λίγα λεπτά, θέλοντας και μη, το πανελλήνιο είχε διαμορφώσει άποψη για τους χειρισμούς που θα έπρεπε να υιοθετήσουν οι αστυνομικές δυνάμεις για να ξεπαστρέψουν τον "επικίνδυνο Ρουμάνο". Το ότι ο "αλλοδαπός" είναι Ελληνας πολίτης, με ελληνικό "αίμα" (έστω κατά το ήμισυ), ότι διαμορφώθηκε στη δική μας κοινωνία από παιδί και ότι συνεργοί του ήταν "ευυπόληπτοι", "γνήσιοι" Ελληνες, τα διαβάσαμε την επομένη (καθόλου τυχαία), μόνο σε εφημερίδες.
Οσο κυλούσαν οι ώρες και οι διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση του ομήρου συνεχίζονταν ανεπιτυχώς, οι τηλεθεατές παροτρύνονταν από ρεπόρτερ και τηλεσχολιαστές να αναρωτηθούν "αν υπάρχει κράτος", "αν οι ελεύθεροι σκοπευτές έχουν πάρει θέση στις γύρω ταράτσες και τα δένδρα", "αν η επίθεση των ειδικών δυνάμεων θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μόλις πέσει το σκοτάδι" (!) κ.λπ. Ολα τα προσφερόμενα στοιχεία, αντικειμενικά δήθεν δεδομένα, απέκλειαν εξαρχής την περίπτωση υποχώρησης των δυνάμεων καταστολής. Οι ζωές που κινδύνευαν είχαν σιωπηρώς μπει σε ένα ζύγι, που υποχρεωτικά θα έγερνε προς την κατεύθυνση του μακελειού. Το γόητρο της Αστυνομίας και του κράτους εμφανίστηκαν ως τα μείζονα αγαθά, τα οποία η κοινωνία και οι θεσμοί της όφειλαν να υπερασπιστούν.
Σ' αυτό το φορτισμένο κλίμα, ήταν επόμενο να βγούν πάλι στο προσκήνιο οι πριμαντόνες της γενικευμένης καταστολής -που κατά σύμπτωση νοσταλγούν τους δικτάτορες και τους βασιλιάδες. Πρώτος ο (γνωστός και από τις άριστες σχέσεις του με τη συμμορία της "Χρυσής Αυγής") Γ. Καρατζαφέρης, που έσπευσε να καταθέσει πολεμική ερώτηση στη Βουλή, νιώθωντας -όπως πάντα- ατιμασμένος για λογαριασμό του κράτους και φυσικά εθνικά ταπεινωμένος. Ακολούθησαν οι ομοϊδεάτες του και από το υπόλοιπο φάσμα του απίθανου πολιτικού σκηνικού που ζούμε. Οι ίδιοι, δηλαδή, που στο κοντινό παρελθόν προέτρεπαν σε ρατσιστικά εγκλήματα τους "νοικοκυραίους" -τους οποίους είχαν φροντίσει προηγουμένως να τρομοκρατήσουν με πολύ κόπο, πάλι από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Οι λαϊκιστές, που σε κάθε ευκαιρία ζητούν την επαναφορά της θανατικής ποινής και ονειρεύονται στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους απείθαρχους και τους διαφορετικούς.
Καλά έκανε και αντιστάθηκε στην υστερία η αστυνομία. Θα είχε όμως την ίδια ψύχραιμη κι ανθρώπινη συμπεριφορά και στην περίπτωση που ο όμηρος δεν ήταν άνθρωπός της;
 

(Ελευθεροτυπία, 12/9/1998)

 

www.iospress.gr