Ο Εθνάρχης λάστιχο    

"Ο Καραμανλής πέρασε στην Ιστορία"
        (ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, ΤΑ ΝΕΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΑΥΓΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23/4/98)

Δεν μας προξενεί έκπληξη ο όγκος των δημοσιευμάτων και των ραδιοτηλεοπτικών αφιερωμάτων στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ούτε θα συμφωνήσουμε με όσους αποδίδουν αυτή την υπερπροσφορά στη δήθεν έμφυτη "νεοελληνική υπερβολή". Γιατί να είναι υπερβολή η -έστω παρατεταμένη- ενασχόληση των μέσων ενημέρωσης με τον άνθρωπο που σφράγισε πάνω από μισό αιώνα την πολιτική ζωή της χώρας μας; Αν αυτό είναι υπερβολή, πώς θα 'πρεπε να χαρακτηρίσουμε την επί μήνα ενασχόληση των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων και των τηλεοπτικών δικτύων όλου του κόσμου με το λεκέ από το σπέρμα του πλανητάρχη;
Φυσικά το "λιβανιστήρι" αυτή τη φορά ξεπέρασε ορισμένες στιγμές τα όρια της γελοιότητας, σε σημείο που υποχρεώθηκε και ο καημένος ο κ. Λαμπρίας να εκδηλώσει από τηλεοράσεως το βαθύ παράπονό του. Οταν ο παλιός φίλος και συνεργάτης του Καραμανλή είχε δημοσιεύσει το ελαφρώς αγιογραφικό "Στη σκιά ενός μεγάλου" (1989), είχε δεχθεί την κριτική μέρους του Τύπου που τον κατηγόρησε για υπερβολή, μονομέρεια και άκριτη παρουσίαση του ηγέτη. Και τώρα, ο ίδιος βλέπει να τον ξεπερνούν σε ύμνους προς τον Καραμανλή, ακόμα και εκείνοι που τότε τον επέκριναν και είχαν διακριθεί για το αντικαραμανλικό τους μένος σε παλιότερες εποχές.
Ολα αυτά, φυσικά και αναμενόμενα. Γιατί στην περίπτωση του Καραμανλή δεν ισχύει μόνο το γενικής χρήσεως "ο αποθανών δεδικαίωται". Η απομάκρυνσή του από την πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, τον είχε τοποθετήσει ήδη από καιρό στο απυρόβλητο της κομματικής διαμάχης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν γίναμε σοφότεροι με όλο αυτό τον πλούτο πληροφοριών για τη ζωή και τη σταδιοδρομία του Κωνσταντίνου Καραμανλή που μας κατέκλυσε επί δέκα μέρες. Μάλλον όχι. Αν κρίνουμε από το δεύτερο κύμα δημοσιευμάτων και αναφορών, κανένας δεν έπεισε κανέναν. Οσοι επρόκειτο να κλάψουν έκλαψαν, όσοι διατηρούσαν τις επιφυλάξεις τους για τον Εθνάρχη έμειναν ασυγκίνητοι.
Εκείνο που αξίζει να σημειωθεί είναι το γεγονός ότι οι περισσότερες αναφορές στον Καραμανλή από πολιτικούς παράγοντες στην πραγματικότητα αναφέρονταν στους ίδιους και όχι στον εκλιπόντα. Μέσα από επεισόδια ή "ανέκδοτα" της ζωής του Καραμανλή, τελικά μαθαίνουμε πόσο πολύ εκτιμούσε τον τάδε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ή της Νέας Δημοκρατίας. Αν, όμως, όλα αυτά που έγιναν γνωστά για τον Καραμανλή τις τελευταίες μέρες ισχύουν, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την εικόνα του απόμακρου και μοναχικού πολιτικού. Με τόσους φίλους που διηγούνται τις στενές τους σχέσεις, πρέπει να ήταν ο πιο κοινωνικός και κοσμικός Ελληνας πολιτικός!
Η πιο ακραία -αλλά καθόλου μοναδική- περίπτωση, είναι του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ο γνωστός βουλευτής που κοιμάται και ξυπνάει με τη (Νέα) Ελπίδα να συγχωνευτεί η Νέα Δημοκρατία με τη Χρυσή Αυγή και πάλι πρωτοτύπησε. Στην πρώτη του εκπομπή μετά το θάνατο του Καραμανλή, ο κ. Καρατζαφέρης δεν έχασε την ευκαιρία να μας θυμίσει πόσο πολύ τον εκτιμούσε ο ιδρυτής του κόμματος. "Η σχέση μας σφυρηλατήθηκε μετά από πολλούς αγώνες." Μέχρι εδώ καλά. Την ακρίβεια της περιγραφής των καραμανλικών αισθημάτων δεν μπορούμε να την αμφισβητήσουμε. Αλλά ο κ. Καρατζαφέρης πάει και παρακάτω: "Ο Καραμανλής ήταν λάτρης της εκπομπής 'Ιστορικές Μνήμες' του Κώστα Πλεύρη." Δεν ξέρουμε αν η AGB έχει τοποθετήσει μηχανάκι στην Πολιτεία, αλλά έχουμε βάσιμες υποψίες ότι ο Καραμανλής θα έβγαζε μπιμπίκια με τις μπούρδες του "γραμματέα" του Λαδά. Και δεν αμφιβάλλουμε καθόλου ότι θα ήταν έτοιμος να πεταχθεί από τον αιώνιο ύπνο του αν είχε τη δυνατότητα να ακούσει την κατακλείδα της "τιμητικής" αυτής εκπομπής. Ηταν 23 Απριλίου, και ο κ. Καρατζαφέρης θεώρησε σκόπιμο να κλείσει απευθύνοντας τα "χρόνια πολλά" του στους "δυο εορτάζοντες πρώην πρωθυπουργούς, τον Γεώργιο Ράλλη και τον Γεώργιο Παπαδόπουλο".
 

(Ελευθεροτυπία, 2/5/1998)

 

www.iospress.gr