Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ

 

Φροντιστήριο ιδιωτικού δικαίου
 

Η εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας είναι ποινικό αδίκημα; Το ερώτημα θ' απαντηθεί σε μία βδομάδα απ' το Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Με φόντο τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις στο χώρο της παραπαιδείας

 

Η εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας είναι ποινικό αδίκημα; Το ερώτημα θ' απαντηθεί σε μία βδομάδα απ' το Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Με φόντο τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις στο χώρο της παραπαιδείας.

Στους «μεταρρυθμιστικούς» καιρούς μας, δύο βασικά επιχειρήματα διατυπώνονται υπέρ της εισβολής του ιδιωτικού κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση:

* Το πρώτο αφορά τις υποτιθέμενες ευεργετικές συνέπειες του «ανταγωνισμού» ιδιωτικών και δημόσιων πανεπιστημίων στο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών, διαψεύδεται όμως πανηγυρικά από την εμπειρία ανάλογων πειραματισμών της τελευταίας δεκαπενταετίας. Το άνοιγμα π.χ. των ηλεκτρονικών ΜΜΕ στον «υγιή ανταγωνισμό» θα βελτίωνε καθοριστικά, κατά τους θιασώτες του, ακόμη και το επίπεδο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Το τι έγινε στην πράξη, το διαπιστώνουμε στις οθόνες μας.

* Το δεύτερο επιχείρημα είναι καθησυχαστικό: τα «μη κρατικά» ΑΕΙ θα υπόκεινται σε έλεγχο και, συνεπώς, είναι αδύνατο να μετατραπούν σε θεραπαινίδες των «χορηγών» τους εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Για τη σοβαρότητα και αυτού του ισχυρισμού, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα τεκταινόμενα στον χώρο της ιδιωτικής παιδείας και (κυρίως) παραπαιδείας, όπου ο «υγιής ανταγωνισμός» Δημοσίου και ιδιωτικής πρωτοβουλίας αποτελεί καθεστώς εδώ και δεκαετίες. Οχι μόνο η λειτουργία ιδιωτικών σχολείων και φροντιστηρίων ουδόλως προήγαγε τη δημόσια εκπαίδευση, αλλά και ο έλεγχος των αρμόδιων κρατικών φορέων πάνω στις ιδιωτικές επιχειρήσεις του κλάδου
Ας δούμε από κοντά ένα τυπικό αλλά αποκαλυπτικό παράδειγμα αυτής της πανηγυρικής αδυναμίας των «ελεγκτικών» μηχανισμών.

**Η ιστορία μας ξεκινάει στις 10 Φεβρουαρίου 2000, όταν η φιλόλογος Μερόπη Πετρίδου προσέφυγε στο ΙΚΑ Ν. Φιλαδέλφειας, καταγγέλλοντας ότι ο πρώην εργοδότης της Μιχαήλ Χαρίσης δεν της είχε «κολλήσει» ένσημα για το διάστημα που αυτή εργάστηκε στο φροντιστήριό του στη Μεταμόρφωση Αττικής (Νοέμβρ. 1995 - Σεπτ. 1998). Ως πειστήριο της δουλειάς της εκεί προσκόμισε, μεταξύ άλλων, διαφημιστικό φυλλάδιο του φροντιστηρίου (Μάιος 1998) με τα ονόματα 20 «διδασκόντων καθηγητών» και τα μαθήματα που δίδασκε ο καθένας. Η ίδια δίδασκε έκθεση και αρχαία και ήταν «σύμβουλος» για τα λατινικά.

Από το ΙΚΑ...

* Υπάλληλοι του ΙΚΑ έκαναν έλεγχο στο φροντιστήριο και διαπίστωσαν ότι, από τους 20 καθηγητές, μόνο 3 ήταν γραμμένοι στις αντίστοιχες μισθολογικές καταστάσεις. Υπήρχαν επίσης ο ιδιοκτήτης και η σύζυγός του, ενώ οι 15 υπόλοιποι (το 75% δηλαδή του διαφημιζόμενου εκπαιδευτικού δυναμικού) δεν φαίνονταν πουθενά.

Για άγνωστους λόγους, ωστόσο, η επίσκεψη των ελεγκτών έγινε πεντέμισι ολόκληρους μήνες μετά την καταγγελία -στις 31 Αυγούστου 2000- όταν η περαιτέρω διασταύρωση των στοιχείων ήταν πρακτικά αδύνατη λόγω διακοπών. Από την άλλη, σύμφωνα με κατάθεση του ίδιου του ιδιοκτήτη σε μεταγενέστερη δίκη (27.6.02), το ΙΚΑ φρόντισε να τον ενημερώσει για την καταγγελία σχεδόν αμέσως: «τον Ιανουάριο του 2000».

* Τυπικά, βέβαια, το ΙΚΑ έκανε το καθήκον του: μέσα στον Σεπτέμβριο επέβαλε στον ιδιοκτήτη εισφορές 8.649.400 δρχ. για τους 15 ανασφάλιστους εργαζόμενους, πρόσθετα τέλη 2.594.820 δρχ. και πρόστιμο 4.350.000 δρχ. -συνολικά, πάνω από 15,5 εκατομμύρια. Οι σχετικές πράξεις στηρίχθηκαν αποκλειστικά στη σύγκριση του διαφημιστικού φυλλαδίου του φροντιστηρίου με τις αντίστοιχες μισθολογικές καταστάσεις.

* Οπως αναμενόταν, ο κ. Χαρίσης έκανε ένσταση και η υπόθεση παραπέμφθηκε στην τοπική επιτροπή του ιδρύματος. Ως αποδεικτικά στοιχεία προσκόμισε 10 «υπεύθυνες δηλώσεις» του Ν. 1.599, όπου ισάριθμοι καθηγητές (από τους μη καταχωρημένους) δηλώνουν ότι δεν τον είχαν εργοδότη κατά το επίμαχο διάστημα, και ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι 2 από τους 15 ήταν μόνιμοι καθηγητές του Δημοσίου (διορισμένοι από το 1985 και το 1991), ένας δούλευε στη Σιβιτανίδειο με πλήρες ωράριο, ένας διορίστηκε το 1998 αναπληρωτής στον Ταύρο, ένας υπαγόταν στο ΤΕΒΕ και 4 άλλοι ήταν ασφαλισμένοι σε διάφορα φροντιστήρια για μερική απασχόληση (2-17 ημερών τον μήνα).

* Οσον αφορά την κ. Πετρίδου, τόσο ο ιδιοκτήτης όσο και οι μάρτυρές του (η γραμματέας και ο λογιστής του) υποστήριξαν ότι δούλεψε μονάχα ένα τρίμηνο και όχι ως καθηγήτρια αλλά ως γραμματέας -απασχόληση για την οποία της είχαν κολληθεί ένσημα.

Σύμφωνα με την ίδια τη φιλόλογο, η βραχύβια αυτή τυπική πρόσληψή της είχε γίνει κατ' εντολήν του εργοδότη της, με σκοπό να εισπράξει σχετική επιδότηση απ' τον ΟΑΕΔ (για την οποία αυτός είχε όντως υποβάλει σχετική αίτηση). Ως μάρτυρες για την εργασία της ως καθηγήτριας κατέθεσαν στην επιτροπή ο πρόεδρος, ο γραμματέας και ένα μέλος του δ.σ. του Συλλόγου Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), στους οποίους είχε καταφύγει την εποχή της διένεξης με τον εργοδότη της.

* Κάποια άλλα τεκμήρια είχαν περίεργη τύχη. Σύμφωνα με τη δικογραφία, η κ. Πετρίδου επικαλέστηκε «διάφορες εργασίες και εκθέσεις των μαθητών του φροντιστηρίου, που κατά τους ισχυρισμούς της αποδεικνύουν» τη δουλειά της εκεί ως διδάσκουσας (Δ. Πρ. 11.577/03, σ. 11).

Πρόκειται για μια σειρά «αναφορές τμήματος» και «μηνιαία δελτία τμήματος», όπου καταγράφει -ως «καθηγήτρια»- τις επιδόσεις των μαθητών της στα μαθήματα των λατινικών, των αρχαίων και των νέων ελληνικών. Το παλιότερο από αυτά τα έγγραφα χρονολογείται από τον Σεπτέμβριο του 1996, επτά μήνες από την επίσημη πρόσληψή της, ενώ σε ορισμένα ο κ. Χαρίσης προσθέτει τις δικές του παρατηρήσεις και οδηγίες. Σε τηλεφωνική επικοινωνία μας, η ίδια υποστηρίζει ότι κατέθεσε φωτοτυπίες των εν λόγω ντοκουμέντων στο ΙΚΑ από την πρώτη στιγμή -όπως έκανε, άλλωστε, και στις δίκες που ακολούθησαν. Σύμφωνα με το Διοικητικό Εφετείο (Δ.Ε. 2.525/05, σ. 16), ωστόσο, τα εν λόγω πειστήρια δεν βρίσκονται στον οικείο φάκελο.

Να υποθέσουμε πως οι εξεταστές του ΙΚΑ έκαναν πάλι μισή δουλειά;

...στο εδώλιο

* Τελικά, η τοπική επιτροπή δικαίωσε τον εργοδότη για 5 από τις 15 περιπτώσεις, μειώνοντας αισθητά το ύψος των εισφορών και των προστίμων που του είχαν επιβληθεί. Τα κριτήρια αυτού του διαχωρισμού δεν διευκρινίζονται στη δικογραφία, καθώς στους 5 καθηγητές που κρίθηκαν «μη απασχολούμενοι» συγκαταλέγονται 1 από τους 4 δημόσιους υπαλλήλους, 3 από τους 10 «υπευθύνως δηλώσαντες» κι ένας μερικώς εργαζόμενος σε άλλο φροντιστήριο. Ο ιδιοκτήτης με τη σειρά του προσέφυγε στα διοικητικά δικαστήρια, ζητώντας την ακύρωση των σχετικών διοικητικών πράξεων.

**Ως εδώ, η υπόθεση δεν ξεφεύγει από το σύνηθες πλαίσιο μιας απλής εργασιακής διαφοράς. Απέκτησε σαφώς δημόσιο χαρακτήρα όταν ο κ. Χαρίσης -αντιπρόεδρος τότε του συνδικάτου των ιδιοκτητών φροντιστηρίων (ΕΣΙΦΜΕΑ)- αποφάσισε να σύρει στα δικαστήρια το συνδικάτο των εργαζομένων, που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι:


* Στις 24.4.2001 υποβάλλει μήνυση εναντίον της ίδιας της Μ. Πετρίδου (επειδή τον κατήγγειλε) και των τριών μελών του δ.σ. του ΣΕΦΚ (επειδή κατέθεσαν στην αρμόδια επιτροπή του ΙΚΑ) για τα αδικήματα της ψευδούς καταμήνυσης, ψευδούς κατάθεσης και απάτης. Υστερα από διαδοχικές αναβολές, η δίκη έχει οριστεί για την επόμενη Δευτέρα (25.9.2006).

* Στις 2.10.2001 συμπληρώνει τη μήνυση με αγωγή, ζητώντας από τον καθένα τους το ποσό των 100.000.000 δρχ. ή 293.470 ευρώ. Το ποσό αυτό, διαβάζουμε στο κείμενο της αγωγής, θα ζητήσει και ως πολιτική αγωγή στο ποινικό δικαστήριο.

* Στις 7.11.2001 υποβάλλει νέα μήνυση, εναντίον του (τότε) προέδρου του ΣΕΦΚ, Ιωάννη Σαμοΐλη, για άρθρο του στην εφημερίδα του ΣΕΦΚ «Το διάλειμμα» (Σεπτέμβριος 2001) σχετικά με την υπόθεση, με την κατηγορία της «συκοφαντικής δυσφήμησης». Ταυτόχρονα καταθέτει και αγωγή, ζητώντας 150.000.000 δρχ. ή 440.205 ευρώ.

* Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια έγινε αμέσως αντιληπτή ως ανοιχτή επίθεση της εργοδοσίας κατά του συνδικαλισμού σ' έναν χώρο όπου ούτως ή άλλως επικρατεί εργασιακή απορύθμιση. Το διαπιστώνουμε από τις αντιδράσεις των υπόλοιπων εκπαιδευτικών, του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, που κάθε άλλο παρά για «ιδιωτική διαφορά» κάνουν λόγο.

* «Οι τέσσερις συνάδελφοι διώκονται γιατί έπραξαν το αυτονόητο, διεκδίκησαν δηλαδή νόμιμα ασφαλιστικά δικαιώματα και δημοσιοποίησαν το γεγονός στην εφημερίδα του Συλλόγου» διαβάζουμε στην ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ. «Τέτοιες ενέργειες από τη μεριά της εργοδοσίας είναι απαράδεκτες, ειδικά σε μια περίοδο κρίσιμη για τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Είναι ακόμα αποκαλυπτικές για το τι βιώνουν οι καθηγητές φροντιστηρίων, για τις συνθήκες αμοιβής, ασφάλισης και συνδικαλιστικής δράσης. Το Δ.Σ. της ΟΙΕΛΕ καλεί τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς όλης της Ελλάδας και τους πρωτοβάθμιους συλλόγους τους να σταθούν αλληλέγγυοι με κάθε τρόπο στους διωκόμενους συναδέλφους, για να μην περάσει το κλίμα εκφοβισμού και τρομοκρατίας που επιδιώκει η εργοδοσία».

* «Με την ποινικοποίηση της άσκησης κριτικής», τονίζει η ΟΛΜΕ, ο μηνυτής «προσπαθεί να επιβάλει καθεστώς τρομοκρατίας σ' όλο το εργασιακό φάσμα των εργαζομένων στα φροντιστήρια», όπου έτσι κι αλλιώς «είναι γνωστό ότι οι εργασιακές συνθήκες (συλλογικές συμβάσεις, ασφάλιση κ.λπ.) δημιουργούν ένα ασφυκτικό πεδίο». Αλλά και η ΔΟΕ εκτιμά πως «οι μηνύσεις από πλευράς της εργοδοσίας αποσκοπούν στη φίμωση της συνδικαλιστικής δράσης, στην οικονομική εξάντληση του Σωματείου Εργαζομένων, στη λογοκρισία του συνδικαλιστικού εντύπου, στην ποινικοποίηση των αγώνων».

Το δίκιο του «υβριστή»

Εξίσου αποκαλυπτική για τον βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της αναμέτρησης υπήρξε και η προθυμία των συνδικάτων να στηρίξουν υλικά τη δικαστική περιπέτεια του ΣΕΦΚ, είτε με άμεσες εισφορές (Πανελλήνια Ενωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών, Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής) είτε ανοίγοντας «λογαριασμό αλληλοβοήθειας, με στόχο να αντιμετωπιστούν τα δικαστικά έξοδα, τόσο γι' αυτή όσο και για άλλες περιπτώσεις που σίγουρα θα προκύψουν στο μέλλον» (Α' ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής).

* Χάρη στη νομοθεσία περί τύπου, η μήνυση για το δημοσίευμα του «Διαλείμματος» εκδικάστηκε πρώτη στις 27.6.2002. Υπέρ του μηνυτή κατέθεσαν η γραμματέας του και δύο συνάδελφοί του. Υπέρ του προέδρου του ΣΕΦΚ, εκτός από τους άμεσα ενεχόμενους καθηγητές, κατέθεσαν επίσης εκπρόσωποι της ΕΣΗΕΑ, της ΠΟΕΣΥ, της ΟΙΕΛΕ, της ΟΛΜΕ, του ΕΚΑ και του ΔΣΑ.

* Τελικά, το δικαστήριο καταδίκασε τον κ. Σαμοΐλη σε φυλάκιση 4 μηνών με αναστολή για απλή εξύβριση, θεωρώντας ότι «ορισμένες λέξεις και φράσεις από το δημοσίευμα προσβάλλουν την τιμή του εγκαλούντος» και «υπερβαίνουν το γενικό μέτρο».

Μεταξύ άλλων, υβριστικές θεωρήθηκαν η αναφορά σε «μαύρη εργασία», η εκτίμηση ότι με τις μηνύσεις ο εργοδότης «θέλησε να τρομοκρατήσει συναδέλφους», καθώς και η φράση: «αν και δεν φαίνεται να το έχουν καταλάβει ορισμένοι ότι η εποχή της δουλοπαροικίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί»...

* Ταυτόχρονα, ωστόσο, η ίδια απόφαση απάλλαξε τον πρόεδρο του ΣΕΦΚ από τις κατηγορίες της απλής και συκοφαντικής δυσφήμησης, διαπιστώνοντας ότι, ανεξάρτητα από το ύφος του άρθρου, όσα αναφέρονταν εκεί επί της ουσίας ήταν αληθινά: από την ακροαματική διαδικασία, διαβάζουμε, «αποδείχθηκε ότι ο εγκαλών απασχόλησε στο φροντιστήριο ως φιλόλογο καθηγήτρια τη Μερόπη Πετρίδου χωρίς να καταβάλει στο ΙΚΑ τις βαρύνουσες αυτόν εισφορές» κ.λπ.

* Ο επίλογος του συγκεκριμένου επεισοδίου γράφτηκε τον επόμενο Δεκέμβριο στο Εφετείο, με την ανάκληση της μήνυσης από τον Μ. Χαρίση και την οριστική παύση της ποινικής δίωξης εις βάρος του προέδρου του συλλόγου. Την ίδια εποχή, ο αντιπρόεδρος των εργοδοτών παραιτήθηκε κι από τα δικόγραφα των αγωγών του.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο του, Κων/νο Κουτσουλέλο, αυτή η αναδίπλωση υπαγορεύθηκε από τη διάθεση να επανέλθει η αντιδικία στην αρχική, καθαρά ιδιωτική διάστασή της.

Ο ΣΕΦΚ αντίθετα εκτιμά ότι αυτό που θέλησαν να αποφύγουν ήταν η πανηγυρική αθώωση του συνδικάτου.

* Η επόμενη πράξη εξελίχθηκε στα διοικητικά δικαστήρια, με την εξέταση των προσφυγών του κ. Χαρίση κατά των αποφάσεων του ΙΚΑ, και κατέληξε στη σταδιακή εξάλειψη όλων των εισφορών και προστίμων που το ίδρυμα είχε επιβάλει στον ιδιοκτήτη.

Ολα στον αέρα

* Σε πρώτο βαθμό, το Διοικητικό Πρωτοδικείο με δύο αποφάσεις του (11.577/03 και 11.579/03) έκρινε ότι η διαπίστωση του ΙΚΑ περί απασχόλησης των υπόλοιπων 14 καθηγητών δεν αποδεικνύεται επαρκώς από το διαφημιστικό φυλλάδιο του φροντιστηρίου και την κατάθεση της καταγγέλλουσας, καθώς δεν «συνεπικουρείται από άλλα στοιχεία (επιτόπιο έλεγχο, διασταύρωση πληροφοριών από τους ίδιους κλπ.)».

* Σε δεύτερο βαθμό, το Διοικητικό Εφετείο αποφάνθηκε πως ούτε η Μ. Πετρίδου εργάστηκε ποτέ ως καθηγήτρια στο εν λόγω φροντιστήριο.

Η απόφαση βασίζεται κυρίως στο επιχείρημα ότι η καταγγέλλουσα «δεν προσκόμισε» ούτε στο ΙΚΑ ούτε στο Πρωτοδικείο τις «εργασίες και εκθέσεις μαθητών» που επικαλούνταν για να τεκμηριώσει την απασχόλησή της.

Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο κ. Χαρίσης, τόσο στο Πλημμελειοδικείο όσο και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία, ουδόλως αμφισβήτησε τη γνησιότητα αυτών των εγγράφων. Υποστήριξε απλώς ότι πρόκειται, είτε για εκθέσεις και διαγωνίσματα που η «γραμματέας» του διόρθωνε στο σπίτι της με το κομμάτι «για να την ενισχύσουμε ως προς το μεροκάματό της», είτε για παρατηρήσεις που του υπέβαλλε ως απλή επιτηρήτρια των διαγωνισμάτων.

Στις επίμαχες όμως «αναφορές» και «δελτία τμήματος» που συνέτασσε (στις οποίες αναφέρεται ως «καθηγήτρια» των αντίστοιχων μαθημάτων), η κ. Πετρίδου σημειώνει παρατηρήσεις σχετικά με τη «μεγάλη αντιληπτική ικανότητα» ή την «παντελή έλλειψη συμμετοχής στην τάξη» κάποιων μαθητών, τη «συμμετοχή στην τάξη με δυνατό χαρακτήρα», τη «μείωση των εργασιών στο σπίτι», την «επαρκή», «μέτρια» ή «ελλιπή συμμετοχή» άλλων κ.ο.κ.

Δε σημαίνουν κάτι όλα αυτά; «Τρίχες κατσαρές!» απαντά λακωνικά στη σχετική ερώτησή μας ο κ. Κουτσουλέλος.

Εξίσου ενδιαφέρουσα αποδεικνύεται και η υπόλοιπη αιτιολογία της δευτεροβάθμιας απόφασης. Οι δικαστές καταλογίζουν στη νεαρή φιλόλογο «κακή πίστη» απέναντι στον ασφαλιστικό της οργανισμό, αφού ομολογεί ότι αποδέχθηκε πρόταση του κ. Χαρίση να την ασφαλίσει ως γραμματέα, ώστε να εισπράξει αυτός τη σχετική επιδότηση. Παρόμοια μομφή κάθε άλλο παρά καταλογίζεται, ωστόσο, εις βάρος του ίδιου του εργοδότη. Απεναντίας, οι αγωγές και οι μηνύσεις που υπέβαλε κατά του ΣΕΦΚ καταγράφονται ως αποδεικτικό υλικό, μαζί με αποσπάσματα της κατάθεσής του στο Πλημμελειοδικείο (27.6.02), ενώ αποσιωπώνται πλήρως τόσο η απόφαση του τελευταίου (επί της ουσίας της υπόθεσης) όσο και η κατοπινή παύση της δίωξης του προέδρου του ΣΕΦΚ.

Ωρα μηδέν

* Η υπόθεση δεν έχει κλείσει. Τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου στο Α' Τριμελές Πλημμελειοδικείο δικάζονται η Μ. Πετρίδου και οι τρεις συνδικαλιστές του ΣΕΦΚ που τόλμησαν να καταθέσουν γι' αυτήν στο ΙΚΑ. Και στις 2 Οκτωβρίου εξετάζεται από το Διοικητικό Εφετείο η τριτανακοπή, με την οποία η άμεσα ενδιαφερόμενη ζητά την ακύρωση της αρνητικής γι' αυτήν απόφασής του.

* Πιο ενδιαφέρουσα για το ευρύ κοινό αποδεικνύεται, ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει απ' όλη αυτή τη διαδικασία όσον αφορά την αδυναμία (αντικειμενική και υποκειμενική) των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας.

Τι μας λένε στην πράξη οι αλληλοσυγκρουόμενες διοικητικές πράξεις και δικαστικές αποφάσεις που μόλις περιγράψαμε; Οτι μια επιχείρηση μπορεί:

* Είτε (αν έχουν δίκιο το ΙΚΑ και το Πλημμελειοδικείο) να καταπατεί ασύστολα την εργασιακή νομοθεσία, δηλώνοντας και ασφαλίζοντας μόνο το 17% των εργαζομένων της, και να τη γλυτώνει χάρη στην ανικανότητα ή την αδιαφορία του ΙΚΑ να τεκμηριώσει επαρκώς τα ευρήματά του.

* Είτε (αν έχουν δίκιο τα διοικητικά δικαστήρια κι ο κ. Χαρίσης) να παραπλανά συνειδητά το κοινό, ισχυριζόμενη στα διαφημιστικά της φυλλάδια πως απασχολεί τετραπλάσιους εκπαιδευτικούς απ' ό,τι στην πραγματικότητα, και μάλιστα με αληθοφανή τρικ όπως η ακριβής κατανομή τους ανά μάθημα. Με «γραμματείς» να διορθώνουν (στη θέση των καθηγητών) με το κομμάτι τις εκθέσεις των μαθητών και ούτω καθεξής.

* Ιδιαίτερα ερωτήματα προκαλεί τέλος η δικαστική αντιμετώπιση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας κάποιων καθηγητών ως αμάχητου τεκμηρίου μη απασχόλησής τους στην παραπαιδεία, ακόμη κι όταν αναγράφονται ως φροντιστές σε φυλλάδιο ολόκληρα χρόνια μετά τον διορισμό τους.

Ζητήσαμε απ' τον κ. Κουτσουλέλο να σχολιάσει αυτή τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια -και δεν φάνηκε να δυσκολεύεται: «Εδω πέρα κάνουν ιδιαίτερα όλοι, τι λέτε τώρα... και τα 'χουν καλύψει όλα. Πάρα πολλοί του Δημοσίου και ιδιαίτερα μαθήματα κάνουνε, και συμμετέχουν σε φροντιστήρια. Είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Αλλοι το κάνουν εμφανώς κι άλλοι το κάνουν αφανώς. Τι να σας πω...»

* Ηθικόν δίδαγμα: Οταν το κράτος αποδεικνύεται ανίκανο να ελέγξει ακόμη κι ένα απλό συνοικιακό φροντιστήριο σε χειροπιαστά ζητήματα εργατικής νομοθεσίας, τι θα μπορέσει να κάνει απέναντι στους κολοσσούς των ιδιωτικών ΑΕΙ, και μάλιστα σε πεδία όπως το περιεχόμενο (και το επίπεδο) της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης;

* Οσο για την πρακτική των δικαστικών διώξεων, ως μέθοδο καταστολής του συνδικαλισμού, απ' ό,τι φαίνεται ο κ. Χαρίσης δημιούργησε σχολή. Τουλάχιστον αυτό διαπιστώνουμε απ' τις κινήσεις του διαδόχου του.

Με αγωγή του κατά του ΣΕΦΚ και πέντε μελών του δ.σ., ο νέος αντιπρόεδρος των εργοδοτών Ιωάννης Δράκος και τρεις εταίροι του απαιτούν συνολικά 1.310.000 ευρώ, ως αποζημίωση για «αδικοπραξία». Το αδίκημα των συνδικαλιστών; Την επομένη της Πρωτοχρονιάς είχαν καλέσει την αστυνομία για να κλείσει το φροντιστήριό του, εφαρμόζοντας την υφιστάμενη νομοθεσία -σύμφωνα με την οποία, οι διακοπές των Χριστουγέννων διαρκούν απ' τις 24 Δεκεμβρίου έως τις 7 Ιανουαρίου. Ακόμη και στην παραπαιδεία...


«Να μιλήσουν τα δικόγραφα»

Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά με τον φροντιστηριάρχη κ. Μιχαήλ Χαρίση για να έχουμε την άποψη του μηνυτή. Επειτα από 24 λεπτά συνομιλίας πάνω στα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, κι αφού διαπίστωσε ότι είχαμε μελετήσει αναλυτικά τη σχετική δικογραφία, μας παρέπεμψε στον δικηγόρο του - ζητώντας να μην παραθέσουμε αποσπάσματα της προηγηθείσας συζήτησης, γιατί «δεν θυμάται πια λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε έχει μπροστά του τα αντίστοιχα χαρτιά» για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του.

Ο δικηγόρος του, Κων/νος Κουτσουλέλος, προτίμησε να οχυρωθεί πίσω από το δεδικασμένο του Διοικητικού Εφετείου: «Οι απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις σας προκύπτουν από τις δικαστικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί. Οταν παρεμβαίνει το συνταγματικά αρμόδιο όργανο και κρίνει, πρέπει να δεχτούμε τις αποφάσεις του. Αλλιώς έχουμε δικαστική αναρχία». Στα 18 περίπου λεπτά της συνομιλίας μας, μας επέπληξε τρις που «μια μεγάλη εφημερίδα, όπως η "Ελευθεροτυπία", δείχνει τόσο ενδιαφέρον για μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση».

Κατά τα άλλα, μας παρέπεμπε διαρκώς στην ετυμηγορία των δικαστών: «Εχω μια δικαστική απόφαση, καταλάβετέ το. Μας απαλλάσσει σαφώς από κάθε κατηγορία».

Σεβόμενοι την επιθυμία των συνομιλητών μας, αντλήσαμε τις πληροφορίες μας σχεδόν αποκλειστικά από τις σχετικές δικογραφίες. Εξαίρεση κάνουμε μόνο για κάποιες αξιολογικές κρίσεις τους, που δεν απαιτούσαν την από μνήμης παράθεση τεχνικών λεπτομερειών.

- Σύμφωνα με τον κ. Χαρίση, πρόκειται για «μια υπόθεση η οποία ήτανε αστεία, υπόθεση του ενός εκατομμυρίου...» αλλά απόκτησε διαστάσεις για συνδικαλιστικούς λόγους: «Με πήρανε σαν λάβαρο οι ΣΕΦΚατζήδες, προσπαθώντας ν' αποδείξουνε αυτά που θέλανε. Ητανε μια συγκροτημένη επίθεση του ΣΕΦΚ για να διαλύσει ένα φροντιστήριο».

- Ο κ. Κουτσουλέλος, αντίθετα, προτιμά να διαφοροποιηθεί από τη «συνδικαλιστική λογική» τού εντολέα του: «Αυτή η ιστορία είναι καθαρά ιδιωτική, δεν έχει σχέση με τον ΣΕΦΚ αλλά με συγκεκριμένα πρόσωπα. Από τις δικαστικές αποφάσεις, και ειδικά του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, φαίνεται εναργώς ότι η Πετρίδου -γιατί αυτή είναι η πέτρα του σκανδάλου, όπως λέει και το όνομά της- έκανε ψευδή καταγγελία κατά του κ. Χαρίση και της επιχείρησής του. Προσωπικά, πιστεύω ότι είπε ψέματα σε όλο τον κόσμο και παρέσυρε και τους εκπροσώπους του ΣΕΦΚ για να στηρίξουν την κατηγορία. Οταν το ΙΚΑ της είπε "φέρε μου μάρτυρες", έφερε τρεις εκπροσώπους του ΣΕΦΚ. Και τι λένε αυτοί; "Οπως μας είπε η Πετρίδου". Δεν έχουν άμεση αντίληψη για τα θέματα, γι' αυτό κι εγώ πιστεύω ότι παρασύρθηκαν από ψευδείς αναφορές της. Ως συνδικαλιστές, αν θέλετε, αν το δω καθαρά συνδικαλιστικά, κάναν τη δουλειά τους και την υποστηρίξανε».

Αυτός είναι ο λόγος, υποστηρίζει, που με δική του παρέμβαση η μήνυση για την αρθρογραφία του «Διαλείμματος» αποσύρθηκε στο Εφετείο (κι όχι η -«παρεμπίπτουσα» κατ' αυτόν- κρίση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ότι δεν υφίσταται συκοφαντική δυσφήμηση επειδή τα αναγραφόμενα στο δημοσίευμα περιστατικά αποδείχθηκαν αληθινά).

Διευκρινίζει, μάλιστα, ότι «την ίδια ακριβώς τακτική θα ακολουθήσουμε και τώρα», στη δίκη της 25ης Σεπτεμβρίου για τις καταθέσεις στο ΙΚΑ.

Απ' ό,τι φαίνεται, ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών αποδείχθηκε σκληρό καρύδι για τα δόντια της εργοδοσίας...

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

www.sefk.gr
Ο δικτυακός τόπος του Συλλόγου Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, με πλούσιο υλικό για νομοθετικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των εργαζομένων στα φροντιστήρια, τις διεκδικήσεις και τις δραστηριότητες του συνδικάτου (όπως η περιφρούρηση της τήρησης των αργιών στους χώρους δουλειάς). Ο ΣΕΦΚ ιδρύθηκε το 1975 και είναι μέλος της ΟΙΕΛΕ και του ΕΚΑ.
«Σε ένα εργασιακό χώρο όπου επικρατεί ο κατακερματισμός και η ελαστική εργασία», διαβάζουμε, «αντιστεκόμαστε στον εργασιακό μεσαίωνα, παλεύουμε για να αναγνωριστούν οι καθηγητές στα φροντιστήρια ως ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί, αγωνιζόμαστε για τη βελτίωση των όρων αμοιβής και εργασίας ενάντια στην αντιεκπαιδευτική και αντεργατική κυβερνητική πολιτική και το δεσποτισμό της εργοδοσίας» .

www.harisis.gr
Ο δικτυακός τόπος του φροντιστηρίου που βρέθηκε στο επίκεντρο της σημερινής μας ιστορίας. Ξεχωρίζουμε τις φωτογραφίες με την τελετή βράβευσης των επιτυχόντων του φροντιστηρίου (2002) από την τότε υφυπουργό Ανάπτυξης (και νυν υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ) Μιλένα Αποστολάκη.

«Φροντιστηριακά Δρώμενα Ελλάδος».
Εκδοση της εργοδοτικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδος. Στο τελευταίο τεύχος (6-8.2006) ανακοινώνεται ότι οι κ.κ. Μιχάλης Χαρίσης και Ιωάννης Δράκος κατέρχονται ως υποψήφιοι στις προσεχείς δημοστικές εκλογές, στη Μεταμόρφωση και το Αιγάλεω αντίστοιχα -και τα μέλη της Ομοσπονδίας καλούνται να «τους στηρίξουν με την ψήφο τους» (σ. 25).
Κατά την τηλεφωνική επικοινωνία μας, ωστόσο, ο κ. Χαρίσης διέψευσε κατηγορηματικά τη σχετική πληροφορία.



ΔΕΙΤΕ

«Σώσε με» του Στράτου Τζίτζη (2001).
Ο σύγχρονος εργασιακός μεσαίωνας και οι επιπτώσεις του στη ζωή μιας νεαρής αθηναίας γραφίστριας.
 

 

Ελευθεροτυπία, 17/9/2006

 

www.iospress.gr