ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ

 

Η φαιοκόκκινη "Επίθεση"
 

Εκτός απ’ τη Θεσσαλονίκη, έχει και η Βουλγαρία τον Καρατζαφέρη της. Γέννημα θρέμμα της καλτ ιδιωτικής τηλεόρασης και της κρίσης του πολιτικού συστήματος, αναδείχθηκε στις τελευταίες εκλογές τέταρτο κόμμα. Ο Ιός ταξίδεψε στη Σόφια και σας παρουσιάζει το «φαινόμενο Ατάκα».

 

Με την πάγια αδιαφορά των ελληνικών ΜΜΕ για τα τεκταινόμενα στην (κατά τα άλλα γείτονα) Βουλγαρία, δεν είναι περίεργο που έχει περάσει εντελώς απαρατήρητη η εντυπωσιακότερη πολιτική εξέλιξη της τελευταίας χρονιάς εκεί.

Ο λόγος για την εμφάνιση ενός εθνικιστικού σχηματισμού με ακροδεξιά χαρακτηριστικά, ικανού να εκφράσει πολιτικά ένα μέρος της διάχυτης δυσαρέσκειας για τις τρομερές κοινωνικές ανισότητες που σημαδεύουν τη μετάβαση της χώρας από τη διευθυνόμενη «σοσιαλιστική» οικονομία στον καπιταλισμό της αγοράς.

Στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιουνίου 2006, ο «Εθνικός Συνασπισμός 'Ατάκα'» (Επίθεση), ηλικίας δυο μόλις μηνών, απέσπασε το 8,14% των ψήφων (296.848 σε σύνολο 3.648.177), αναδεικνυόμενος σε τέταρτη πολιτική δύναμη -μετά τους Σοσιαλιστές, το κόμμα του (τέως βασιλιά και πρωθυπουργού) Συμεών και το «Κίνημα Δικαιωμάτων κι Ελευθεριών» της τουρκομουσουλμανικής μειονότητας.

Εννιά μήνες αργότερα, κι ενώ στην κυβέρνηση βρίσκεται ένας συνασπισμός των τριών πρώτων κομμάτων με πρωθυπουργό το σοσιαλιστή Σεργκέι Στανίσεφ, τα γκάλοπ έφερναν την «Ατάκα» δεύτερο κόμμα (μετά το Β.Σ.Κ.) και τον ηγέτη της Βόλεν Σίντεροφ τρίτο σε πρόθεση ψήφου για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Εξίσου παραγωγική αποδεικνύεται η σχέση της «Ατάκα» με το πεζοδρόμιο. Στις 3 Μαρτίου 2006, γιόρτασε την 128η επέτειο της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου (δημιουργία επί χάρτου μιας «Μεγάλης Βουλγαρίας») με συγκέντρωση 10-15.000 ατόμων στο κέντρο της Σόφιας. Περίπου 2.000 οπαδοί της ήταν επίσης οι μοναδικοί διαδηλωτές εναντίον της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράις (και της υπογραφής της συμφωνίας για τη δημιουργία αμερικανικών βάσεων στη Βουλγαρία), τον περασμένο Απρίλιο. Αριθμοί που μπορεί να μην εντυπωσιάζουν τους Ελληνες, θεωρούνται όμως εντυπωσιακοί για τα βουλγαρικά δεδομένα.

Ομως το φαινόμενο «Ατάκα» έχει κι άλλες πτυχές, οικείες στα καθ’ ημάς: τη «δαιμονοποίηση» του αυτοπροσδιορισμού των μειονοτήτων, την αναγόρευση της εκκλησίας σε ρυθμιστή της πολιτικής ζωής, την ανάδειξη της τηλεόρασης σε μηχανισμό κατασκευής των πολιτικών αστέρων της νέας ακροδεξιάς. Ευνόητο, ως εκ τούτου, το ενδιαφέρον μας να το μελετήσουμε από κοντά.

Η νοσταλγία του 1989

«Η αρχική ιδέα ήταν να επιστρατευθούν προσωπικότητες, γνωστές και με κύρος, που έχουν καθαρές θέσεις για τα προβλήματα που η πολιτική τάξη προτιμά να παρακάμπτει», μας εξηγεί ο πανεπιστημιακός Μίντσο Χρίστοφ, βουλευτής του συνασπισμού. «Τα προβλήματα αυτά ήταν κυρίως η στρατιωτική συμμετοχή της Βουλγαρίας στον πόλεμο του Ιράκ, η δημιουργία αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας, η αναθεώρηση των ιδιωτικοποιήσεων της περασμένης δεκαπενταετίας και η ανάγκη για μια κοινωνική πολιτική».

«Βασική προγραμματική μας γραμμή υπήρξε η αντίσταση στη μεταπρατική στάση των κυβερνητικών κομμάτων», τονίζει απ’ την πλευρά του ο Πέταρ Μπερόν, στέλεχος της «Ατάκα» κι αντιπρόεδρος της Βουλής. «Τόσο αυτών του σημερινού τριμελούς κυβερνητικού συνασπισμού, όσο κι εκείνων της λεγόμενης δεξιάς αντιπολίτευσης, που είναι επίσης πάρα πολύ προσδεδεμένα στους ξένους».

Ο συνομιλητής μας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Το 1989 υπήρξε ένας από τους ηγέτες του φιλοδυτικού κινήματος που συνέβαλε στην ανατροπή του Τοντόρ Ζόβκοφ κι οργάνωσε τη μετάβαση στη «μετακομμουνιστική» εποχή. Πρόεδρος της δεξιάς «Ενωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων» (SDS) το 1990, παραιτήθηκε όταν αποκαλύφθηκε ότι στο παρελθόν υπήρξε συνεργάτης της Ασφάλειας. Αργότερα προσχώρησε στην «Ενωση Πατριωτικών Δυνάμεων κι Εφέδρων Στρατιωτών 'Ζαστίτα'» (Αμυνα), της οποίας παραμένει μέχρι σήμερα αντιπρόεδρος.

Κάνοντας τον απολογισμό της εποχής, καταθέτει την απογοήτευσή του: «Το 1989 έλπιζα ότι, αν μη τι άλλο, θα υπήρχε λιγότερη διαφθορά στη δημόσια ζωή». Οσο για το μοντέλο που προτείνει, δεν είναι άλλο από την (εξιδανικευμένη) εικόνα της χώρας μας: «Προτιμούμε η Βουλγαρία να κυβερνιέται από τους Βουλγάρους για τους Βουλγάρους. Οπως η Ελλάδα. Εχει τεθεί το ερώτημα, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει εθνικιστικό κόμμα. Αυτό γίνεται γιατί όλα τα ελληνικά κόμματα είναι εθνικιστικά». Υπενθυμίζουμε ότι, αν η Βουλγαρία αποκτά σήμερα αμερικανικές βάσεις, στην Ελλάδα υπάρχουν από καιρό. Δεν πτοείται: «Οι βάσεις αυτές εγκαταστάθηκαν επί Ψυχρού Πολέμου, όταν η Ελλάδα ένιωθε ότι απειλούνταν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά».

Σαφώς ταξικότερη στις αναφορές της, η εβδομαδιαία «Νόβα Ζορά» του Μίντσο Μίντσεφ εκπροσωπεί τη «φαιοκόκκινη» τάση του συνασπισμού. Μεγάλο μέρος της συνέντευξης του διευθυντή της αναλώνεται στην εξύμνηση των επιτευγμάτων του παλιού καθεστώτος: «Πριν από το πραξικόπημα της 10ης Νοεμβρίου 1989 [ανατροπή του Ζίβκοφ], το 93% των Βουλγάρων είχαν ιδιωτική κατοικία και το 25% δεύτερη κατοικία. Οι τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών ανέρχονταν σε 25 δις λέβα, με ισοτιμία 1 δολάριο προς 0,8 λέβα. Υπήρχαν 1.400.000 Ι.Χ., δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν δημόσια υγεία. Σήμερα, αντίθετα, το 80% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας (65 ευρώ το μήνα), 1.500.000 άνθρωποι είναι χωρίς υγειονομική ασφάλιση κι ο μέσος όρος ζωής έχει μειωθεί κατά 3 χρόνια για τους άντρες και 2 για τις γυναίκες. Τότε είμασταν βιομηχανική χώρα κι επιπλέον γεωργικά αυτάρκεις. Χρειάστηκαν μόνο δυο χρόνια για να καταστραφεί η τεχνολογική μας υποδομή, με τον κατακερματισμό των μεγάλων αγροτικών εκμεταλλεύσεων και την κατάρρευση της ελαφριάς βιομηχανίας που στηριζόταν στη γεωργική παραγωγή. 2.500 εργοστάσια έκλεισαν μέσα σε λίγους μήνες ελλείψει πρώτων υλών και μέρος του εξοπλισμού τους ξεπουλήθηκε όσο όσο στην Ελλάδα».

Δεν αντιστεκόμαστε στον πειρασμό κι επισημαίνουμε ότι, στα βιβλία του ηγέτη της «Ατάκα» Βόλεν Σίντεροφ, ο κομμουνισμός παρουσιάζεται σαν ένα εγκληματικό σύστημα, προϊόν «εβραιομασωνικής συνωμοσίας» κατά της ορθόδοξης χριστιανοσύνης (βλ. διπλανή στήλη). Την αυτοπεποίθηση του συνομιλητή μας διαδέχεται η αμηχανία: «Είναι ένα θέμα που θα το λύσει η Ιστορία. Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι τα 45 χρόνια μετά το 1944 ήταν τα μόνα -στα 1.300 της ύπαρξής του- που ο βουλγαρικός λαός τράφηκε κανονικά».

Απ’ την TV στη Βουλή

Η αυτοσυγκράτηση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Η «Ατάκα» μπορεί να συγκροτήθηκε ως συμμαχία τεσσάρων οργανώσεων -της «Ζαστίτα» (Μπερόν), του πολιτικού κύκλου «Ζορά» (Μίντσεφ) και δυο κομματιδίων που συγκροτήθηκαν επί τούτου («Εθνικό Κίνημα για τη Σωτηρία της Πατρίδας» και «Βουλγαρικό Εθνικό-Πατριωτικό Κόμμα»)-, το βαρύ πυροβολικό της υπήρξε ωστόσο η ανάθεση της ηγεσίας της στο βασικό τηλεοπτικό αστέρι του χώρου.

Πρώην φωτογράφος, ο 50χρονος σήμερα Σίντεροφ αναδείχθηκε το φθινόπωρο του 1990 σε αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ντεμοκράτσιγια», κομματικού οργάνου της ανερχόμενης τότε SDS. Σύμφωνα με τον προκάτοχό του, Γιορντάν Βασίλεφ, η προαγωγή του αυτή οφειλόταν στις σχέσεις του με την ανταποκρίτρια του «Radio Free Europe» (πάλαι ποτέ ραδιοσταθμού της CIA), Ρουμιάνα Ουζούνοβα («Στάνταρτ» 17.8.2005). Δυο χρόνια αργότερα απολύθηκε, για να συνεχίσει την καριέρα του ως αρθρογράφος της δεξιάς εθνικιστικής «Μόνιτορ». Η μεγάλη επιτυχία του θα έρθει ωστόσο με τη δεκάλεπτη εκπομπή «Ατάκα» στο συνδρομητικό κανάλι SKAT TV, κάθε απόγευμα και (σε αναμετάδοση) μετά τα μεσάνυκτα.

Το κανάλι, οι συνδρομητές του οποίου υπολογίζονταν το 2005 «μεταξύ 60.000 κι 70.000» («Καπιτάλ» 2.8.05), ανήκει στον επιχειρηματία του Μπουργκάς Βαλέρι Σιμεόνοφ. Οπως επισημαίνουν δυτικές διπλωματικές πηγές, «εικάζεται ότι συνδέεται με ρωσικά συμφέροντα εγκατεστημένα στη Βουλγαρία». Η δε εθνικιστική στροφή του χρονολογείται από το 2002, όταν δρομολογήθηκε επίσημα η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Τα υπόλοιπα στελέχη του συνασπισμού δεν κρύβουν ότι επένδυσαν στην εμβέλεια του νέου μέσου. «Στην πράξη, η 'Ατάκα' συστάθηκε στο γραφείο μου, όταν ήμουν διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Σόφιας», μας εξηγεί ο Πέταρ Μπερόν. «Το όνομα 'Ατάκα' το πρότεινα εγώ, όπως επίσης πρότεινα ως επικεφαλής τον κ. Σίντεροφ, επειδή είχε γίνει δημοφιλής με την εκπομπή του. Δεν ήταν σύμπτωση αλλά συνειδητή επιλογή». Την ίδια εξήγηση μας έδωσαν και οι Μίντσεφ και Χρίστοφ.

Οι προεκλογικές αφίσες της «Ατάκα» πόνταραν με τη σειρά τους στην «αναγνωρισιμότητα» του Σίντεροφ. Οσο για το πολιτικοϊδεολογικό μίγμα που πρόκυψε απ’ αυτή τη συνάφεια, μια ιδέα παίρνουμε από το προεκλογικό φύλλο της «Νόβα Ζορά» (21.6.05): η «έκκληση» του συνασπισμού προς τους ψηφοφόρους εικονογραφείται από την τριάδα ενός παπά (που υψώνει το σταυρό), ενός εργάτη (με το σφυροδρέπανο στο κράνος) κι ενός πολεμιστή. Εξίσου εύγλωττη η «προσφορά» της εφημερίδας προς τους αναγνώστες την ίδια μέρα: ένα βιβλιαράκι με τις συμβουλές του τσάρου Φερδινάνδου προς το γιο του Βόρι, όπως τις κατέγραψε εν έτει 1938 κάποιος αυλικός διπλωμάτης.

Κρίση νομιμοποίησης

Οπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική εμφάνιση της «Ατάκα» τροφοδότησε πάμπολλα σενάρια. Απογοητευμένοι σοσιαλιστές αναρωτιούνται μήπως αποτελεί δημιούργημα της ηγεσίας τους, προκειμένου να συκοφαντηθούν σαν φασίστες όσοι διαφωνούν με την «εκσυγχρονιστική» στροφή του Β.Σ.Κ.. Αλλοι υπενθυμίζουν την ύπαρξη, εδώ και μια δεκαετία, ενός συγκροτημένου «κινήματος στρατηγών» που επιδίδεται στην κατασκευή αντιπολιτευτικών σχημάτων με σκοπό την αποτροπή του δημοκρατικού ελέγχου πάνω στις μυστικές υπηρεσίες. Μια πράσινη ολλανδή ευρωβουλευτής υποστήριξε τέλος δημόσια τον περασμένο Μάρτιο ότι η «Ατάκα» αποτελεί δημιούργημα της βουλγαρικής ΕΥΠ.

«Κυρίαρχο ερμηνευτικό σχήμα στις δυτικές πρεσβείες εξακολουθεί ν’ αποτελεί η θεωρία ότι πρόκειται για παλαιοκομμουνιστές», επισημαίνει ένας καλά πληροφορημένος παρατηρητής. «Αυτή η προσέγγιση παρακάμπτει ωστόσο το γεγονός ότι τα πιο επιφανή στελέχη της 'Ατάκα' προέρχονται από το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο. Προσωπικά τη θεωρώ προϊόν της κρίσης της δεξιάς, μετά την αποσύνθεση της SDS και τη συρρίκνωση του κόμματος του πρώην βασιλιά».

Ετσι κι αλλιώς, η απήχηση της «Ατάκα» αποτυπώνει τη διάχυτη κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής τάξης της χώρας στα μάτια εκείνων που καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα της «μετάβασης». Δεν αναφερόμαστε στους εξαθλιωμένους πολίτες που συναντάς μέρα-νύχτα να ψάχνουν στα σκουπίδα, αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού που επιβιώνει μ’ ένα μέσο μισθό 200 ευρώ, ενώ οι τιμές αντιστοιχούν στο 50% των ελληνικών. Τη στιγμή που δίπλα της αναπτύσσεται μια αλαζονική μεσαία τάξη, όπως πιστοποιεί ο πολλαπλασιασμός των Ι.Χ. και των χλιδάτων μαγαζιών κατά τα τελευταία χρόνια.

Αν μέχρι σήμερα η «Ατάκα» επωφελήθηκε από την κρίση της δεξιάς, τώρα επιχειρεί να διεμβολίσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αξιοποιώντας τη δυσφορία της λαϊκής του βάσης για τη μη εκπλήρωση των προεκλογικών του υποσχέσεων. Μια εικόνα αυτής της δυσαρέσκειας πήραμε στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, παρακολουθώντας τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Ενέργειας να προσπαθούν να πείσουν τους οπαδούς τους ότι «δεν τους δουλεύουν» αλλά δεσμεύονται από «τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας». Σημείο των καιρών: η παραδοσιακή πρωτομαγιάτικη διαδήλωση φέτος καταργήθηκε σιωπηλά (για πρώτη φορά απ’ το 1945). Προκειμένου, υποστηρίζουν οι πάντες, να μην εκφραστούν με αντικυβερνητικά συνθήματα οι αντιδράσεις του κόσμου.

Εκδοχές του φαιού

Κεντρικό προεκλογικό σύνθημα της «Ατάκα» ήταν «Να επιστρέψουμε τη Βουλγαρία στους Βουλγάρους». Το πρόγραμμά της ήταν ένα μίγμα φιλολαϊκών ή φιλειρηνικών αιτημάτων (όπως η «νομοθετική επιβολή ελάχιστης αμοιβής της εργασίας, αντίστοιχης της κεντροευρωπαϊκής», η ρύθμιση των φόρων, των εισοδημάτων και των συντάξεων «σύμφωνα με τις δυνατότητες και ανάγκες του βουλγαρικού πληθυσμού κι όχι τις απαιτήσεις του ΔΝΤ», η δυνατότητα «αναθεώρησης των ιδιωτικοποιήσεων» του παρελθόντος ή η απόσυρση του βουλγαρικού στρατού απ’ το Ιράκ και η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ) με μια σειρά εθνικιστικά κι ακροδεξιά προτάγματα:

* Η Βουλγαρία θεωρείται «μονοεθνικό μονολιθικό κράτος». Απαγορεύονται τα εθνοτικά κόμματα και η χρήση μειονοτικών γλωσσών στα δημόσια ΜΜΕ.

* Ποινικοποιείται η «εξύβριση των βουλγαρικών εθνικών ιερών και οσίων» και «διατυπώνεται νομικά η έννοια της 'εθνικής προδοσίας'», με σύσταση ειδικού «δικαστηρίου για εθνοπροδότες».

* Καταγγέλλεται σαν εθνική προδοσία το κλείσιμο των πυρηνικών αντιδραστήρων του Κοζλοντούι.

* Επιβάλλεται προτεραιότητα «κάθε βούλγαρου επενδυτή, εργολήπτη και παραγωγού» έναντι των ξένων, απαγορεύεται η πώληση γης σε αλλοδαπούς, ενώ «οι βουλγαρικές επιχειρήσεις, κρατικές κι ιδιωτικές, υποστηρίζονται από το κράτος εντός κι εκτός των συνόρων».

* Εξαγγέλλεται ειδικό «πρόγραμμα καταπολέμησης της τσιγγάνικης εγκληματικότητας».

Η αρθρογραφία των εντύπων της «Ατάκα» και ο λόγος των στελεχών της καθιστούν ακόμη σαφέστερα τα ακροδεξιά χαρακτηριστικά της κίνησης. Ο ρατσισμός κατά των τσιγγάνων και η κινδυνολογία για την «υπονομευτική δράση» της τουρκικής μειονότητας επισκιάζουν σαφώς την όποια κοινωνική κριτική, ενώ απουσιάζει οποιαδήποτε συνδικαλιστική δραστηριότητα. «Δεν συνδεόμαστε με κανένα συνδικάτο», μας ξεκαθαρίζει ο Μπερόν. «Αλλο τα συνδικάτα, άλλο τα πολιτικά κόμματα».

Εξαιρετικά εύγλωττος είναι αντίθετα ο συνομιλητής μας όταν αναφέρεται στον εσωτερικό εχθρό: «Δεν ξέρω πώς φέρονται οι τσιγγάνοι στην Ελλάδα, εδώ όμως είναι απλώς παράσιτα. Κι επιπλέον προνομιούχοι, καθώς υπάρχουν τόσες μη κυβερνητικές οργανώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν πληρώνουν π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα. Αν η εταιρεία τολμήσει να τους το κόψει, αρχίζουν διαδηλώσεις 50.000 ανθρώπων κλπ. Κόβουν χιλιάδες δέντρα και τα πουλάνε στην Ελλάδα ή όπου αλλού. Αν οι αστυνομικοί επέμβουν, αντιστέκονται με τσεκούρια. Αν επιχειρήσουν να πυροβολήσουν, γράφουν αμέσως στο Στρασβούργο για καταπίεση κι αστυνομική βία. Εμείς, δεν είμαστε αντιτσιγγάνοι. Το μόνο που θέλουμε από τους γύφτους είναι να συμπεριφέρονται σαν καλοί πολίτες: να στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο, να δουλεύουν οκτάωρο, να μην κλέβουν, να μη βιάζουν και να μη σκοτώνουν...».

Διαφορετικής τάξης είναι η αντιμετώπιση της μουσουλμανικής μειονότητας: «Στις περιοχές όπου υπάρχουν συμπαγείς ομάδες Τούρκων κι οι δήμαρχοι είναι Τούρκοι, αν πάει εκεί ένας Βούλγαρος αισθάνεται εθνικά καταπιεσμένος. Οι εθνικές γιορτές της Βουλγαρίας δεν γιορτάζονται π.χ. επίσημα. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν οι Τούρκοι της Κομοτηνής τολμούσαν να αντιταχθούν μ’ αυτό τον τρόπο στην κεντρική ελληνική κυβέρνηση. Δεν τους επιτρέπετε όμως να συμπεριφερθούν έτσι».

Εξ ών συνετέθη;

Φαιοκόκκινοι νοσταλγοί του Ζίβκοφ, αντικομμουνιστές ρατσιστές, αντιμπεριαλιστές λαϊκιστές και συνωμοσιολάτρες τηλευαγγελιστές: το μίγμα αποδείχθηκε αποτελεσματικό στις εκλογές του 2005, η συνοχή του όμως δοκιμάζεται έντονα εδώ και κάμποσους μήνες.

Πηγή της δοκιμασίας δεν είναι άλλη από την ανισορροπία των εσωτερικών συσχετισμών, μεταξύ των «παραδοσιακών» εταίρων και του δημοφιλούς -αλλά ανεξέλεγκτου- ηγέτη. Αμέσως μετά τις εκλογές, ο Βόλεν Σίντεροφ έσπευσε να συγκροτήσει το δικό του προσωπικό κόμμα, με την ονομασία «Ατάκα», (επαν)ιδιοποιούμενος με τη σειρά του τη νικηφόρα ονομασία.

Η κίνηση προκάλεσε την αντίδραση των υπόλοιπων, που είδαν το εκλογικό τέχνασμά τους να μετατρέπεται σε μπούμερανγκ. Πόσο μάλλον αφού ο Σίντεροφ φρόντισε να ελέγξει πλήρως το νέο μηχανισμό: διόρισε τη σύντροφό του Κάπκα Γκεοργκίεβα διευθύντρια της (ομώνυμης) κομματικής εφημερίδας, τον πατέρα της «γενικό συντονιστή» του κόμματος και το γιο της μέλλοντα ευρωβουλευτή. Οι καταγγελίες για «οικογενειοκρατία» δίνουν και παίρνουν.

Ακολούθησαν οι πολιτικές διαφωνίες. Οταν ο Σίντεροφ προσχώρησε στη «Μαύρη Διεθνή» της Βιέννης, ο Χρίστοφ διαφοροποιήθηκε δημόσια: «Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου προσανατολισμένο προς τα αριστερά, όσο η Αριστερά υπερασπίζει την εργασία ενώ η Δεξιά το κεφάλαιο. Ο κ. Σίντεροφ προσανατολίζεται προς κάποια ακροδεξιά κινήματα της Ευρώπης, όπως το κόμμα του Λεπέν στη Γαλλία, οι πρώην συνοδοιπόροι του Χάιντερ στην Αυστρία, η εγγονή του Μουσολίνι στην Ιταλία. Προπαντός δεν μπορώ να παραβλέψω τις επαφές του με τον ρουμάνο εθνικιστή Βαντίμ Τουντόρ, που διεκδικεί επίσημα τη [βουλγαρική] Δοβρουτσά σαν αρχαία ρουμανική περιοχή. [...] Δεν μπορώ επίσης να δεχτώ την ιδέα ότι το βουλγαρικό κράτος πρέπει να συμβουλεύεται για κάθε σοβαρό ζήτημα την Ιερά Σύνοδο. Ζούμε στον 21ο αιώνα κι αυτό είναι εντελώς παράλογο» («Σέγκα» 27.1.06). Η απάντηση ήρθε με τη διαγραφή του απ’ την κοινοβουλευτική ομάδα.

Δεν ήταν άλλωστε ο μόνος. Απ’ τους 21 βουλευτές του συνασπισμού, παραμένουν σήμερα σ’ αυτόν μόνο 14 -κι απ’ αυτούς, μόλις 10 εντάχθηκαν στο ομώνυμο κόμμα. Ενας βουλευτής διαγράφηκε όταν διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες για παιδεραστία.

Ωσπου ήρθε η σειρά του ίδιου του αρχηγού ν’ αντιμετωπίσει τα (αρνητικά) φώτα της δημοσιότητας. Στις 8 Απριλίου, το αυτοκίνητό του τράκαρε στην εθνική μ’ ένα τζιπ, ο οδηγός του οποίου πήγαινε τον παππού του στο νοσοκομείο. Η συνοδεία του Σίντεροφ τον έκανε τόπι στο ξύλο. Οταν το συμβάν γνωστοποιήθηκε, ο πρόεδρος της «Ατάκα» έκανε λόγο για απόπειρα δολοφονίας του κι ύστερα το έριξε στις ψευδείς καταθέσεις, με αποτέλεσμα να ζητηθεί η άρση της βουλευτικής του ασυλίας.

Οσο για τους συναγωνιστές του, κάποιοι απ’ αυτούς έχουν αρχίσει να λοξοκοιτάνε προς έναν άλλο θιασώτη της «σιδερένιας πυγμής»: το δήμαρχο της Σόφιας, απόστρατο στρατηγό της πυροσβεστικής Μπόικο Μπορίσοφ. «Ο κόσμος είναι απελπισμένος», μας λέει ο Πέταρ Μπερόν με νόημα. «Αρχικά στράφηκε στην 'Ατάκα’, δεν του προσφέραμε όμως ένα πρόγραμμα για το μέλλον. Αν ο Μπορίσοφ συγκροτήσει ένα ευρύ κόμμα με ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να κυβερνήσουν τη χώρα, θα πρέπει να το σκεφτούμε»...
 

 



Ο Αγών της Βουλγαρορθοδοξίας
 

Για την καλύτερη κατανόηση της πολιτικής σκέψης του ηγέτη της «Ατάκα», αλλά και του κοσμοθεωρητικού υπόβαθρου πάνω στο οποίο επιχειρείται η οικοδόμηση του «μετακομμουνιστικού» εθνικισμού στη γειτονιά μας, πολύτιμη αποδεικνύεται η ανάγνωση του βασικού έργου του Βόλεν Σίντεροφ που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου με τίτλο «Το μπούμερανγκ του Κακού».

Μη φανταστείτε κανένα αντιμπεριαλιστικό πόνημα, που να δικαιώνει -έστω και έμμεσα- τους φονταμενταλιστές καμικάζι του Μπιν Λάντεν. Το βιβλίο μπορεί να διαπνέεται από έξαλλο αντιαμερικανισμό, δεν έχει όμως την παραμικρή σχέση με οποιαδήποτε ορθολογική κριτική των ΗΠΑ. Στόχος του είναι αντίθετα κάθε προοδευτική ιδέα ή κίνημα των τελευταίων αιώνων, που ερμηνεύονται συλλήβδην σαν προϊόντα μιας διαβολικής εβραιομασονικής συνομωσίας. Ενσάρκωση της οποίας (υποτίθεται πως) αποτελούν τόσο ο κομμουνισμός όσο και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Η διαδοχή των κεφαλαίων είναι αποκαλυπτική: «Μασονισμός εναντίον χριστιανισμού - Η θεομαχία γεννά τον κομμουνισμό - Η γαλλική θεομάχα επανάσταση - Ο 'επιστημονικός κομμουνισμός' - Ρωσικός ή εβραϊκός κομμουνισμός; - Το ορθόδοξο Ολοκαύτωμα - Εβραϊσμός εναντίον χριστιανισμού - Εξουσία μέσω πολέμων - Ναζισμός εναντίον μπολσεβικισμού - Η σημερινή Ιουδαία ονομάζεται ΗΠΑ - Η επάνοδος του μπούμερανγκ».

Ο διαρκής εντοπισμός του εχθρού συνεπάγεται βέβαια κάποιες μικρές αυθαιρεσίες. Ο Πλάτων και η «Πολιτεία» του ταξινομούνται λ.χ. σαν προγραμματικό κείμενο «σοσιαλκομμουνιστών κι αντιχριστιανών επαναστατών», εξαιτίας ενός αποσπάσματος που ευαγγελίζεται την κατάργηση του οικογενειακού θεσμού (σ.61). Η Μεταρρύθμιση χαρακτηρίζεται «αιτία αιματοχυσίας και πολέμων» (σ.53), ο ηγέτης της μεγάλης αγροτικής εξέγερσης του 1520 αποκαλείται «μηδενιστής στασιαστής» (σ.54), ο Βολταίρος καταγγέλλεται σαν «μασόνος» (σ.65) ενώ «ο Μαρξ ήταν σατανιστής και το επιδείκνυε» (σ.80). Καλού κακού τηρούνται πάντως κάποιες αποστάσεις από το Γ΄ Ράιχ -η ευθύνη για το οποίο επιρρίπτεται ξανά στους Εβραίους και στις ανατολικές θρησκείες, αφού «το θιβετιανό όνομα του Χίτλερ είναι Ξι Τάλε» (σ.179).

Την απόλυτη ενσάρκωση του Κακού αποτελούν όμως η ρωσική επανάσταση και η κληρονομιά της. Αν η «Μαύρη Βίβλος» του Κουρτουά φουσκώνει τα «θύματα του κομμουνισμού» στην ΕΣΣΔ σε 20 εκατομμύρια, ο επικεφαλής της «Ατάκα» τα θέλει 66 -έτσι ώστε να θυμίζουν τον τρισκατάρατο «αριθμό του Θηρίου». Απ’ το οποίο προέκυψε, σε τελική ανάλυση, το όλο πρόβλημα:

«Γιατί οι παγκόσμιες εγκυκλοπαίδειες κρύβουν το γεγονός ότι η μπολσεβίκικη επανάσταση είναι εβραϊκή και οι ΗΠΑ την ξεγέννησαν;», αναρωτιέται ρητορικά ο Σιντεροφ. «Υπάρχουν αρκετές ιστορικές πηγές, που αποδεικνύουν ότι ο κομμουνισμός και η μπολσεβίκικη εκδοχή του δεν είναι ρωσική εφεύρεση. Κάτι περισσότερο, οι ρώσοι είναι τα μεγαλύτερα θύματά του. Ενάντια σε 150 εκατομμύρια κατοίκους μιας ορθόδοξης χριστιανικής χώρας διαπράχθηκε απίστευτη γενοκτονία από ξένους κατακτητές κι αυτό δεν διδάσκεται στα σχολικά βιβλία, αλλά αποκρύπτεται απ’ τον κόσμο. Ολη η Ανατολική Ευρώπη έγινε βορά αυτού του κομμουνισμού δεκαετίες αργότερα και ξανά η αλήθεια αποκρύπτεται. [...] Μέχρι σήμερα, στην κοινωνική συνείδηση του κόσμου ζει η ιδέα ότι ότι οι Ρώσοι επινόησαν κι εφάρμοσαν το γιγάντιο κοινωνικό πείραμα που εξολόθρευσε 66 εκατομμύρια από τους ίδιους. Απίστευτος παραλογισμός, επειδή δεν υπάρχει κάποιος να βγάλει στο φως και να βάλει στα σχολικά βιβλία την αλήθεια για το μπολσεβικισμό. Αν όμως στη Ρωσία εκείνοι που έφεραν σε πέρας το μπολσεβίκικο πραξικόπημα ελέγχουν τη συγγραφή της Ιστορίας, γιατί στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη δεν διδάσκεται η αλήθεια;

Η απάντηση είναι απλή: επειδή το μπολσεβίκικο πραξικόπημα του 1917 προετοιμάστηκε και υλοποιήθηκε με την υψηλή αμερικανική συνεργασία. Ναι, οι ΗΠΑ ξεγέννησαν το σοβιετικό κομμουνισμό» (σ.108).

Οσο για την αντίσταση στο Κακό, αυτή συμπυκνώνεται στην εντόπια εκδοχή της «σύγκρουσης των πολιτισμών». Σύμφωνα με την ακροτελεύτια παράγραφο του βιβλίου, «κάθε ορθόδοξος χριστιανός έχει κάνει την πολιτισμική του επιλογή από τη στιγμή κατά την οποία δέχθηκε το ιερό βάπτισμα -όχι εν ονόματι του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, αλλά εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (σ.220).

Βοήθειά μας και -κυρίως- βοήθειά τους...

 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Volen Siderov, «Bumerangat na zloto» (εκδ. Bumerang, Σόφια 2002). «Το μπούμερανγκ του κακού», το πρώτο -και βασικό- βιβλίο του αρχηγού της «Ατάκα». Κάθε προοδευτική κίνηση της ανθρώπινης ιστορίας, από τη γαλλική και ρωσική επανάσταση ώς την προάσπιση των μειονοτικών δικαιωμάτων παρουσιάζεται σαν προϊόν μιας καταχθόνιας εβραιομασωνικής αντιχριστιανικής (και κυρίως αντί-ορθόδοξης) συνωμοσίας.

Volen Siderov, «Balgarofobija» (εκδ. Bumerang, Σόφια 2003). Η «Βουλγαροφοφία», το τρίτο και τελευταίο βιβλίο του Σίντεροφ, αποτελείται από άρθρα του δημοσιευμένα μεταξύ 1998 και 2002. Ενδιαφέρον κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο το προαναφερθέν συνωμοτικό σχήμα μεταφράζεται στην τρέχουσα πολιτική και κοινωνική ζωή της Βουλγαρίας, αξιοποιώντας τη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου από τη νέα αστική τάξη της χώρας.

Ataka

Ο δικτυακός τόπος της ημερήσιας εφημερίδας του κόμματος «Ατάκα».

«Balgarskite natsionalizmi I evropejskata integratsija» (εκδ. Izdatelska Kashta 'Hristo Botev', Σόφια 2006). Πρακτικά ενός πρόσφατου συνεδρίου με αντικείμενο τη συνάρθρωση των διαφόρων εκδοχών βουλγαρικού εθνικισμού κι ευρωπαϊκής ενοποίησης, οργανωμένου από επίσημους φορείς του εκεί «θεσμικού εθνικισμού» (Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Μελετών της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, Μακεδονικό Επιστημονικό Ινστιτούτο, Θρακικό Επιστημονικό Ινστιτούτο, κ.ά.).

Evgenija Kalinova – Iskra Baeva, «Balgarskite prehodi, 1939-2005» (εκδ. Paradigma, Σόφια 2006). Συστηματική πολιτική ανάλυση των επίπονων «βουλγαρικών μεταβάσεων» της τελευταίας 65ετίας, από δυο προοδευτικές ιστορικούς του Πανεπιστημίου της Σόφιας.

 

 

(Ελευθεροτυπία, 21/5/2006)

 

www.iospress.gr