Ενας αυτόκλητος Εθνάρχης    

"Λέω αυτά που θέλει ο λαός μας"
        (Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 2/6/98)

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση που συνοδεύει την αναρρίχηση του κ. Χριστόδουλου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μόλις διατυπώθηκαν κάποιες ενστάσεις για τη δημόσια δραστηριότητά του και τις απόψεις που έχει εκφράσει κατά καιρούς, εξαφανίστηκε ως διά μαγείας η εικόνα του "γλυκού" και "χαμογελαστού" ιεράρχη. Και τότε ανακαλύψαμε τις ιδιότητες που οδήγησαν τον "Στόχο" να τον αποκαλεί "Αρχιεπίσκοπο Κεραυνό". Αστραψε και βρόντηξε ο κ. Χριστόδουλος. Οσοι τολμούν να τον κρίνουν είναι "γραικύλοι", όσοι διανοούνται να διαφωνούν με τα καθημερινά του λογύδρια είναι υπηρέτες των Βρυξελλών.
Δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να γίνει διάλογος με τον προκαθήμενος της Εκκλησίας. Διότι μόλις αισθανθεί τα δύσκολα, οχυρώνεται πίσω από τα κεκτημένα: "Δεν με φοβίζουν οι κρίσεις των ανθρώπων, αλλά νοιάζομαι και φοβούμαι μόνο την κρίση του Θεού."
Φυσικά είναι δικαίωμα του κ. Χριστόδουλου να πιστεύει ό,τι θέλει. Κανείς δεν μπορεί να τον εμποδίσει να τριγυρίζει τα σχολεία και να μοιράζει σταυρουδάκια στους μαθητές με το σύνθημα "πίσω ολοταχώς". Είναι επίσης δικαίωμά του να έχει οποιαδήποτε φιλοδοξία θέλει για τον εαυτό του και την καριέρα του στην κορυφή της ιεραρχίας. Το πρόβλημα βρίσκεται σε όσους σπεύδουν να αγκαλιάσουν χωρίς δεύτερη κουβέντα αυτή τη φιλοδοξία για να ικανοποιήσουν τις δικές τους πολιτικές φιλοδοξίες. Δεν αναφερόμαστε στους ακροδεξιούς θαυμαστές του -όπως τον θαυμαστή της χούντας κ. Καψάλη του "Στόχου" ή τον "φίρερ" του Tele-City κ. Πλεύρη. Ούτε καν στους πολιτικούς παράγοντες των δυο μεγάλων κομμάτων που πολιτεύονται κατά παράδοση σύμφωνα με τις επιταγές της εκάστοτε ισχυρής εκκλησιαστικής (ή παραεκκλησιαστικής) φατρίας. Στους ένθερμους υποστηρικτές του κ. Χριστόδουλου συγκαταλέγονται και τα ηγετικά στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, οι φορείς του "ανδρεϊκού πνεύματος". Ακόμα και ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ. Παπουτσής, ο οποίος βρήκε "εντυπωσιακό" το λόγο του αρχιεπισκόπου κατά την ενθρόνιση, και αφού μας διαβεβαίωσε ότι "η Εκκλησία έχει το δικό της πολύ σημαντικό ρόλο στο σύγχρονο κόσμο", δεν δίστασε να δηλώσει την απόλυτη συμφωνία του με τις θέσεις του κ. Χριστόδουλου στον "επιβατήριο λόγο".
Το πρόβλημα, λοιπόν, που θέτει η παρουσία του Αρχιεπισκόπου στην πολιτική ζωή της χώρας δεν περιορίζεται στη θεσμική σχέση της Πολιτείας με την Εκκλησία. Στην πραγματικότητα, ο κ. Χριστόδουλος έχει τεθεί -εκών ή άκων- επικεφαλής μιας αντιδραστικής πολιτικής σταυροφορίας (αυτό που ο ίδιος ονομάζει ανίκητη αντιπολίτευση) που τείνει να αποκρυσταλλωθεί σε έναν καινούριο πολιτικό πόλο. Κάτι ανάλογο με εκείνο που συμβαίνει στην Κύπρο, με την παρουσία του αντιδραστικού Αρχιεπισκόπου, ο οποίος έχει κατακτήσει σιγά σιγά τη χηρεύουσα θέση του Εθνάρχη.
Από μια μερίδα των υποστηρικτών του νέου Αρχιεπίσκοπου ακούγεται το επιχείρημα ότι βιαστήκαμε να τον κρίνουμε, ότι παρεξηγήσαμε τα γραφτά και τις ομιλίες του, ότι οι έπαινοι προς τον φιλοχουντικό Καψάλη έγιναν κατά λάθος, και ότι η συστράτευση όλων των ακροδεξιών πίσω του είναι τυχαία. Δυστυχώς θα τους απογοητεύσουμε. Ο κ. Χριστόδουλος έχει καταγράψει τις απόψεις του για το ρόλο της Εκκλησίας στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία σε ένα άρθρο, που θα το προσυπέγραφε και ο πιο ακραίος υποστηρικτής των ρατσιστικών θεωριών περί αρίας φυλής (ΤΟ ΒΗΜΑ, 19.1.1997). "Μόνο η Εκκλησία είναι σε θέση να δώσει στον Ελληνα τη νέα ταυτότητά του (...) και θα τον κρατά ως ιδιαίτερη οντότητα Γένους", γράφει ο κ. Χριστόδουλος. Λίγο πιο πάνω μας είχε εξηγήσει ότι "το Εθνος διαφέρει από το Γένος: δεν πρόκειται για μια φυλή, αλλά για ανθρώπους διαφορετικής φυλής, που έχουν την ίδια γλώσσα, τον ίδιο πολιτισμό, την ίδια παιδεία, τις ίδιες κοινωνικές αξίες." "Από τότε που εχάσαμε την ταυτότητα που μας έδωσε η Εκκλησία πάψαμε να είμαστε Γένος και εγίναμε Εθνος" υποστηρίζει ο κ. Χριστόδουλος και επαγγέλλεται την ανασύσταση της "φυλής" από τη νέα Εκκλησία. Αραγε, αυτά είναι που "θέλει ο λαός μας";
 

(Ελευθεροτυπία, 6/6/1998)

 

www.iospress.gr