Η αρχηγός των ατάκτων δημοσιογράφων   

"Σκληρή, αλλά απόλυτα τεκμηριωμένη, η κριτική που ασκεί ο 'Ριζοσπάστης' στον πολιτικό διωγμό της Μαλβίνας"
        ("Ελεύθερος Τύπος", 18/2/98)

Οποια και αν είναι η θεσμική έκβαση της υπόθεσης που απασχολεί τις ημέρες αυτές το πανελλήνιο, η Μαλβίνα Χαριτοπούλου και η ιδιότυπη ιερή συμμαχία των υποστηρικτών της (από τον "Ελεύθερο Τύπο" έως τον "Ριζοσπάστη", από τον Γιώργο Τράγκα έως την Ελσα Παπαδημητρίου και από το ΔΗΚΚΙ έως την ΠΟΛΑΝ) μπορούν να υπερηφανεύονται ότι πέτυχαν απολύτως το στόχο τους: η σαφέστατη σπίλωση της μνήμης ενός νεκρού εμφανίζεται ως αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα, ως δείγμα ελεύθερης άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Από τη στιγμή που ο/η δημοσιογράφος δηλώσει ιδιωτικώς ότι δεν εννοούσε ακριβώς αυτό που είπε (για τον Στρατή Σωμερίτη, τους Εβραίους, τους μαύρους κ.ο.κ.), η δημόσια επανόρθωση θεωρείται απολύτως περιττή -αν όχι ανεπίτρεπτη- υπαναχώρηση σε ζητήματα ελευθερίας του Τύπου.
Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε μια τόσο καθαρή περίπτωση δημόσιας κατασυκοφάντησης ενός συμπολίτη ή μερίδας συμπολιτών μας να μετατρέπεται σε "αστειάκι", που μόνον κάποιοι αγέλαστοι κρετίνοι (αριστεροί, κουλτουριάρηδες και ανέραστοι) αδυνατούν να εκτιμήσουν δεόντως. Ο μηχανισμός είναι απλός και δοκιμασμένος: αρκεί μια απλή αντιστροφή και ο θύτης γίνεται θύμα, η ασυδοσία μεταμορφώνεται σε ελευθερία λόγου, η κριτική εκλαμβάνεται ως προσωπική δίωξη ή πολιτικό κυνήγι μαγισσών. Ο βασικός αυτός μηχανισμός (η μετατροπή του μαύρου σε άσπρο) συνεπικουρείται από τις δυνατότητες που προσφέρει το σύγχρονο δημοσιογραφικό σταρ-σίστεμ: στο ευρύ κοινό φτάνει η μία εκδοχή, εκείνη που διατυπώνεται συνήθως από τηλεοράσεως και εκφέρεται από τα χείλη του/της δημοσιογράφου-βεντέτας.
Το πρόσφατο κρούσμα ξεκίνησε με τη Μαλβίνα Χαριτοπούλου να αποκαλεί "δωσίλογο" τον σοσιαλιστή ηγέτη Στρατή Σωμερίτη και κατέληξε με ένα ευρύ φάσμα δημοσιογράφων και πολιτικών να ωρύονται κατά του γιου του, Ριχάρδου Σωμερίτη, που είχε το θράσος να ζητήσει τη "φίμωση" της δημοσιογράφου. Σύμφωνα με το μηχανισμό που αναφέραμε προηγουμένως, η αυτονόητη απαίτηση του θιγέντος για επανόρθωση μετατρέπεται αυτομάτως σε απόπειρα δίωξης της υβρίστριας και άμεση επίθεση κατά της ελευθερίας του Τύπου. Για να γίνει ωστόσο το σχήμα πιστευτό, χρειάζεται κάτι ακόμη. Ετσι, ανακαλύπτεται πίσω από τον Ριχάρδο Σωμερίτη και τους δημοσιογράφους που τόλμησαν να τον υποστηρίξουν ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που πλήττεται καθημερινά από τη συντριπτική κριτική τής κυρίας Χαριτοπούλου.
Με άλλα λόγια: Στο απλό ερώτημα "δικαιούται κανείς να ισχυρίζεται δημόσια ότι ο Στρατής Σωμερίτης υπήρξε δοσίλογος;", η απάντηση είναι η εξής: "Κάτω τα χέρια από τους δημοσιογράφους που έχουν τα κότσια να τα βάζουν με το πρωθυπουργικό περιβάλλον". Ετσι, στοιχίζονται πίσω από τη Μαλβίνα Χαριτοπούλου το ΚΚΕ και η ΝΔ, το ΔΗΚΚΙ, η ΠΟΛΑΝ και κάμποσο ΠΑΣΟΚ, καθώς και όλοι όσοι ενθουσιάζονται με το κράμα εθνικισμού, λαϊκισμού και ρατσισμού που αποπνέει ο λόγος της. Ο συνδυασμός προκλητικής ελευθεροστομίας και ακραίου κοινωνικού συντηρητισμού αποτελεί εξάλλου μόδα στους περίεργους καιρούς μας.
Στο κλίμα αυτό, μόνο πράκτορες μπορούν να είναι όσοι ασκούν κριτική στην κυρία Χαριτοπούλου. Οταν ο Ηλίας Κανέλλης δημοσίευσε προ καιρού ανάλυση των εκπομπών της στην εφημερίδα "Εποχή", η σχολιάστρια αρκέστηκε να απαντήσει ότι κάποιο "δημοσιογραφάριο" τη χτυπά από μια εφημερίδα που δεν τη διαβάζει παρά ο πατέρας του εκδότη. Τώρα που ο συνάδελφος επανήλθε με κείμενό του στην "Εξουσία", ο "Ριζοσπάστης" και ο "Ελεύθερος Τύπος", σε μια στιγμή εθνικής συμφιλίωσης, ανακάλυψαν στο πρόσωπό του έναν πράκτορα του Σημίτη που εκτελεί άνωθεν εντολές. Και καλά ο "Ελεύθερος Τύπος". Ο "Ριζοσπάστης", όμως, δεν θυμόταν πως πριν από λίγες μόλις ημέρες είχε δημοσιεύσει δήλωση του Ηλία Κανέλλη, ως αρχισυντάκτη του "Αντί", στην οποία ο συνάδελφος έπαιρνε θέση εναντίον της μήνυσης Πάγκαλου κατά της εφημερίδας;

(Ελευθεροτυπία, 21/2/1998)

 

www.iospress.gr