ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
 

Οι "κουκουλοφόροι" του κ. Σαρκοζί

 

Ενώ οι έλληνες πολιτικοί προσπαθούν να μάθουν από το Νικολά Σαρκοζί μεθόδους καταστολής της "οχλοκρατίας", οι γάλλοι πανεπιστημιακοί και φοιτητές εμπνέονται απ' τις μεθόδους αντίστασης των ελλήνων ομολόγων τους.

Οταν στα μέσα του Δεκέμβρη ένας γάλλος πανεπιστημιακός μας εξηγούσε το θαυμασμό του για τα ελληνικά ΜΜΕ, υποστηρίζοντας πως τα γαλλικά έντυπα «δεν θα τολμούσαν ποτέ να κρατήσουν απέναντι σ' ένα κίνημα ή μια εξέγερση τη στάση που κρατά η 'Ελευθεροτυπία'», τον θεωρήσαμε κάπως υπερβολικό. Η απόσταση, σκεφτήκαμε, οδηγεί συχνά στην εξιδανίκευση των πραγμάτων. Ωσπου την περασμένη βδομάδα βρεθήκαμε τυχαία στο Παρίσι και διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι του λόγου το αληθές.

Την Πέμπτη 2 Απριλίου, τα γαλλικά πανεπιστήμια κι ερευνητικά κέντρα έκλειναν δυο ολόκληρους μήνες απεργίας του προσωπικού τους κι αποχής των φοιτητών, ενάντια στις «μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης Φιγιόν – Σαρκοζί για τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της ανώτατης παιδείας.

Μια τεράστια διαδήλωση, η ένατη κατά σειράν από τις 2 Φλεβάρη, ξεκίνησε από το Πάνθεο κι ανεβαίνοντας το Μπουλβάρ Σεν Μισέλ κατευθύνθηκε στη συνέχεια προς την πρωθυπουργική κατοικία στο μέγαλο Ματινιόν. Το μήκος της ήταν κάμποσα χιλιόμετρα, τα μπλοκ χαρακτηρίζονταν από εξαιρετική ζωντάνια κι αποφασιστικότητα.

Γεγονός πρωτόγνωρο για τα γαλλικά πανεπιστημιακά πράγματα: στο πεζοδρόμιο έχουν κατέβει όχι μόνο οι «συνήθεις ταραξίες» ή τα φύσει θερμόαιμα φοιτητικά νιάτα, αλλά και οι δεξιές συνδικαλιστικές οργανώσεις, ακόμη κι οι ίδιοι οι πρυτάνεις των ΑΕΙ. Η σύγκρουση με την κυβέρνηση και την υπουργό ανώτατης παιδείας Βαλερί Πεκρές είναι μετωπική, όπως μετωπική είναι και η επίθεση των τελευταίων στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

Πέτρα του σκανδάλου, ο νόμος του 2007 «για την ελευθερία και τις ευθύνες των πανεπιστημίων» (γνωστός σαν «νόμος L.R.U.), που μετατρέπει τα ΑΕΙ σε επιχειρήσεις με άμεσο στόχο (και βασικό κριτήριο της λειτουργίας τους) το οικονομικό κέρδος, συρρικνώνοντας ταυτόχρονα τη συλλογική λειτουργία των πανεπιστημιακών οργάνων και παραχωρώντας έκτακτες εξουσίες στους προέδρους- μάνατζερ, αρμόδιους (και υπεύθυνους) για το ξεκαθάρισμα των ιδρυμάτων απ’ το πλεονάζον προσωπικό.

Συνοδευόμενη από δραστικές περικοπές των κρατικών κονδυλίων και πίεση προς τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα ν’αναζητήσουν σπόνσορες από το χώρο του ιδιωτικού μεγάλου κεφαλαίου, η «μεταρρύθμιση» αυτή επιχειρείται να νομιμοποιηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης με τις συνήθεις καταγγελίες για το «δημοσιοϋπαλληλίκι» και την «ανικανότητα» των πανεπιστημιακών. Δεν λείπουν ούτε οι -τόσο γνωστές και στα καθ’ ημάς- ιερεμιάδες για τη «χαμηλή» ταξινόμηση των ιδρυμάτων της χώρας στην (αμφιλεγόμενη) διεθνή «κλίμακα της Σαγκάης» ή οι καταγγελίες της παράλογης «ιδιαιτερότητας» των γαλλικών ΑΕΙ σε σχέση με τον πανευρωπαϊκό κορσέ του «μοντέλου της Μπολόνια».

* Οι πανεπιστημιακοί θίγονται άμεσα από τον αναπροσανατολισμό της έρευνας με βάση τις άμεσες προτεραιότητες του ιδιωτικού τομέα. Οσοι ερευνητές ασχολούνται με «μη παραγωγικές» δραστηριότητες, που δεν ενδιαφέρουν τους μελλοντικούς χρηματοδότες, θα μετατάσσονται (ως «τιμωρία») στις αίθουσες διδασκαλίας. Για το 2009 προβλέπεται περικοπή 900 θέσεων εργασίας κι έπεται συνέχεια.

* Περικοπές όμως προβλέπονται και στο διδακτικό προσωπικό. Για την επόμενη πενταετία έχει ανακοινωθεί η κατάργηση 80.000 θέσεων στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση.

* Οι φοιτητές έχουν κι αυτοί κάθε λόγο ν’ ανησυχούν, καθώς ο L.R.U. καταργεί τα ενιαία κριτήρια εισόδου στο πανεπιστήμιο, επιτρέποντας π.χ. σε κάθε μάνατζερ να θεσπίσει τα δίδακτρα της αρεσκείας του (ενώ τώρα για την εγγραφή πληρώνουν όλοι 300 ευρώ). Ταυτόχρονα, η θέσπιση της κατοχής μάστερ ως απαραίτητης προύπόθεσης για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό πρόσληψης δασκάλων και καθηγητών, υποβαθμίζει άμεσα τα αντίστοιχα «απλά» πτυχία.

* Το διοικητικό και τεχνικό προσωπικό δίνει τέλος τη δική του μάχη, καθώς η υπουργός έχει δηλώσει ότι τα ΑΕΙ πρέπει να εκχωρήσουν όσες δραστηριότητές τους «δεν βρίσκονται στην καρδιά της αποστολής της δημόσιας υπηρεσίας» σε ιδιώτες εργολήπτες. Αντί να απασχολούν δηλαδή καθαρίστριες, τεχνικούς ή νοσηλευτές ως υπαλλήλους, να καταφεύγουν στις υπηρεσίες ιδιωτών εργολάβων. Τι σημαίνει αυτή η τελευταία «μεταρρύθμιση» για τις εργασιακές σχέσεις, το ξέρουν και οι πέτρες πιά στη χώρα μας μετά την τραγική υπόθεση Κούνεβα.

Ολοι αυτοί έδωσαν δυναμικά το παρόν και στο συλλαλητήριο της 2ας Απριλίου. Μπροστά μπροστά πήγαινε το μπλοκ των βιβλιοθηκάριων - εργατών - τεχνικών, διοικητικών κι υγειονομικών υπαλλήλων (BIATOSS) κι ακολουθούσαν πανεπιστημιακοί και φοιτητές ανά ίδρυμα.

Τα χάπενινγκς πολλά, από την αυτοσχέδια διασκευή παραδοσιακών τραγουδιών μέχρι θεατρικά μασκαρέματα.

Ντυμένοι ως γιάπηδες, μια ομάδα ερευνητών οργάνωσαν π.χ. εικονική «αντιδιαδήλωση» στην πλατεία Ζισιέ, με «ακραία» συνθήματα υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής («ναι στην επιλογή με βάση τα φράγκα») και κατά των «τεμπέληδων» πανεπιστημιακών και φοιτητών.

Από τα πιο ευφάνταστα μπλοκ ξεχωρίσαμε αυτό του Εθνικού Ινστιτούτου Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (INALCO), με τον πρύτανή του ντυμένο βασιλιά, κνέζικα πανό να καταγγέλλουν την «επιστροφή των μανδαρίνων» και συνθήματα κατά του νόμου να εκφωνούνται σε διάφορες γλώσσες – από γιαπωνέζικα ή κορεάτικα μέχρι ελληνικά. Επιπλέον, οι διαδηλωτές είχαν πλακάτ ή ταμπελίτσες που γνωστοποιούσαν στο κοινό ότι, βάσει του νέου καθεστώτος, τα μαθήματα προσφέρονται στο εξής χάρη στη «γενναιοδωρία» συγκεκριμένων μεγάλων εταιρειών – ως επί το πλείστον, των ίδιων που έχουν ένα βεβαρυμένο μητρώο στις αντίστοιχες περιοχές (Shell στη Νιγηρία, Total στη Γροιλανδία, Nike και Union Carbide στην Ινδία κ.ο.κ).

Ελληνικού ενδιαφέροντος, τέλος, ήταν και το φοιτητικό πανό που καλούσε σε μίμηση των πιο πρόσφατων αγωνιστικών παραδειγμάτων: «Γουαδελούπη παντού» και (αντί για «greve generale», δηλαδή «γενική απεργία») «Grece gererale»...

Η σιωπή των ΜΜΕ

Οταν ξεφυλλίσαμε τις εφημερίδες της επομένης, για να δούμε πώς κάλυψαν την πορεία, μείναμε άφωνοι.

Η έγκυρη «Μοντ» απαξίωσε π.χ. ν’ αφιερώσει έστω και μια σειρά στο γεγονός. Βέβαια η πάλαι ποτέ κεντροαριστερή αυτή εφημερίδα, που άφησε εποχή με την ισορροπημένη κάλυψη του Μάη του ’68, σήμερα βρίσκεται στα χέρια ενός εμπόρου όπλων και στηρίζει τον Σαρκοζί. Ακόμη κι έτσι, όμως, η απουσία οποιουδήποτε ρεπορτάζ στο φύλλο της 3ης Απριλίου βγάζει μάτι!

Η παραδοσιακή δεξιά «Φιγκαρό» υπήρξε πιο γενναιόδωρη: τρεις ολόκληρες σειρούλες, σ’ ένα μονόστηλο στον πάτο της ένατης σελίδας, μας πληροφορούσαν πως «ύστερα από δυο μήνες κινητοποίησης, η πανεπιστημιακή μεμψιμοιρία εμμένει. Κάμποσες χιλιάδες εκπαιδευτικοί και φοιτητές, εκ των οποίων 7.000 στο Παρίσι, παρήλασαν χθές ενώ 20 με 30 πανεπιστήμια παραμένουν ταραγμένα».

Οσο για την πάλαι ποτέ ακροαριστερή και νυν σοσιαλφιλελεύθερη «Λιμπερασιόν», ιδιοκτησίας πλέον του μεγιστάνα Ρότσιλντ, αφιέρωσε μεν μια ολόκληρη σελίδα στο θέμα, τη μερίδα ωστόσο του λέοντος στο ρεπορτάζ καταλαμβάνει η γκρίνια ανώνυμων πανεπιστημιακών για τις αρνητικές επιπτώσεις της κινητοποίησης πάνω την εικόνα των γαλλικών ΑΕΙ.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, διαπιστώσαμε πως την ίδια στάση κράτησαν και τα βασικά ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η διαδήλωση του Παρισού δεν αποτυπώθηκε π.χ. σε καμιά απολύτως από τις φωτογραφίες που έστειλαν εκείνη την ημέρα από τη Γαλλία το «Ρόιτερ» και το «Ασοσιέιτιντ Πρες». Οσο για το Γαλλικό Πρακτορείο, αυτό προτίμησε αντί για την είδηση του συλλαλητηρίου να μεταδόσει ένα ρεπορτάζ για τα προβλήματα που η απεργία προκαλεί στους ξένους φοιτητές!

Δεν επρόκειτο για εξαίρεση αλλά, όπως μας εξήγησαν, για τον κανόνα της αντιμετώπισης του πανεπιστημιακού κινήματος από τα γαλλικά ΜΜΕ. Τα τελευταία αποφεύγουν να καλύψουν ακόμη και «πιασάρικα», θεαματικά συμβάντα όπως οι οδομαχίες μιας μερίδας φοιτητών με τα ΜΑΤ στην «ουρά» κάποιων διαδηλώσεων.

Στις 2 Απριλίου, αυτή η διατεταγμένη σιωπή δεν αφορούσε άλλωστε μόνο το επίσημο μεσημεριανό συλλαλητήριο. Το ίδιο βράδι, τα λεωφορεία απ’ το Μονπαρνάς προς το Καρτιέ Λατέν (σε κατεύθυνση δηλαδή πολύ διαφορετική απ’ αυτή της πανεκπαιδευτικής πορείας) δεν κυκλοφορούσαν. Ως επίσημος λόγος της ακινητοποίησης φερόταν κάποια «διαδήλωση», μάταια όμως θα προσπαθούσε κανείς να μάθει από τα κανάλια και τις εφημερίδες τι συνέβη.

Προφανώς, η αίσθηση της υποβόσκουσας κοινωνικής έντασης είναι τέτοια, ώστε να υπάρχουν φόβοι πως ακόμη και μια «αρνητική» κάλυψη της αναταραχής θα προκαλούσε θετικές αντιδράσεις σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Η σιωπή των μέσων «ενημέρωσης» θεωρείται αντίθετα πρόσφορο μέσο για τον «επικοινωνιακό» στραγκαλισμό των κινητοποιήσεων. Όπως περίπου έγινε, δηλαδή, και με το ξαφνικό κόψιμο των «ζωντανών συνδέσεων» στο δικό μας Δεκέμβρη.

Μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η ενημέρωση του κοινού προέρχεται αναγκαστικά και μόνο από τα επίσημα ΜΜΕ. Στην πραγματικότητα, απλώς συμβάλλει στην πλήρη απαξίωση της όποιας φερεγγυότητας εφημερίδων και καναλιών. Οι ίδιοι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι το ξέρουν καλά και οικοδομούν το δικό τους, εναλλακτικό πόλο πληροφόρησης του κοινού.

«Ενημερωθείτε!» διαβάζουμε π.χ. σε προκήρυξη που οι διαδηλωτές μοίραζαν στους περαστικούς. «Ο Τύπος, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο δεν σας αφηγούνται όλα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία εδώ κι οκτώ εβδομάδες απεργίας στα περισσότερα πανεπιστήμια: εβδομαδιαίες διαδηλώσεις, διοικητικές παραιτήσεις, μπλόκα, καταλήψεις, δυναμικές ενέργειες, συνελεύσεις κι εναλλακτικά μαθήματα. Σας αφηγούνται κυρίως μύθους: ψεύτικες διαπραγματεύσεις και ψεύτικες παραχωρήσεις. Ερευνητές, εκπαιδευτικοί, διοικητικοί, τεχνικοί, φοιτητές, υποψήφιοι διδάκτορες, βιβλιοθηκάριοι, όλοι έχουν κινητοποιηθεί κι απελπιστεί απ’ τον παραλογισμό μιας μεταρρύθμισης που άσχημα κυοφορήθηκε κι άσχημα εφαρμόζεται, και η οποία απορρίπτεται από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας». Ως εναλλακτική (στην πράξη, μοναδική) πηγή πληροφόρησης για το κίνημα, η προκήρυξη παραθέτει τις διευθύνσεις ιστοσελίδων και μπλογκς που παρουσιάζουν τις θέσεις, την επιχειρηματολογία και τις δραστηριότητες των απεργών.
 

 

 

Κίνημα αεικίνητο

Περνώντας αυτές τις μέρες έξω απ’ το δημαρχείο του Παρισιού, δεν μπορείς παρά να σταθείς μπροστά σ’ ένα παράξενο θέαμα: μια ομάδα ανθρώπων -άλλοτε λίγοι, άλλοτε πολλές δεκάδες- που περπατούν διαρκώς ο ένας πίσω απ’ τον άλλο, σε σχήμα κύκλου, κρατώντας σημαίες με το σήμα της κατάληψης ή πλακάτ με συνθήματα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αποδιάρθρωση των γαλλικών πανεπιστημίων. Είναι ο «ατέρμονος γύρος των ανένδοτων», μια πρωτότυπη μορφή διαδήλωσης που εγκαινιάστηκε από απεργούς και φοιτητές του πανεπιστημίου Paris 8 στις 23 Μαρτίου κι επεκτείνεται διαρκώς.

Βασική ιδέα της εκδήλωσης, που αντλεί την έμπνευσή της από αμερικανικές κινητοποιήσεις του ΙΘ΄ αιώνα: η κυκλική πορεία δεν σταματάει ποτέ, μέρα και νύχτα, μέχρι την τελική νίκη. Η προσέλευση είναι εν μέρει οργανωμένη, με μέλη που εγγράφονται (ατομικά ή συλλογικά) μέσω διαδικτύου αναλαμβάνοντας να βαδίσουν κάποιες συγκεκριμένες ώρες, κι εν μέρει ανοργάνωτη, από περαστικούς που μπαίνουν αυθόρμητα σ’ αυτό τον περίεργο, ανυπότακτο χορό.

Προορισμένος να τραβήξει την προσοχή του κόσμου σ’ αυτό το πολυσύχναστο τουριστικό σημείο της πόλης, αλλά και ν’ αποδείξει θεατρικά την αντοχή του κινήματος απέναντι σε μια κυβέρνηση αποφασισμένη να το «κουράσει», ο αεικίνητος κύκλος συνδυάζεται με ποικίλες μορφές προπαγάνδας (από τη διανομή προκηρύξεων ώς την κουβέντα με τους περαστικούς, ιδίως αργά τη νύχτα) κι επιβεβαιώνει δεσμούς συντροφικότητας που οικοδομήθηκαν ή επιβεβαιώθηκαν στη διάρκεια του αγώνα. Οπως πληροφορούμαστε μάλιστα από τη σχετική ιστοσελίδα, αυτή η πρωτότυπη μορφή πάλης βρήκε μιμητές σε μια σειρά πόλεις, από τη Λιόν και το Πουατιέ ίσαμε τις μακρινές γαλλικές Αντίλλες.




Ενταση πάνω απ’ την πόλη

Το πρώτο που σου χτυπά στο μάτι όταν φτάνεις στο Καρτιέ Λατέν, είναι η έντονη παρουσία της αστυνομίας. Αστυνομικοί στις εισόδους του μετρό, CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ) στην είσοδο της Σορβόνης και τα γύρω σταυροδρόμια, κλούβες παραταγμένες στη σειρά έξω από τα πανεπιστημιακά κτίρια.

Η αντίθεση με πέρσι το Μάρτη, όταν ξανάχαμε βρεθεί στο Παρίσι, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Τότε όμως οι προθήκες των βιβλιοπωλείων και τα κιόσκια των εφημερίδων ασχολούνταν κυρίως με το διαζύγιο του Σαρκοζί, με την άπιστη Σεσιλιά και τη γοητευτική Κάρλα Μπρούνι. Σήμερα, αυτό που πλανιέται πάνω από την πόλη είναι η σκιά της οικονομικής κρίσης κι ο φόβος για τις συνέπειές της. Οι ζητιάνοι με τις ταμπέλες «πεινάω» σε κάθε σχεδόν γωνιά του δρόμου είναι άλλωστε εκεί, για να σου θυμίζουν διαρκώς πως ο χλιδάτος καπιταλισμός της πάλαι ποτέ αυτοκρατορικής πρωτεύουσας έχει και την άλλη του όψη.

Τα πανεπιστήμια δεν είναι τυπικά κλειστά, η πρόσβαση όμως σ’ αυτά ανήκει στη διακριτική ευχέρεια των χωροφυλάκων που έχουν εγκατασταθεί στις πύλες τους, δίπλα στους παραδοσιακούς ένστολους φύλακες. Οποιος θέλει να μπει περνά από έλεγχο ταυτοτήτων, τα κριτήρια όμως που επιτρέπουν ή απαγορεύουν την είσοδο παραμένουν ασαφή, ακόμη και στους άμεσα ενδιαφερόμενους πανεπιστημιακούς. Αλλοτε τους αφήνουν να περάσουν στα γραφεία τους, άλλοτε όχι.

Το απόγευμα της μεγάλης διαδήλωσης της 2ας Απριλίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούσαν προς τη Σορβόνη είχαν φυσικά αποκλειστεί από μεγάλες δυνάμεις CRS. Ενα «κορδόνι» αστυνομικών είχε κόψει στα δυο την Rue des Ecoles, ενώ μπλόκα σταματούσαν σε κάθε στενό τους περαστικούς, που για να περάσουν έπρεπε να επιδείξουν ταυτότητα μόνιμου κατοίκου.

Κάθε προσπάθεια κατάληψης πανεπιστημιακού κτιρίου από φοιτητές καταλήγει στην άμεση εκκένωσή του απ’ την αστυνομία. Κατά κανόνα, πάντως οι καταληψίες δεν συλλαμβάνονται – ούτε καν οδηγούνται στο τμήμα. Τα CRS καταγράφουν επιτόπου τα στοιχεία τους και τους αφήνουν ελεύθερους. Τα δε ΜΜΕ, ούτε που ασχολούνται με το ζήτημα.

Παρόμοια είναι η διαχείριση και των διαδηλώσεων. Αν δεν έχουν δηλωθεί εκ των προτέρων στην αστυνομία, επεμβαίνουν τα CRS. Η τοπογραφία της πόλης παίζει φυσικά κι εδώ καθοριστικό ρόλο. «Μια χιλιάδα ξεκινήσαμε να κάνουμε νυχτερινή, αδήλωτη πορεία στο κέντρο της 'δεξιάς όχθης' του Σηκουάνα», μας εξηγεί ο Νικολά, μουσικολόγος με ενεργό συμμετοχή στο κίνημα. «Μόλις βγήκαμε στην οδό Ριβολί και κινούμασταν προς το Λούβρο, μας περικύκλωσαν αμέσως κι αναγκαστήκαμε να διαλυθούμε. Αναμενόμενο: η περιοχή είναι υπερβολικά σικ για διαδηλώσεις».

Ο ίδιος μας πληροφορεί και για τον αντίκτυπο του ελληνικού Δεκέμβρη. Τα γεγονότα της Ελλάδας, όπως και η πρόσφατη νικηφόρα γενική απεργία της Γουαδελούπης, αποτελούν πηγή έμπνευσης για το κίνημα. Αν στους δρόμους της Αθήνας είδαμε αποτυπωμένα με στένσιλ κάποια κλασικά συνθήματα του γαλλικού Μάη, στο Παρίσι έχουν υιοθετήσει το σύνθημα «μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι». Και μάλιστα, τόσο στην ελληνική εκδοχή του («batsi – gourounia – dolofoni») όσο και στη γαλλική του μετάφραση («flics – porcs – assassins»). Πιο προσαρμοσμένο στις τοπικές συνθήκες είναι ωστόσο ένα άλλο σύνθημα: «plus de places au capes, pour ne pas finir CRS» (σε ελεύθερη μετάφραση: περισσσότερες θέσεις στο ΑΣΕΠ, για να μην καταντήσουμε ματατζήδες).

Την εικόνα συμπληρώνει η δημιουργία ενός κλίματος υποβόσκουσας έντασης που φορτίζει εξαιρετικά την ατμόσφαιρα. Κλούβες και περιπολικά διασχίζουν διαρκώς το Καρτιέ Λατέν, χωρίς εμφανή λόγο και προορισμό. Το κέντρο βάρους της κρίσης βρίσκεται, άλλωστε, μακριά από εδώ: «Οταν σηκωθούν ξανά τα προάστεια», μας λέει ο Νικολά, «τότε θα έχουμε κανονικό εμφύλιο πόλεμο. Γιατί αυτοί δεν έχουν πραγματικά τίποτα πιά να χάσουν».

 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Serge Halimi

«Les nouveaux chiens de garde»

(Παρίσι 2007, εκδ. Raisons d’Agir)

Η διαπλοκή των γαλλικών ΜΜΕ -ραδιοτηλεοπτικών και όχι μόνο- με τις μεγάλες επιχειρήσεις και οι επιπτώσεις της στο περιεχόμενο της καθημερινής «ειδησεογραφίας», όπως τα καταγράφει ο γνωστός αιρετικός δημοσιογράφος της Le Monde Diplomatique. Σκιαγράφηση του κλειστού κυκλώματος (επαγγελματικού, κοινωνικού αλλά και οικογενειακού) μεγαλοδημοσιογράφων – επιχειρηματιών – κυβερνητικών στελεχών το οποίο καθορίζει το περιεχόμενο της «ενημέρωσης», επισήμανση της ταξικά προσδιορισμένης θεματολογίας των ειδήσεων και του βομβαρδισμού του κοινού με στερεότυπα που αναπαράγουν μηχανικά την κυρίαρχη ιδεολογία, ανάλυση τέλος της εχθρικής στάσης των ΜΜΕ απέναντι στο πελώριο απεργιακό κύμα του 1995 ενάντια στο ξήλωμα της κοινωνικής ασφάλισης.

«La guerre des idees. A qui profite le savoir?»

(Maniere de Voir, Νο 104, Απρίλιος – Μάιος 2009)

Συλλογή κειμένων της Le Monde Diplomatique (1979-2007) με αντικείμενο τη διαπάλη των ιδεών και τους μηχανισμούς παραγωγής διανοουμένων στη σύγχρονη Γαλλία.


ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ

Δικτυακοί τόποι με πληροφορίες κι αναλύσεις για το γαλλικό πανεπιστημιακό κίνημα:

http://universitesenlutte.wordpress.com

http://www.sauvonsluniversite.com

http://www.sauvonslarecherche.fr

Ο δικτυακός τόπος του «ατέρμονου γύρου των ανένδοτων»:
http://rondeinfinie.canalblog.com



ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ:

Σχετικά με το δημοσίευμα της στήλης την περαμένη Κυριακή ("Ο θησαυρός στα σκουπίδια") διευκρινίζουμε ότι τις προσφυγές για τους διαγωνισμούς του κ. Κακλαμάνη υπογράφει ο κ. Στ. Λάμπρου, ο οποίος είναι επικεφαλής της Αγωνιστικής Αριστερής οικολογικής Συμπαράταξης για την Αθήνα μετά την αποχώρηση για τη βουλή του κ. Χαλβατζή.


 

Ελευθεροτυπία, 12/4/2009

 

www.iospress.gr