Νυχτερίδες κι Εβραίοι   

"Εγώ τώρα περιμένω να έρθουν οι Εβραίοι να με αποτελειώσουν"
        (Στέλιος Καζαντζίδης στον "Σκάι", 11/2/98)

Και, ξαφνικά, αντιληφθήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το καθημερινό τηλεοπτικό παραλήρημα του λαϊκού μας βάρδου. Επρεπε προηγουμένως να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα αδιάκοπου βομβαρδισμού μας με τις αντισημιτικές του κορώνες για να καταλάβουν ορισμένοι ότι το κακό παράγινε και ότι, την ύστατη έστω ώρα, οφείλουν να σώσουν τα πρoσχήματα και να πάψουν να περνούν ασχολίαστα τα αδιανόητα αντιεβραϊκά ξεσπάσματα του Στέλιου Καζαντζίδη. Ολως τυχαίως, στα δημοσιογραφικά γραφεία είχαν ήδη φθάσει οι πρώτες διαμαρτυρίες των θιγόμενων συμπολιτών μας για το χειρισμό του ζητήματος από τα τηλεοπτικά παράθυρα των βραδινών δελτίων.
Το κλίμα είχε ωστόσο διαφανεί από την πρώτη στιγμή. Την επομένη της εμφάνισης του Καζαντζίδη στο δικαστήριο, οι εφημερίδες μετέφεραν καταλεπτώς το ερμηνευτικό σχήμα του τραγουδιστή, σύμφωνα με το οποίο οι εχθροί του ταυτίζονται με τους Εβραίους, το απόλυτο δηλαδή κακό, ενώ ο ίδιος εκπροσωπεί την Ελλάδα, που δοκιμάζεται ακόμη μια φορά στο πρόσωπό του. Μια ματιά στα δημοσιεύματα των περασμένων ημερών είναι αρκετή: "Δεν δικάζεται μόνο ο Καζαντζίδης, δικάζεται όλη η Ελλάδα". "Είναι χαφιές των Εβραίων. Δεν φοβάμαι τίποτα. Πιόνι των Εβραίων είναι, που θέλουνε το λαϊκό τραγούδι να σέρνεται. Εγώ εκπροσωπώ την Ελλάδα όλη". "Εχω συγχωρήσει πολλούς. Εκατοντάδες. Μόνο τους Εβραίους δεν συγχωρώ". "Δεν υπάρχει ούτε ένας Εβραίος που να είναι μια χαρά άνθρωπος".
Στα λόγια αυτά ήρθε να προστεθεί η συστηματική αντιισραηλιτική υστερία του Στέλιου Καζαντζίδη στα βραδινά δελτία ειδήσεων. Αμήχανοι απέναντι στον ακραίο του αντισημιτισμό, κάποιοι δοκίμασαν να υπαινιχθούν ότι η στάση αυτή, υπαγορευμένη από κάποια ψυχική διαταραχή, δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο κριτικής. Από κοντά και μια ψυχολογίζουσα άποψη που, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ αποδοχής του τραγουδιστή και απόρριψης των απόψεών του, χαρακτήρισε "συναισθηματικά" και όχι "ιδεολογικά" ρατσιστικές τις θέσεις του, λες και ο ρατσισμός δεν στηρίχθηκε ανέκαθεν σε συγκινησιακές εξάρσεις αυτού του είδους.
Λυπούμαστε πολύ, αλλά τόσο οι διατυπώσεις του Καζαντζίδη όσο και η υποδοχή τους από μεγάλη μερίδα εφημερίδων και καναλιών συνιστούν ένα ακόμη δείγμα του "ανύπαρκτου" ελληνικού αντισημιτισμού. Και όχι μόνον. Οι μεγαλομανιακές φοβίες του τραγουδιστή έχουν να μαρτυρήσουν πολλά και για την επιβίωση ενός στερεότυπου που θέλει τον Ελληνα λεβέντη ("Είμαι παλικάρι εγώ, είμαι άνδρας") να αντιπαλεύει ως άλλος Χριστός ("Ανεβαίνω διαρκώς το Γολγοθά μου") την αφόρητη αδικία του κόσμου. Στο σχήμα αυτό, οι γυναίκες είναι υποχρεωτικά προδρότρες και οι "ξένοι" υποχρεωτικά αντίπαλοι. Κι αν αγιοποιούνται οι μητέρες, είναι γιατί αυτές ανασταίνουν τους γιους, αναπαράγοντας τη φυλή που επιβουλεύονται οι "άλλοι".
Η "σιωνιστική συνωμοσία" που μας προέκυψε από τη διαμάχη των δύο καλλιτεχνών έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια αντιδικία που, ούτως ή άλλως, δεν μας αφορά στο παραμικρό. Στο ζήτημα αυτό, ο Στέλιος Καζαντζίδης, παρά την ηρωική του ηττοπάθεια, δεν είναι μόνος. Πολλοί θα συμφώνησαν μαζί του, ακούγοντάς τον να αναπτύσσει την εκδοχή του σε συνομιλητές που επίσης δεν έδειχναν την παραμικρή έκπληξη. Δεν πάει πολύς καιρός που ο Γιώργος Καρατζαφέρης, βουλευτής της ΝΔ εκ των μη διαγραφέντων, ανήγγειλε από το κανάλι του ότι η Μαρία Δαμανάκη είναι Εβραία και ότι θα καταθέσει σχετική επερώτηση στη Βουλή (Tele-City, 3/12/97). Προ ημερών, επίσης, ο τόσο περήφανος για τις ποιητικές του ευαισθησίες Αντώνης Σαμαράς κήρυξε όλος χαρά την ίδρυση ενός "αντισημιτικού μετώπου". Κι αν η σχέση του κυρίου Σαμαρά με την ελληνική γλώσσα είναι περισσότερο προβληματική από όσο πιστεύει ο ίδιος, δεν βρέθηκε κανείς να σχολιάσει το (γλωσσικό;) ατόπημα.

(Ελευθεροτυπία, 14/2/1998)

 

www.iospress.gr