Η εξαφάνιση της φαιάς κυρίας    

"Ο άνδρας αυτός (Αντ. Ανδρουτσόπουλος), μετά βεβαιότητος έλαβε μέρος στη δολοφονική επίθεση εναντίον μας"
        (από τη μήνυση των τριών μελών του ΝΑΡ)

Συμπληρώνονται σήμερα 40 μέρες από τη δολοφονική επίθεση του ακροδεξιού κομάντο έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Η "εξαφάνιση" των στελεχών της "Χρυσής Αυγής" δεν είναι μόνο ένα επιπλέον ενδεικτικό στοιχείο της ενοχής τους (όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο κ. Ρέππας), αλλά σημαδεύει ανεξίτηλα και τις εκλεκτικές σχέσεις που διατηρεί αυτός ο ναζιστικός εγκληματικός μηχανισμός με τμήματα του κρατικού μηχανισμού και ιδιαίτερα με τις ειδικές δυνάμεις των σωμάτων ασφαλείας.
Μια μικρή σύγκριση με τον τρόπο που αντέδρασαν οι δυνάμεις ασφαλείας στην περίπτωση του εφοπλιστή Βεντούρη είναι, νομίζουμε, χαρακτηριστική. Από τυπική άποψη, οι υποθέσεις είναι παρόμοιες. Ενα θύμα δολοφονικής επίθεσης αναγνωρίζει τον υποψήφιο δολοφόνο του. Στην περίπτωση του εφοπλιστή οι κινήσεις της αστυνομίας είναι αστραπιαίες. Ο υποδειχθείς ως δράστης συλλαμβάνεται αμέσως και προφυλακίζεται. Ο "φαλαγγάρχης", αντιθέτως, της ναζιστικής γκρούπας παραμένει ακόμα και σήμερα ασύλληπτος, εφόσον τα κρίσιμα 24ωρα μετά την επίθεση κανείς δεν τον καταζήτησε. Η αστυνομία αρκέστηκε να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού του και έμεινε ικανοποιημένη με την απάντηση του πατέρα του, ότι ο "Περίανδρος" βρίσκεται σε ... διακοπές.
Η σύγκριση των δυο -κατά τα άλλα ανόμοιων- περιπτώσεων γίνεται μόνο και μόνο επειδή δεν συμμεριζόμαστε την κοινότοπη επωδό περί ανικανότητας της ΕΛΑΣ. Η Ελληνική Αστυνομία είναι ικανότατη, και τα μέσα που διαθέτει δεν μπορεί να συγκριθούν με τον πρωτόγονο συνωμοτικό μηχανισμό της παρέας του Μιχαλολιάκου και του Γιαννόπουλου. Δυστυχώς, όμως, όπως αποδεικνύεται στην περίπτωσή μας, ένα από τα μέσα που διαθέτει η ΕΛΑΣ είναι κι αυτός ο μηχανισμός της Χρυσής Αυγής. Αλλη εξήγηση δεν μπορούμε να δώσουμε σ' αυτή την εξώφθαλμη ολιγωρία.
Και να πει κανείς ότι σκοντάφτει η ΕΛΑΣ σε τίποτα φοβερούς μηχανισμούς! Σουρωτήρι σωστό είναι η "φάλαγγα", με αλληλοκαρφώματα και διάτρητες "γιάφκες". Ο παράδεισος του χαφιέ. Μέχρι τις σεξουαλικές προτιμήσεις των συναγωνιστών τους είναι πρόθυμοι να μας περιγράψουν οι καλοθελητές που μπλοκάρουν το τηλεφωνικό κέντρο της εφημερίδας.
Διάφοροι δήθεν αφελείς πολιτικοί αναλυτές μας ψέγουν που επιμένουμε ότι είναι σκάνδαλο η ασυλία που έχει -εκ των πραγμάτων- παρασχεθεί στην Χρυσή Αυγή. Παρατηρούν ότι το πολίτευμα δεν κινδυνεύει από τη δράση περιθωριακών ακροδεξιών ομάδων. Τις βαθυστόχαστες αυτές παρατηρήσεις υιοθετούν και κάποιοι κοινοβουλευτικοί προστάτες των νεοφασιστών, με πρώτο πρώτο τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Πρόκειται για άκομψη προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος, για να πέσουν στα μαλακά οι καταζητούμενοι εγκληματίες. Διότι κανείς δεν μιλά για "εκτροπή", αλλά για τις ιδιόμορφες σχέσεις που διατηρούν οι "Χρυσαυγίτες" με τμήματα των δυνάμεων καταστολής: σχέσεις ιδεολογικής συγγένειας, σχέσεις συνεργασίας στη "βρομοδουλειά" των διαδηλώσεων.
Τις ίδιες μέρες που η ΕΛΑΣ δίνει με τόση αποτυχία εξετάσεις δημοκρατικότητας, ένας δικαστικός κλητήρας μας έφερνε τις κλήσεις του δικαστηρίου της Θεσσαλονίκης. Η εισαγγελική αρχή της πόλης έκρινε ότι πρέπει να φτάσει στο ακροατήριο η μήνυση του κ. Σπύρου Κουτρουμάνη κατά του "Ιού" και των υπευθύνων της Ελευθεροτυπίας, επειδή δημοσιοποιήσαμε την περιβόητη κασέτα με το χουντογλέντι της παρέας των ΕΚΑΜιτών στη Θέρμη. Το μήνυμα αυτής της παραπομπής, σε συνδυασμό με την ήπια υπηρεσιακή αντιμετώπιση των "χουντογλεντζέδων" είναι αρκετά σαφές: η τεκμηριωμένη υπόδειξη ότι ορισμένοι αξιωματικοί και άνδρες των ΕΚΑΜ "τη βρίσκουν" με τους ύμνους στον δικτάτορα, θεωρείται έγκλημα. Και οι χορευταράδες τη γλίτωσαν προς το παρόν με κάποιες ελάχιστες ποινές.
Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε τότε παραδεχτεί (σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου, στο "Εθνος"), ότι υπάρχουν σχέσεις κάποιων αστυνομικών υπαλλήλων με ακροδεξιές οργανώσεις τύπου "Χρυσής Αυγής". Το πόρισμα δεν αναφέρει τίποτα σχετικό. Κανείς δεν ξέρει αν ερευνήθηκαν οι σχετικές πληροφορίες. Και η φαιά διαπλοκή Χρυσαυγιτών-αστυνομίας παραμένει ακόμα στο σκοτάδι.
 

(Ελευθεροτυπία, 25/7/1998)

 

www.iospress.gr