Το Κουρδικό κι οι δαίμονές μας   

"Την έντονη αντίδραση των κατοίκων και του δημάρχου του Λουτρακίου προκάλεσε η άφιξη των 300 Κούρδων"
        ("Εξουσία", 8/1/98)

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το κουρδικό ζήτημα διεθνοποιείται. Μετά από 14 χρόνια αγώνων και αφού η εθνοκάθαρση στοίχισε τη ζωή σε πολλές χιλιάδες ανθρώπους, το τουρκικό "εθνικό θέμα" -δηλαδή η βίαιη αφομοίωση των "ορεσίβιων Τούρκων", όπως αποκαλεί τους Κούρδους η Αγκυρα- ναυάγησε οριστικά. Οι Κούρδοι έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή τους και όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται σ' όλο τον κόσμο. Είτε το θέλουν, είτε όχι, οι εναλλασσόμενοι ηγέτες της Τουρκίας αλλά και ο σύμμαχός τους (στο συγκεκριμένο "εθνικό Θέμα") Σαντάμ Χουσεϊν του Ιράκ, θα βρεθούν σε ένα διεθνές τραπέζι διαπραγματεύσεων, για να κουβεντιάσουν τους όρους της αυτοδιάθεσης των Κούρδων που ζουν στα εδάφη της επικράτειάς τους. Ηδη ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Ρόμπιν Κουκ αμφισβήτησε ανοιχτά την ανατολική συνοριακή γραμμή του τουρκικού κράτους.
Πριν όμως από τη γεωπολιτική εξέλιξη του κουρδικού (και τη διαμόρφωση νέων αξόνων στην τοπική και τη διεθνή σκακιέρα), οφείλουμε να προστατεύσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πληθυσμών που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα. Προφανώς δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια και τα δάκρυα. Ούτε καν τα σκληρά διπλωματικά διαβήματα. Η ιταλική κυβέρνηση, χωρίς να ρωτήσει τους 14 άλλους Ευρωπαίους εταίρους της, αποφάσισε την περασμένη εβδομάδα να παραχωρήσει πολιτικό άσυλο στους Κούρδους πρόσφυγες. Το γεγονός αυτό από μόνο του, ανεξάρτητα από την εφαρμογή του στο μέλλον, προξενεί ήδη σοβαρές πολιτικές αναταράξεις στο ευρωπαϊκό σύστημα. Η Ευρώπη-Φρούριο αυτή τη φορά δεν αμφισβητείται από τις ουμανιστικές ή τις διεθνιστικές δυνάμεις, που επί χρόνια αντιλαμβάνονται τον κόσμο και τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ένα και ενιαίο σύνολο. Μέσα από το προσφυγικό δράμα των Κούρδων, καθίσταται σαφές σε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις (και στη χώρα μας) ότι η αλληλεγγύη και η δικαιοσύνη δεν μπορούν να χωρέσουν στα καθησυχαστικά αστυνομικά μέτρα της Ε.Ε. Λίγες μέρες μετά την πανηγυρική κατάργηση των συνοριακών ελέγχων στο πλαίσιο της εφαρμογής της συνθήκης του Σένγκεν μεταξύ της Ιταλίας και της Αυστρίας, η δεύτερη, έντρομη από το προσφυγικό ρεύμα, έκλεισε ξανά τα σύνορά της. Ο Γερμανός υπουργός Κίνκελ, συγκρουόμενος με όσους εταίρους ή άλλους συντάσσονται υπέρ της μαζικής προστασίας των Κούρδων προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος, ζητά να γίνουν "πραγματικά υδατοστεγή" και αδιαπέραστα τα σύνορα που ορίζονται ως εξωτερικά από τη Σένγκεν. Ο δε Γιλμάζ δηλώνει στη "Λα Στάμπα" έτοιμος να συνάψει συμφωνία με τα κράτη του Σένγκεν. Η περιβόητη συνθήκη υπέστη συντριπτικό πλήγμα πριν ακόμα αρχίσει να εφαρμόζεται.
Μετά απ' αυτά, φαίνεται πόσο "επαρχιώτικη" και άστοχη ήταν η καθ' ημάς "αντίσταση" στον "666", τον "Αντίχριστο" και τους άλλους "δαίμονες" που υποτίθεται ότι έφερνε στην "άγια" χώρα μας η Σένγκεν. Ο βασικός εχθρός της συνθήκης -επαναλαμβάνουμε- δεν είναι "η εθνική μας ταυτότητα", αλλά οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Ομως, όπως ίσως ήδη περνά από το μυαλό σας, όσοι αγωνίζονται για του "Χριστού την Πίστη την Αγία" κ.λπ εναντίον των Δυτικών, είναι κατά διαβολική σύμπτωση οι ίδιοι που δεν αντέχουν τους τριτοκοσμικούς στα ιστορικά μας εδάφη. Κι αν ορισμένοι από τους εγχώριους λεπενικούς θεωρούν υποχρέωσή τους να συμμαχούν με τους "αλλόθρησκους" Κούρδους, το κάνουν μόνο και μόνο επειδή είναι "εχθροί του εχθρού μας". Οταν όμως οι καταδιωκόμενοι φτάσουν στη γειτονιά μας, τότε αυτομάτως γίνονται απειλή, κίνδυνος για την ησυχία και την τάξη. "Αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα παίρνουν την πράσινη κάρτα, αύριο θα διεκδικήσουν περισσότερα πολιτικά δικαιώματα", γράφει, π.χ, ο Γιώργος Τράγκας, από τους δημοφιλέστερους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και ορκισμένος εχθρός της συνθήκης του Εξαποδώ, η οποία -ακριβώς όπως κι αυτός- φοβάται τα δικαιώματα των "άλλων".

(Ελευθεροτυπία, 10/1/1998)

 

www.iospress.gr