Στη χώρα των κουκουλοφόρων δικαστών     

"Η κυβέρνηση του Περού δεν μελετά κανένα σχέδιο αμνηστίας των ανταρτών Τούπακ Αμάρου"
        ("Εθνος", 27/12/96)

Aυτή τη φορά, τα ρεπορτάζ δεν είχαν τον ενθουσιασμό του επαναστατικού φολκλόρ, που συνήθως χαρακτηρίζει τις αναφορές του ελληνικού Τύπου στα αντάρτικα της Λατινικής Αμερικής. Η κατάληψη της κατοικίας του Ιάπωνα πρεσβευτή στο Περού απ' το "Επαναστατικό Κίνημα Τούπακ Αμάρου" (MRTA) καλύφθηκε από τα ΜΜΕ της χώρας μας όπως ακριβώς και από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία: σαν ένα αστυνομικό θρίλερ χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές προεκτάσεις. Η βιομηχανία της ενημέρωσης περιορίστηκε στην καταγραφή των λεπτομερειών της ομηρίας εκατοντάδων διπλωματών κι εκπροσώπων της τοπικής "καλής κοινωνίας" , περιορίζοντας τις αναλύσεις της στην αναμετάδοση των βιογραφικών στοιχείων που έδωσαν οι περουβιανές υπηρεσίες ασφαλείας για τον επικεφαλής των ανταρτών. Παρόλο που κεντρικό αίτημα του MRTA παραμένει η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων συντρόφων τους, ούτε τα διεθνή ούτε τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης μπήκαν στον κόπο να πληροφορήσουν το κοινό τους γι' αυτούς τους ανθρώπους. Κι όμως, είναι αυτές ακριβώς οι "λεπτομέρειες" που θα έδιναν στον αναγνώστη ή τον τηλεθεατή την πραγματική εικόνα της πολιτικής αναμέτρησης, μέρος της οποίας είναι τα τρέχοντα γεγονότα.
Χαρακτηριστικό της "αντιτρομοκρατικής" πολιτικής που υιοθετήθηκε αμέσως μετά το "αυτοπραξικόπημα" (autogolpe) του Μαΐου του 1992, όταν ο πρόεδρος Φουχιμόρι διέλυσε εν μία νυκτί το Κοινοβούλιο κι ανέθεσε εν λευκώ στο στρατό την "ειρήνευση" της χώρας, είναι η απόλυτη αυθαιρεσία. Αυθαιρεσία που ξεκινά από το στάδιο της προανάκρισης (δικαίωμα κράτησης των υπόπτων επί 15 συνεχείς μέρες χωρίς απαγγελία κατηγορίας, γεγονός το οποίο διευκολύνει την εκτεταμένη χρήση βασανιστηρίων από τα "ανακριτικά όργανα") και καταλήγει στην κατ' ευφημισμόν απονομή δικαιοσύνης από ανώνυμους "δικαστές χωρίς πρόσωπο" - κρυμμένους πίσω από καθρέφτη στα "πολιτικά" δικαστήρια, κουκουλοφόρους στα στρατοδικεία. Το ποσοστό των κατηγορουμένων που καταδικάζονται σ' αυτές τις παρωδίες δίκης φτάνει το 97%, ενώ για το 3% που αθωώνεται ο νόμος προβλέπει αυτόματη άσκηση έφεσης υπέρ της κατηγορούσας αρχής. Αν συνυπολογιστεί η διευρυμένη χρήση του όρου "τρομοκρατία" (σύμφωνα με την έκτακτη νομοθεσία, περιλαμβάνει λχ την "πρόκληση άγχους στους πολίτες" καθώς και την "προσβολή των διεθνών σχέσεων της χώρας"), εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η καταστολή δεν περιορίζεται στα μέλη των ένοπλων οργανώσεων, αλλά ισοπεδώνει κάθε προσπάθεια αντίστασης στο νεοφιλελεύθερο "οικονομικό θαύμα" του Φουχιμόρι ή προάσπισης των ατομικών ελευθεριών. Χρειάστηκε η σύλληψη της 26χρονης αμερικανίδας Λόρι Μπέρενσον και η καταδίκη της σε ισόβια για "εσχάτη προδοσία" (μιας ξένης χώρας!) τον περασμένο Ιανουάριο, για να αρχίσουν να ασχολούνται τα ΜΜΕ διεθνούς εμβέλειας με αυτή την πλευρά των "αντιτρομοκρατικών επιτυχιών" του κοινοβουλευτικού δικτάτορα της Λίμα. "Ο αριθμός αυτών που έχουν φυλακιστεί κατά λάθος υπολογίζεται μεταξύ 120 κι 700, ενώ μπορεί να φτάνει ακόμα και τους 1400", διαβάζουμε στην Washington Post της 17/8/96. "Στα θύματα περιλαμβάνονται δημοσιογράφοι, γιατροί που καταδικάστηκαν για προδοσία επειδή περιέθαλψαν τραυματίες, εισαγγελείς και καθηγητές, φοιτητές και αγρότες". Στις 28 Ιουλίου ο ίδιος ο Φουχιμόρι αναγνώρισε δημόσια ότι "μπορεί να έχουν γίνει και λάθη" πάνω στη φούρια των διωκτικών αρχών να ξεμπερδεύουν με τους "ανατρεπτικούς". Μέχρι σήμερα, 78 καταδικασθέντες έχουν αφεθεί ελεύθεροι από την ειδική επιτροπή απονομής χάριτος που έχει συσταθεί.
Οσο για τους άλλους, αυτούς που συνδέονται με το επαναστατικό κίνημα κι ως εκ τούτου δεν πρόκειται να απελευθερωθούν με τις "νόμιμες" διαδικασίες, τα πρόσφατα ρεπορτάζ για τις συνθήκες κράτησης της Μπέρενσον στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Γιαναμάγιο ήταν αποκαλυπτικά: μικροσκοπικά κελιά χωρίς θέρμανση και με παράθυρα χωρίς τζάμια σε υψόμετρο 3. 700 μέτρων, όπου η θερμοκρασία το βράδι πέφτει στους -18 βαθμούς, απαγόρευση επισκεπτηρίου τον πρώτο χρόνο κι ένα ημίωρο το μήνα στη συνέχεια, στέρηση ακόμα και της στοιχειώδους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. "Πολλοί κρατούμενοι", σημειώνει λακωνικά το Assossiated Press (8/12/96), "υποφέρουν από κατάθλιψη ή άλλες νοητικές διαταραχές. Ορισμένοι, ρίχνονται πάνω στα κάγκελα του κελιού τους".
Τα σχόλια περιττεύουν.

 

(Ελευθεροτυπία, 28/12/1996)

 

www.iospress.gr