Ο δικός μας Μπιρντάλ    

"Ογκώδεις διαδηλώσεις για την απόπειρα κατά του Μπιρντάλ έγιναν στην Τουρκία"
        ("Απογευματινή", 14/5/98)

Χρειάστηκε, δυστυχώς, η δολοφονική επίθεση κατά του προέδρου της Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας (TIHD), Ακίν Μπιρντάλ, την περασμένη Τρίτη στα γραφεία της Ενωσης στην Αγκυρα, για να μάθει το σύνολο πλέον της ελληνικής κοινωνίας ότι στην "εχθρική" γείτονα υπάρχουν και πολλοί φίλοι. Ανθρωποι που αγωνίζονται -κάτω από άγριες συνθήκες- για τη δημοκρατία, τις ελευθερίες, την ειρήνη στην περιοχή, τα κοινωνικά, πολιτικά και μειονοτικά δικαιώματα.
Ο Μπιρντάλ ήταν άγνωστος στο ευρύ ελληνικό κοινό παρότι ήταν αυτός που τα τελευταία 10 χρόνια έβγαινε μπροστά, κατέγραφε και δημοσιοποιούσε μέσω όλων των διαθέσιμων διεθνών δικτύων (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Κοινοβούλια και ΜΜΕ), την καθημερινή βία του τουρκικού καθεστώτος και των πάσης φύσεως ακροδεξιών παρακρατικών ομάδων.
Από τον Μπιρντάλ μάθαινε η Δύση και η Ανατολή για την εθνοκάθαρση, τη γενοκτονία των κουρδικών πληθυσμών στην Ν.Α Τουρκία και στο Ιράκ. Από αυτόν πληροφορούμασταν συστηματικά και έγκυρα για τους δολοφονημένους, εξαφανισμένους, βασανισμένους και για τους θαμμένους στα μπουντρούμια πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία. Η Ενωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρισκόταν κοντά σ' όλους τους διωκόμενους για τις ιδέες τους, αλλά και κοντά σ' αυτούς που αντιστέκονταν έμπρακτα στην κρεατομηχανή του κράτους και του παρακράτους. Ο Μπιρντάλ και οι σύντροφοί του -όταν οι ίδιοι δεν έπεφταν στις δαγκάνες των κατασταλτικών μηχανισμών- ήταν παρόντες σχεδόν παντού: Από ένα κούρδικο χωριό που καιγόταν, ως τις ατέλειωτες δίκες των "εχθρών της Τουρκίας και της εννόμου καθεστηκυιάς τάξεως". Και ως γνωστόν οι "προδότες" της Τουρκίας είναι αμέτρητοι! Κούρδοι "αυτονομιστές", μειονότητες, διανοούμενοι, αριστεροί ή δημοσιογράφοι που αναγνωρίζουν την ύπαρξη και τα δικαιώματα των "αυτονομιστών" ή των άλλων λαών της περιοχής (δηλαδή οι "γενίτσαροι"), χιλιάδες πολίτες που δεν συντάσσονται με την επικρατούσα μιλιταριστική κοινωνική οργάνωση, τους θεσμούς και την ιδεολογία της.
Αλλά ο Μπιρντάλ, όπως και άλλες ισάξιες προσωπικότητες στην Τουρκία, έκανε και κάτι ακόμα σημαντικό: Μιλούσε απ' ευθείας, χωρίς κυβερνητικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις, για την ειρήνη και τον αφοπλισμό. Συναντούσε Ελληνες ομοϊδεάτες του και από κοινού στιγμάτιζαν την κλιμάκωση των εξοπλισμών, την εθνικιστική παραφροσύνη και τη διαστροφή της αλήθειας από τα κυρίαρχα κέντρα και τα ΜΜΕ των δύο χωρών.
"Αν σου απαγορεύεται να μιλήσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις -έλεγε την τελευταία φορά που ήρθε στην Ελλάδα (στην Ν. Βουρνά, "Αυγή", 15.11.1996)- δεν μπορείς να τα λύσεις. Και στην Τουρκία δεν μπορεί ο καθένας να εκφράσει με τόλμη αυτό που θέλει. Μέσα σε πέντε χρόνια έχουν σκοτωθεί 13 φίλοι μας, πρόεδροι των Ενώσεων, δικηγόροι γιατροί. Στήθηκαν 100 διαφορετικά δικαστήρια, 300 άτομα έχουν περάσει από ανακρίσεις. Σε βάρος μου εκκρεμούν 10 διώξεις τον τελευταίο χρόνο. Οποτε ανοίγουμε το στόμα μας να μιλήσουμε για την ειρήνη, ανοίγει και ένα δικαστήριο (...) Στην Τουρκία σήμερα η ειρήνη είναι τόσο σημαντική για το λαό όσο το νερό και το ψωμί. Ξέρουμε ότι αυτή η ειρήνη καταστρέφεται από τη μισαλλοδοξία και το σωβινισμό των κυβερνήσεων".
Και στην "Ε", τις ίδιες μέρες, τόνιζε προφητικά: "Πρωταρχικό στον αγώνα μας είναι να νικήσεις το φόβο. Δεν είμαστε ήρωες. Ομως ξέρουμε καλά ότι οι ενέργειές μας θα έχουν συνέπειες. Εμείς όμως είμαστε αποφασισμένοι να παλεύουμε συνεχώς για τη φιλία και την ειρήνη και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου". Σα να το 'ξερέ. Πολύ πριν δεχτεί τις έξι σφαίρες από τους "δικούς του" παρακρατικούς, είχε αντιμετωπίσει στο γήπεδο του Σπόρτινγκ (εκεί που θα μιλούσε στο πλάι του Μίκη Θεοδωράκη, προσκεκλημένος του Δικτύου Υπεράσπισης Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων) και "τους δικούς μας" υπερπατριώτες. Ισως αυτή η "παραδοξότητα" να εξηγεί γιατί ο Μπιρντάλ δεν ήταν τόσο δημοφιλής στη χώρα μας.
 

(Ελευθεροτυπία, 16/5/1998)

 

www.iospress.gr