ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ»

 

Cop of the Year 2006
 

Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του σοφό. Οι φίλοι του κρέμονται απ' τα χείλια του ν' ακούσουν κανένα λατινικό. Οι αντίπαλοί του δεν ξέρουν αν πρέπει να θυμώσουν ή να γελάσουν. Οι περισσότεροι αναρωτιούνται αν αποτελεί μετενσάρκωση του Ζορό ή του Δελαπατρίδη. Ο Βύρων Πολύδωρας έχει κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων.

 

Ο Βύρων Πολύδωρας έκλεψε ασφαλώς την παράσταση στην κεντρική πολιτική σκηνή κατά τη διάρκεια του 2006. Οσα λεπτά τηλεοπτικής παρουσίας του χρωστούσαν τα μέσα ενημέρωσης από τα δύο πρώτα χρόνια της υποχρεωτικής του παραμονής εκτός κυβέρνησης, κατόρθωσε να τα καλύψει τους λίγους μήνες που έχει αναλάβει το ευαίσθητο πόστο του υπουργού Δημόσιας Τάξης.

Για να το πετύχει όμως αυτό χρειάστηκε να βάλει τα δυνατά του και να επιστρατεύσει κάθε λογής ευφυολογήματα, να θυμηθεί όσα λατινικά ρητά του εντυπώθηκαν από τις νομικές του σπουδές και να επιτεθεί με όλες του τις δυνάμεις στα κόμματα της αντιπολίτευσης (κυρίως τον Συνασπισμό), αποδίδοντάς τους την ευθύνη για έκνομες ενέργειες, υπονοώντας ότι υποθάλπουν τη δράση των «γνωστών αγνώστων».

Μήπως ζηλεύει;

Μια πρώτη ερμηνεία μάς δίνει με τις δημόσιες παρεμβάσεις του ο ίδιος ο κ. Πολύδωρας. Αυτές οι βίαιες επιθέσεις κατά των κομμάτων της αριστεράς έρχονται να συμπληρώσουν κάποιες άλλες δηλώσεις του, με τις οποίες εμφανίζεται να φθονεί το πνευματικό περιεχόμενο του αριστερού κινήματος.

Δεν είναι μόνο ότι μεταξύ όλων των συναδέλφων του στο Κοινοβούλιο έρχεται πρώτος στις αναφορές περί Μαρξ και μαρξισμού, όπως είχαμε αποκαλύψει σε παλιότερη έρευνα του «Ιού» («Σας αρέσει ο Μαρξ;», 29/1/06). Το εξηγεί ρητά ο ίδιος:

**«Ζηλεύω εγώ ο -εντός εισαγωγικών ή εκτός εισαγωγικών- δεξιός όλη την παλιοπαρέα της αριστεράς», έλεγε ο κ. Πολύδωρας κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Λιάνη «Ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία» (εκδ. Λιβάνης, 2005). Σ' αυτό το βιβλίο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έχει συγκεντρώσει υλικό (συνεντεύξεις και ντοκουμέντα) από προσωπικότητες των γραμμάτων και της τέχνης που συνάντησε και μελέτησε ως δημοσιογράφος (Ελύτη, Ρίτσο, Βάρναλη, Σκαρίμπα, Αναγνωστάκη, Χατζή, Καρούζο, Τσαρούχη, Θεοδωράκη, κ.ά.).

Διαβάζοντας αυτά τα ονόματα ο κ. Πολύδωρας διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι από αυτά τα ιερά τέρατα ανήκαν στην αριστερά και παραπονέθηκε με την εκφραστική αφέλεια που τον διακρίνει όταν δεν καταφεύγει στα λατινικά ρητά: «Κοίτα να δεις. Αυτοί είναι φίλοι τους. Εγώ δεν είμαι!»

**Στη συνέχεια περιέγραψε την «πολιτική ζήλια» που τρέφει για την αριστερά και εξήγησε ότι δεν απολογείται για το παρελθόν της δεξιάς «γιατί δεν είμαστε κατ' ανάγκη σ' αυτή την απόλυτη συλλογική ευθύνη». Περιορίστηκε, λοιπόν, να «διαμαρτυρηθεί για όσα κανιβαλικά έχουν συμβεί στον τόπο μας και στους ανθρώπους και στον πολιτισμό μας» και «να πάρει τις αποστάσεις του» από τη μεταπολεμική πολιτική της δεξιάς στο χώρο αυτό.

**Αυτή ήταν η αμυντική επίδειξη ζήλιας προς την αριστερά. Προηγήθηκε όμως η έκφραση «επιθετικής ζήλιας».

Στο κλίμα της αντιτρομοκρατικής πλειοδοσίας των αρχών του 2003 ο κ. Πολύδωρας διακήρυσσε ότι «δεν είναι η αριστερά μόνον η παράταξη των θυμάτων. Ούτε μόνον αμυνόμενη. Οι χιλιάδες αθώων θυμάτων της δεξιάς δεν μετράνε; Δεν τους σκότωναν οι αριστεροί; Ή μήπως αυτοκτόνησαν; Ή μήπως εξαϋλώθηκαν; Στην Αθήνα, στου Μακρυγιάννη, στον Φενεό και σε κάθε γωνιά της Ελλάδος;».

**Στην ίδια παρέμβασή του ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας έκανε -και μάλιστα σε γενικευμένη μορφή- αυτό για το οποίο εγκαλείται και πάλι σήμερα από τους επικριτές του. Ζητούσε δηλώσεις μετανοίας από όλους τους αριστερούς: «Ας μας πουν επιτέλους όλοι οι αριστεροί, όλων των αποχρώσεων, εάν έχουν μετανιώσει για την επανάστασή τους. Ας μας πουν αν ζήλεψαν τα 45 χρόνια του υπαρκτού σοσιαλισμού της γειτονιάς μας. Θα ήθελαν από το 1946 μέχρι το 1990 να ζούσε η Ελλάς με τα βιοτικά επίπεδα, την ανάπτυξη και τις ελευθερίες που έζησε η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία, η Αλβανία, για να μην πούμε για τη μεγάλη Ρωσία; Ας μας πουν ανοιχτά, έστω και τώρα, τις επιλογές τους. Εστω και εκ του ασφαλούς. Τα λέω αυτά γιατί πρέπει να δίδεται απάντηση στους πλαστογράφους της Ιστορίας».

**Και για να μη θεωρεί κανείς ότι όλα αυτά τα έκανε εκ του ασφαλούς και θεωρητικά, έσπευδε ο ίδιος κατά καιρούς να παρευρίσκεται στις γιορτές μίσους που οργανώνουν ακόμα ομάδες της ακροδεξιάς ανά την Ελλάδα για να θυμίζουν τα «εγκλήματα της αριστεράς». Σε μία απ' αυτές τις εκδηλώσεις (5/12/99) τίμησε τα Δεκεμβριανά μαζί με επίλεκτα στελέχη του κόμματός του, τον Αγγελο Μπρατάκο, τον Απόστολο Ανδρεουλάκο, τον Γιώργο Καρατζαφέρη, τον Αλέξανδρο Παπαδόγγονα και τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, οι οποίοι είχαν γίνει δεκτοί με χειροκροτήματα από μερικές εκατοντάδες ακροδεξιών, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο πρώην δικτάτορας Στυλιανός Παττακός.

Μπορεί εκείνη η κίνηση να θεωρήθηκε ενοχλητική για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, αλλά από τους έξι βουλευτές μόνο ο κ. Καρατζαφέρης βρέθηκε (σε λίγους μήνες) εκτός κόμματος. Οι τρεις είναι σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ ο τέταρτος ηγείται δημόσιου οργανισμού. Ο πέμπτος αρκείται στην αγάπη του βασιλέως.

Μήπως είναι ακροδεξιός;

Δεν μας αρκεί η ψυχολογική αυτή ερμηνεία. Η ζήλια, βέβαια, είναι δολοφονικό συναίσθημα, αλλά ακόμα και ο πιο παρορμητικός πολιτικός έχει συνηθίσει να ελέγχει τις ακραίες εκδηλώσεις του. Ακόμα, για παράδειγμα, και οι δήθεν αυθόρμητες εκρήξεις του κ. Ψωμιάδη είναι προγραμματισμένες, λεπτομερώς σχεδιασμένες και μετρημένες. Δεν αρκεί, λοιπόν, η ζήλια.

**Μήπως τότε απλώς εκφράζει με ειλικρίνεια αυτά που πιστεύει; Μήπως δηλαδή ο κ. Πολύδωρας είναι ένας πεισμένος ακροδεξιός και όλα τα άλλα είναι απλώς προφάσεις εν αμαρτίαις; Υπάρχουν στοιχεία που ενισχύουν αυτή τη δεύτερη εκδοχή. Ακόμα και η είσοδός του στην πολιτική σκηνή το 1981 έχει σημαδευτεί από την εύνοια της παραδοσιακής ακροδεξιάς.

Αντιγράφουμε από ένα μικρό παλιό σχόλιο της Ντόρας Νταϊλιάνα στην «Ε» (12/7/83): «Το θέμα των επεισοδίων στην Καλαμάτα έφεραν χτες με ερώτησή τους στη Βουλή δύο βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι κ.κ. Μ. Παπακωνσταντίνου και Β. Πολύδωρας. Για να καταγγείλουν την κυβέρνηση, αποποιούμενοι βέβαια κάθε ευθύνη των τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Αλλά το αξιοσημείωτο βρίσκεται στις δύο υπογραφές. Ο Μ. Παπακωνσταντίνου, από τους πλέον αγαπητούς βουλευτές του Γεωργίου Παπανδρέου (σ.σ.: της Ενωσης Κέντρου), συνυπογράφει με τον Β. Πολύδωρα, για τον οποίο υπάρχουν καταγγελίες συνυποψηφίων του ότι εκλέχτηκε με εντολή από τον Κορυδαλλό. Πού είσαι Γέρο να τον δεις!»

**Ακόμα και σήμερα ο κ. Πολύδωρας είναι ο αγαπημένος όλων των ακροδεξιών ή υπερδεξιών μορφωμάτων. Ο κ. Καρατζαφέρης δεν έχει πάψει να τον ξεχωρίζει από όλα τα στελέχη της Ν.Δ. και να τον εντάσσει στους «καλούς», ενώ τον προβάλλει και με κάθε ευκαιρία ως κατάλληλο για κάθε δημόσιο αξίωμα.

**Αλλά σημασία δεν έχει τι λένε οι άλλοι για σένα. Διατρέξαμε το πλούσιο συγγραφικό έργο του κ. Πολύδωρα και δεν δυσκολευτήκαμε να ανακαλύψουμε όλα τα κλασικά στερεότυπα του γνήσιου έλληνα ακροδεξιού:

-Το δόγμα Ελλάς uber alles: «Η Ελλάδα είναι το έθνος μήτρα και οδηγός όλων των εθνών» (13/5/96).

-Συγκαλυμμένες θεωρίες περί καθαρότητας της φυλής: «Το κεφάλαιο της "καθαρότητας" της φυλής έχει αποδοκιμασθεί στη διεθνή ουμανιστική κουλτούρα λόγω της βιαιότητας με την οποία αυτές οι αρχές επιχειρήθηκε από τον Χίτλερ να εφαρμοστούν -χωρίς παρά ταύτα να έχει χάσει ολοσχερώς την αξία του [...] Με το μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών συντελείται βαθμιαία μια αλλοίωση των εθνικών χαρακτηριστικών, βιολογικών και πολιτιστικών, της κοινωνίας μας» (3/5/95).

-Επιμονή στα ρατσιστικά στερεότυπα: «Η φυλή είναι το βιολογικό χαρακτηριστικό του έθνους» (3/9/96).

-Τη θρησκοληψία: «Το AIDS, η βαριά και ανίατη νόσος, είναι μήνυμα του Θεού» (1/12/95).

-Το μοντέλο Ισραήλ: «Αν δεν γίνουμε Ισραήλ, δεν υπάρχει σωτηρία» (8/5/96).

-Τον αντισημιτισμό και την καταγγελία των ανεπιθύμητων επιστημόνων: «Γράφει η Εβραία Σάρα Lyall και η "ελληνογεννημένη" πεμπτοφαλαγγίτισσα Α. Καρακασίδου» (19/02/96).

-Τη νοσταλγία του Μεταξά: «Η δόξα του 1940 οφείλεται [...] και στην πολεμική προπαρασκευή που είχε κάνει ο Ιωάννης Μεταξάς. Την προπαρασκευή του Μεταξά θα τη ζήλευε οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση από τότε μέχρι σήμερα» (6/2/96).

-Το μίσος για τους πολιτικούς αντιπάλους: «Η όψη του Σημίτη είναι η όψη της ύβρεως, της ασέβειας, της αναίδειας, της ιεροσυλίας και της συκοφαντίας [...] Αίσχος σας Σημίτηδες, Αρσένηδες, Πάγκαλοι, φαρισαίοι, μειοδότες, υποκριτές!» (6/7/96).

-Τη λογική όσο χειρότερα στην Τουρκία, τόσο καλύτερα για μας: «Για μας, για την Ελλάδα, το συμφέρον μας είναι να βγει ο Ερμπακάν. Να ανέβουν οι ισλαμιστές στην εξουσία. Ωστε να πάψουν να εκμεταλλεύονται οι "κοσμικοί" της Τουρκίας το ρόλο τους τον δήθεν ανασχετικό» (10/6/96).

-Το μπλέξιμο μαύρου και κόκκινου φασισμού με ολίγο ΠΑΣΟΚ: (Το συνέδριο του Ανδρέα Παπανδρέου) «είναι ελάχιστη παραλλαγή από μοσχοβίτικη Πρωτομαγιά στην Κόκκινη Πλατεία επί Μπρέζνιεφ. Μουσολινισμός, δεσποτισμός, Ανατολή, μπρεζνιεφισμός αναδεικνύονται από τη σκηνογραφία της συνδιάσκεψης» (7/7/95).

-Τον απροκάλυπτο αντικομμουνισμό: «Τα αθώα θύματα των σφαγών που έκαναν οι κομμουνιστές» (4/12/95).

-Την υπεράσπιση της μούσας της ελληνικής εθνικοφροσύνης Λιάνας Σουβαλτζή: «Η πάνω από πέντε χρόνια προσπάθεια στην έρημο, κάτω από τον καυτό ήλιο της Αιγύπτου, της πείσμονος αρχαιολόγου και η μεγάλη υπόθεση εργασίας ότι είναι εκεί ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν μπορούν να εξαφανισθούν από τις μικρόψυχες και φθονερές λοιδορίες και ειρωνείες» (13/4/95).

-Την απειλή εκτελέσεων για τους πολιτικούς αντιπάλους: «Ξέρω τι θα σας πω εγώ: Γουδί! Και δεν θα το πω μόνον με λόγια. Απλά, σας προειδοποιώ» (23/3/96).

-Την ανάμνηση των «καλών» της χούντας: «Θυμήθηκα πως η δικτατορία είχε θεσπίσει τον εορτασμό της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Καλώς και δικαίως. [...] Θυμήθηκα ακόμη πως η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων εγιορτάζετο στις 29 Αυγούστου, επέτειο της νίκης της δημοκρατίας στο Γράμμο και το Βίτσι. Δεν άφησαν ούτε την ίδια ημερομηνία. Και εγώ ερωτώ: Γιατί; Μήπως θα προτιμούσαν να νικούσαν σ' εκείνα τα βουνά, τότε, οι κομμουνιστές; Ετσι φθάσαμε στον εορτασμό της Ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων τον Δεκαπενταύγουστο. Ενας εορτασμός "σούπα"» (15/7/96).

-Το θαυμασμό στους Χίτες: «Οι κομμουνιστές ετόλμησαν το χτύπημα. Οι δημοκρατικοί είπαν το Οχι. Αντιστάθηκαν οι Χίτες στο Θησείο. "Χ" ήταν η οργάνωση των Δεξιών στην Αθήνα» (4/12/95).

**Βέβαια ο ίδιος ο κ. Πολύδωρας δεν αισθάνεται καθόλου ακροδεξιός, ρατσιστής ή φιλοχουντικός: «Δεν αισθάνομαι μισαλλοδοξία για κανέναν. Πάω στου Μακρυγιάννη κάθε χρόνο γιατί αισθάνομαι ότι πρέπει να τιμηθούν όσοι έπεσαν εκεί το 1944», έλεγε το Δεκέμβρη του 1999, πειραγμένος από τα σχόλια που τον εμφάνιζαν ως ακροδεξιό εξαιτίας της παρουσίας του στη γνωστή γιορτή μίσους.

Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι ότι η ίδια η παράταξή του έχει αποκηρύξει ως κατάλοιπα του εμφυλίου όλες αυτές τις φιέστες, στις οποίες συγκεντρώνονται πλέον μόνον νοσταλγοί της χούντας, νεοφασίστες και γηραλέοι βασιλικοί.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος αναφέρεται στην «αντιστασιακή του δράση» και μάλιστα υποστηρίζει ότι οι συναγωνιστές του (ποιοι άραγε;) τον αποκαλούσαν «Μπολιβάρ»!

**Αυτή η ευκολία να κινείται από το ένα άκρο της πολιτικής στο άλλο είναι μόνιμο γνώρισμά του. Υπήρξαμε κι εμείς μάρτυρες μιας παρόμοιας αντίδρασης του κ. Πολύδωρα. Με αφορμή τη σχεδιαζόμενη δεύτερη επίσκεψη στην Αθήνα του διαβόητου αρνητιστή και ειδώλου της παγκόσμιας ακροδεξιάς Ντέιβιντ Ιρβινγκ την άνοιξη του 2005 είχαμε ζητήσει τη γνώμη του, γιατί ήταν αυτός που είχε παρουσιάσει το 2003 τον Ιρβινγκ και μάλιστα ως «μύστη της αλήθειας» στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας: «Κάποιος θα με παρέσυρε», απολογήθηκε ο κ. Πολύδωρας. «Τότε πήγα ως ιστοριοδίφης, αλλά τώρα που έμαθα ποιος είναι...» Μάλιστα μας προέτρεψε να γράψουμε σχετικά: «Βαράτε συναγερμό!»

Μήπως εκφράζει την αστυνομία;

Αλλά αν ισχύουν όλα αυτά, τότε γιατί επελέγη ο κ. Πολύδωρας για το νευραλγικό πόστο του πολιτικού προϊσταμένου των σωμάτων ασφαλείας και της ΕΥΠ; Την πρώτη απάντηση τη δίνει η ιστορία. Στην ηγεσία αυτού του υπουργείου (το οποίο σημειωτέον είναι ελληνική πατέντα) βρέθηκαν συχνά-πυκνά εκφραστές ενός πιο ακραίου πολιτικού «προβληματισμού» από το μέσο όρο κάθε κυβέρνησης. Θυμίζουμε τους κραυγαλέα αντικομμουνιστές Σόλωνα Γκίκα και Αναστάσιο Μπάλκο που επέλεξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Πρώτος για την περίοδο της μεταπολίτευσης, αλλά και τον ανταρτοφάγο Δροσογιάννη που εμπιστεύθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και τον Στέλιο Παπαθεμελή αργότερα.

Οι εκσυγχρονιστικές εξαιρέσεις τύπου Χρυσοχοΐδη και Βουλγαράκη ήταν οι άνθρωποι των ειδικών καθηκόντων. Είχαν την αποστολή να υλοποιήσουν τον αντιτρομοκρατικό σχεδιασμό της Ολυμπιάδας. Τα αποτελέσματα γνωστά. Ακόμα ψάχνει η ΑΔΑΕ.

Με τον κ. Πολύδωρα επιστρέφουμε στα γνωστά. Χρειαζόταν ένας άνθρωπος που θα μπορεί να ελέγξει (και να εμπνεύσει) την αστυνομία στη δύσκολη περίοδο που ανοίγεται για την κυβέρνηση με τις λαϊκές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα στο εκπαιδευτικό μέτωπο.

**Είναι χαρακτηριστικό ότι το μόνο στοιχείο σχεδιασμού του κ. Πολύδωρα για την ΕΛ.ΑΣ. αφορά τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Είναι γνωστή η πίεση που ασκεί για την απομόνωση των διαδηλώσεων στο κέντρο.

**Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο ίδιος επαναλαμβάνει συνεχώς ότι «είχαμε φέτος 10 Πολυτεχνεία», αναφερόμενος στις κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ακόμα και το πρόβλημα της εγκληματικότητας που τέθηκε τις μέρες των Χριστουγέννων από τα καθιερωμένα «εορταστικά» ρεπορτάζ των καναλιών, ο υπουργός το αντιμετώπισε αναφέροντας το μεγάλο αριθμό αστυνομικών που «απασχολούνται» στις διαδηλώσεις!

**Αυτή η διακηρυγμένη πρόθεση του Πολύδωρα για την καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων -στο όνομα βέβαια πάντα της πάταξης των «γνωστών αγνώστων»- εξασφαλίζει στον υπουργό την υποστήριξη όχι μόνο των ανθρωποφάγων καναλιών αλλά και μερίδας του τύπου: Στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής υπήρξε πλήρης κάλυψή του με ρεπορτάζ, αλλά και άρθρο του διευθυντή της εφημερίδας Γιάννη Πρετεντέρη, στο οποίο υιοθετούνται αυτούσιες οι απόψεις Πολύδωρα και επικροτούνται ακόμα και αυτά για τα οποία ο ίδιος ζήτησε συγνώμη!

**Για να εκτελέσει την αποστολή του ο κ. Πολύδωρας από την πρώτη στιγμή φρόντισε να ταυτιστεί πλήρως με την αστυνομία και την ΕΥΠ. Δεν δίστασε να επιτεθεί ακόμα και σε δικαστές για να υπερασπιστεί τον προκάτοχό του, όταν το εισαγγελικό πόρισμα διαπίστωσε την πραγματοποίηση απαγωγών Πακιστανών. Και απήγγειλε με στόμφο στη Βουλή το πιο ακραίο αντεπιχείρημα: «Ξέρετε σε τι σπορ επιδίδονται οι αδελφοί μας οι Πακιστανοί στην Αθήνα; Στο σπορ της αρπαγής. Στο σπορ της απαγωγής αμοιβαίω:. Ο ένας απάγει τον άλλο».

**Το δεύτερο που έκανε ήταν να αυτοχριστεί συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των αστυνομικών και να διεξάγει ο ίδιος εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ. οικονομικές διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Για μια παρόμοια περίπτωση που είχε συμβεί επί ΠΑΣΟΚ πριν από δέκα χρόνια ο κ. Πολύδωρας ήταν ιδιαίτερα καυστικός: «Διεκδικούν από το κόμμα τους που "κυβερνά". Ο Τζουμάκας διεκδικεί. Το αποκορύφωμα του θεάτρου του παραλόγου. Τύφλα να 'χει ο Πιραντέλο. Το μεγάλο τέχνασμα. Με το οποίο θέλουν να εξαπατήσουν τον κόσμο. Να συγκαλύψουν την απόλυτη ανικανότητά τους» (4/10/95).

**Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: για τον κ. Πολύδωρα η σιδερογροθιά ήταν κρίκος, η οργανωμένη επίθεση στον κύπριο φοιτητή ήταν απλό λάθος, τα ΜΑΤ είναι ακούνητα στρατιωτάκια, ενώ οι διαδηλωτές είναι απλή κάλυψη για τους γνωστούς αγνώστους, κ.λπ.

**Υπάρχει και ο αντίλογος. Γιατί την ίδια ώρα που δικαιολογούσε τα αδικαιολόγητα για να υπερασπιστεί την ΕΛ.ΑΣ. και την ΕΥΠ, ο κ. Πολύδωρας δεν δίσταζε να αντιμετωπίζει ακόμα και τους πλέον καταζητούμενους κακοποιούς ως ανθρώπους. Τους έστελνε μήνυμα ελπίδας, αλλά τολμούσε και να πάει κόντρα στο ρεύμα, υποστηρίζοντας ότι καλύτερα που δεν πυροβόλησαν το ελικόπτερο της απόδρασης οι φρουροί του Κορυδαλλού, γιατί θα είχαμε πολλά θύματα. Δυστυχώς και πίσω απ' αυτές τις αναπάντεχες τοποθετήσεις δύσκολα κρύβεται η πολιτική του σκοπιμότητα να βγουν λάδι οι ελεγχόμενοι υφιστάμενοί του.

**Το μόνο που είναι σίγουρο για τον κ. Πολύδωρα είναι ότι δεν πάσχει από μετριοφροσύνη. Ξέρετε τι θα 'θελε να γίνει αν μπορούσε ποτέ να μεταφερθεί στο χρόνο; Το αποκαλύπτει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Life and Style» (Απρίλιος 2006):

«Θα ήθελα να ήμουν ένα από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας». Προφανώς, τώρα είναι ο μοναδικός σοφός της νέας Ελλάδας.

Στην ίδια συνέντευξη πρόσθετε ο κ. Πολύδωρας: «Θέλω να είμαι σαν τον Τάλω, να επιθεωρώ τη χώρα». Ο Τάλως, κατά την κρητική μυθολογία, ήταν ένας χάλκινος γίγαντας που υπερίπτατο και αστυνόμευε τα παράλια του νησιού, κάτι σαν ιπτάμενος Ρόμποκοπ. Αλλά αυτό το ίνδαλμα του κ. Πολύδωρα είχε την αδυναμία του: το σκότωσε ο Ιάσονας, γυρίζοντας με τους Αργοναύτες απ' την Κολχίδα.

Δίδαγμα αρχαιοελληνικό: ο χαλκός δεν νικάει πάντα τον άνθρωπο.



Ο νικήσαντας τον Ελύτη
 

Ισως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της δημόσιας εικόνας του υπουργού Δημόσιας Τάξης είναι η σχέση του με τη γλώσσα και τα γράμματα. Ο ίδιος περηφανεύεται ότι έχει συγγράψει σχεδόν 40 βιβλία. Βέβαια, τα περισσότερα είναι απλά φυλλάδια ή ανθολογίες επιφυλλίδων και άρθρων, πράγμα που συμβαίνει συνήθως με τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους). Αλλά κοινή πεποίθηση είναι ότι πρόκειται για τον «διανοούμενο της δεξιάς» (Γ. Λακόπουλος, «Το Βήμα», 10/5/05), για έναν «απαράμιλλο ρήτορα», του οποίου «η ποιότητα λόγου οφείλεται πέρα από το πηγαίο ταλέντο στην απέραντη ευρυμάθεια» (Φώτης Παπαθανασίου, «Απόφαση», 14/6/05).

Ας μας επιτραπεί να αμφιβάλλουμε. Και επειδή δεν έχει ακόμα εφευρεθεί το κατάλληλο τεστ γνώσεων που θα πιστοποιεί τη διάκριση ενός απλού πολυλογά από τον γνήσιο λόγιο, αρκούμαστε στο ακόλουθο στιγμιότυπο που είναι νομίζουμε αποκαλυπτικό.

Στην ίδια παρουσίαση του βιβλίου «Ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία» του Γ. Λιάνη, για την οποία έγινε λόγος σε διπλανές στήλες, ο Β. Πολύδωρας επέλεξε να κλείσει την παρέμβασή του με κάτι έντονο: Αποφάσισε να καταγγείλει αυτούς που κατά τη γνώμη του κακοποίησαν τη γλώσσα του Ελύτη, στην έκθεση του Οργανισμού «Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα» το 1997 για τον ένα χρόνο από το θάνατο του ποιητή.

«Διαμαρτύρομαι», λέει ο κ. Πολύδωρας, «γιατί το 1997 κάνανε μια λαμπρή έκθεση, αλλά χρησιμοποιήσανε μια κακή λέξη. Μια λαμπρή έκθεση (σ.σ.: βάζει τα γυαλιά του και συμβουλεύεται τις σημειώσεις του) που την έβγαλαν "Ο νικήσαντας τον Αδη". Ο Ελύτης, αν ζούσε τότε, θα τους μαστίγωνε. Σας ευχαριστώ θερμά».

*Μέσα στα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων, ακούστηκε η διαμαρτυρία της συντρόφου του ποιητή Ιουλίτας Ηλιοπούλου, που επισήμανε ότι ο τίτλος της έκθεσης είναι αυτούσιος στίχος του Ελύτη.

*«Τι λέτε;» ήταν η αντίδραση του έκπληκτου κ. Πολύδωρα. «Απολογούμαι και προς τον Ελύτη και προς εκείνους που δέχτηκαν την κριτική παρατήρηση. Δικό μου σφάλμα. Δεν είμαι αλάνθαστος».

Δεκτή η συγνώμη. Ομως το σφάλμα ήταν διαφωτιστικό. Σημαίνει ότι δεν έχει διαβάσει το «Αξιον Εστί», δεν το έχει καν ακούσει από τη μελοποιημένη εκδοχή του Θεοδωράκη. Η παραμόρφωση του γραμματικού τύπου είναι τόσο έντονη ώστε θα τη θυμόταν καθένας. Γι' αυτό την επέλεξαν άλλωστε για τίτλο της έκθεσης.

Η Αννα Φραγκουδάκη στο βιβλίο της «Γλώσσα και ιδεολογία» (1987) σχολιάζει το στίχο: «Οταν ο Οδυσσέας Ελύτης αλλοιώνει τη μορφή των μετοχών σ' ένα στίχο του "Αξιον Εστί", κατασκευάζει συνέμφαση με την παράδοση. "Ο νικήσαντας τον Αδη και τον Ερωτα σώσαντας, αυτός ο πρίγκηπας των κρίνων είναι". Με την αλλοίωση των μετοχών παραπέμπει συνηχητικά στη γλώσσα της εκκλησίας και στο δημοτικό τραγούδι και προσθέτοντας τη μινωική τοιχογραφία κατασκευάζει έμμεσα την ενότητα του ελληνισμού με τρία στάδια, κλείνοντας σε μερικές λέξεις ολόκληρη ιδεολογία» (σ. 24).

Στην πρόσφατη διατριβή της για τον Ελύτη (2002) η Μαρία Χατζηγιακουμή αναφέρει κι αυτή «τη χρήση λέξεων αυτούσιων ή παραλλαγμένων από την αρχαία γραμματεία και τα εκκλησιαστικά κείμενα που αρμονικά συνυπάρχουν με τη σύγχρονη γλώσσα» για να ενισχυθεί η «συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού».

Και λοιπόν; Το πρόβλημα δεν είναι ότι διέφυγε ενός πολιτικού η ακριβής διατύπωση ενός στίχου, έστω και πασίγνωστου. Ούτε, βέβαια, είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει όλες τις φιλολογικές αναγνώσεις των λέξεων «που ξενίζουν» στον Ελύτη (Μπαμπινιώτης, «Το Βήμα» 22/3/98). Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο πολιτικός αισθάνεται τόσο αυτάρκης, ώστε είναι έτοιμος να μαστιγώσει στο όνομα του Ελύτη τους παραχαράκτες του έργου του, χωρίς να το έχει καν διαβάσει ο ίδιος. Του αρκεί η γυμνασιακή καθαρεύουσα και είναι έτοιμος να βγάλει αγράμματους όλους όσοι ασχολήθηκαν με το αφιέρωμα στον Ελύτη: καθηγητές πανεπιστημίου, ποιητές, μελετητές.

Η άγνοια δεν είναι ντροπή. Η βίαιη, όμως, επιβολή της ημιμάθειας είναι ίδιον αυταρχικών καθεστώτων και στην καλύτερη περίπτωση θυμίζει την επίσημη κουλτούρα της περιόδου 1967-1974.




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Βύρων Γ. Πολύδωρας
«Μετά Παρρησίας»
(εκδόσεις «Ομβρος», Αθήνα 1998)
Πολυσέλιδο πόνημα (760 σελίδες!) στο οποίο μεταφέρονται τα κείμενα που έγραψε ο συγγραφέας από τον Απρίλιο του 1995 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1996 στην ομώνυμη στήλη του στην εφημερίδα «Απογευματινή».

Βύρων Γ. Πολύδωρας
«Αστυνομία, ο αέναος πλατωνικός φύλακας»
(Αθήνα 2006)
Το πιο πρόσφατο πόνημα του υπουργού Δημόσιας Τάξης. Βέβαια, ο «πλατωνικός φύλακας» έχει τόση σχέση με την ΕΛ.ΑΣ. του κ. Πολύδωρα όση ο πλατωνικός έρωτας με τον ομαδικό βιασμό.



ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

www.polydoras.gr
Ο προσωπικός ιστοχώρος του Βύρωνα Πολύδωρα απηχεί την άποψη του ίδιου για τον εαυτό του. Περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και άρθρα του υπουργού Δημόσιας Τάξης, ενδεικτικά για τον προβληματισμό του σε διάφορα ζητήματα, αρχαιοελληνικά, αρχαιοϊαπωνικά κ.λπ. Περιλαμβάνεται και ειδικό άρθρο για την αστυνομία, γραμμένο τις παραμονές των εκλογών του 2004, στο οποίο περιλαμβάνονται προφητικές διατυπώσεις για την πολιτική που εφαρμόζει σήμερα στο υπουργείο: (Στη χρήση του πυροβόλου και του χημικού) «να μη μένει ακάλυπτος ο υπάλληλος από έλλειψη γενναιότητας (για να μην πούμε δειλίας) των φυσικών και πολιτικών προϊσταμένων του!». Η ενημέρωση του ιστοχώρου σταμάτησε στις αρχές του 2005, για άγνωστους λόγους.

www.ydt.gr
Ο επίσημος δικτυακός χώρος του υπουργείου Δημόσιας Τάξης φιλοξενεί πλέον όλη τη δραστηριότητα του κ. Πολύδωρα. Καταγράφονται όλες οι δηλώσεις και συνεντεύξεις του. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική η συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό Alpha και στον Μπάμπη Παπαπαναγιώτου στις 19/12/06.


 

 

Ελευθεροτυπία, 31/12/2006

 

www.iospress.gr