ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ «ΑΛΒΑΝΟΙ»

 

Μετανάστες χωρίς πατρίδα
 

Μέρα που είναι σήμερα, να τιμήσουμε όλους αυτούς τους «άπιστους Θωμάδες» των μέσων ενημέρωσης οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να πιστέψουν (δηλαδή να χωνέψουν) ότι στη θέση που βρίσκονται σήμερα οι ξένοι μετανάστες στην Ελλάδα βρίσκονταν, κάποτε, οι δικοί μας στις ΗΠΑ.

 

Πέρασαν οκτώ χρόνια από τη δημοσίευση στις στήλες του «Ιού» στοιχείων που αποδείκνυαν ότι στις αρχές του αιώνα οι συμπατριώτες μας μετανάστες στις ΗΠΑ κατείχαν τα σκήπτρα στις επίσημες εγκληματολογικές στατιστικές.

Η σκοπιμότητα της σειράς αυτών των δημοσιευμάτων ήταν προφανής: σε μια πολιτική συγκυρία όπου αναπτύσσονταν πρώτη φορά τόσο ανοιχτά η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στη χώρα μας (ειδικά τότε εναντίον των Αλβανών), ήταν εξαιρετικά επίκαιρη η υπενθύμιση ότι και οι έλληνες μετανάστες στις αρχές του 20ού αιώνα αντιμετώπισαν τον ρατσισμό των γηγενών και μπήκαν στο στόχαστρο των τοπικών διωκτικών αρχών για αδικήματα και εγκλήματα που έκαναν ή δεν έκαναν. Τα δημοσιεύματα προκάλεσαν σάλο: Ξεσηκώθηκαν πρώτα πρώτα οι ακροδεξιοί και οι υποστηριχτές της απέλασης: Πώς τολμάμε να συγκρίνουμε τους Ελληνες (που μεγαλούργησαν όπου πήγαν) με τους (εκ φύσεως) εγκληματίες Αλβανούς;

Αλλά από αυτούς τους εξ επαγγέλματος ξενόφοβους ήταν αναμενόμενο. Και, βέβαια, μ' αυτούς δεν είναι δυνατόν να γίνει κανενός είδους διάλογος. Το ενδιαφέρον είναι ότι η υπόθεση πήρε διαστάσεις σε όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Λες και υπήρχε ήδη η μύγα κι αμέσως «μυγιάστηκαν» αναλυτές, σχολιαστές και δημοσιογράφοι. Εσπευσαν αμέσως να καταγγείλουν ότι οποιαδήποτε σύγκριση αποτελεί ιεροσυλία.

Περιττό να σημειώσουμε ότι κανένας δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει τα συγκεκριμένα στοιχεία που περιείχε η έρευνα του «Ιού». Βιάστηκαν να διαψεύσουν τις πηγές μας, δηλαδή την επίσημη Εκθεση της Επιτροπής Ουίκερσαμ και τη μελέτη του επιφανούς εγκληματολόγου Σελίν, χωρίς να ξέρουν καν περί τίνος πρόκειται.

Και, βέβαια, δεν κατάλαβαν το σημαντικότερο. Το συμπέρασμα από τη σύγκριση αυτών των στοιχείων είναι διπλό: Αφενός μεν σχετικοποιεί όλη τη ρητορεία περί «φυλετικής εγκληματικότητας» της «κακής αλβανικής ράτσας», αφετέρου μας βοηθά να κατανοήσουμε και τους τρόπους αντιμετώπισης της εγκληματικότητας των μεταναστών. Δεν είναι λύση οι κραυγές και οι κατάρες, αλλά η νομιμοποίηση της παρουσίας τους και η προσπάθεια ενσωμάτωσης της εργασίας τους μέσα στο πλαίσιο των νόμιμων κοινωνικών σχέσεων. Αλλωστε, έχουμε ήδη δείγματα των αγαθών καρπών αυτής της ενσωμάτωσης, εφόσον μεγαλώνει ήδη στην Ελλάδα η δεύτερη γενιά των μεταναστών αυτών.

Επανερχόμαστε, λοιπόν, σήμερα στο θέμα, παρουσιάζοντας ένα ντοκουμέντο, το οποίο κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ως «πλαστό» ή να του αποδώσει «ανθελληνικά» κίνητρα. Πρόκειται για την ιστορική μελέτη τριών επιφανών Ελληνοαμερικανών, του Seraphim Canoutas, του Theodore Constant και του Paul Koken, «Α history of the Greeks in the Americas, 1453-1936».

Η μελέτη αυτή γράφτηκε μεταξύ 1935 και 1938, αλλά εκδόθηκε μόλις το 1995. Ο Paul Koken ήταν τότε ήδη 94 ετών, ενώ οι δυο άλλοι συγγραφείς είχαν πεθάνει. Οι τρεις Ελληνοαμερικανοί έζησαν από πρώτο χέρι την περίοδο του μεσοπολέμου στις ΗΠΑ και όσα γράφουν αποτελούν εν μέρει και προσωπικά τους βιώματα.

Το βιβλίο αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο στις ρατσιστικές προκαταλήψεις εις βάρος των Ελλήνων στις ΗΠΑ (σ. 149-155) και άλλο κεφάλαιο στα «Προβλήματα με το νόμο» (σ. 155-162). Προς οδυνηρή έκπληξη των επικριτών του «Ιού», η μελέτη στηρίζεται και στην περίφημη Εκθεση Ουίκερσαμ, την οποία τόσο πολύ αμφισβήτησαν και ειρωνεύτηκαν όσοι επιχείρησαν να απαντήσουν. Δημοσιεύονται, μάλιστα, έξι πίνακες, βασισμένοι εξ ολοκλήρου σε επεξεργασία στοιχείων απ' αυτή την Εκθεση. Τι να πουν τώρα όλοι αυτοί που βιάζονταν να θεωρήσουν ανύπαρκτο ή και κατασκευασμένο το ντοκουμέντο;

**Η μελέτη των Ελληνοαμερικανών απαντά εκ προοιμίου σε όσους θεωρούν την εγκατάσταση των ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ ανέφελη:

«Η εξιστόρηση αυτού του βιβλίου δεν θα ήταν πλήρης αν δεν περιελάμβανε και ορισμένα ατυχή επεισόδια που προέκυψαν μεταξύ ελλήνων μεταναστών και ορισμένων άλλων φυλετικών ομάδων σ' αυτή τη χώρα, οφειλόμενα στη ρατσιστική μισαλλοδοξία. Αυτά είναι ιστορικά γεγονότα και δεν είναι δυνατόν να παραλειφθούν όσο προσβλητικά κι αν είναι» (σ. 149).

**Στο βιβλίο αναλύονται οι ρίζες της ρατσιστικής προκατάληψης: «Κατά το μεσοδιάστημα μεταξύ της πρώτης εκδήλωσης φυλετικής μισαλλοδοξίας και το ξεκίνημα της μαζικής ελληνικής μετανάστευσης κατά το 1882, οι παλιοί μισητοί "νεοφερμένοι" μετανάστες έγιναν οι "μισούντες" τους καινούριους "νεοφερμένους" από τις νοτιοευρωπαϊκές χώρες και η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως ένας εντελώς ανεπιθύμητος τόπος προέλευσης μεταναστών. Το φάσμα της ρατσιστικής διάκρισης είχε ρίξει μια βαριά σκιά πάνω στη ζωή των ελλήνων μεταναστών από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα» (σ. 150).

**Η μελέτη καταγράφει παραδείγματα ανθελληνικής συμπεριφοράς των παλιότερων κατοίκων στις ΗΠΑ, εξηγώντας ότι αναγκαστικά περιορίζεται σε ελάχιστα από τα «χιλιάδες επεισόδια που συνέβησαν» σε κάθε γωνιά της χώρας. Το όνομα «Ελληνας» -θυμούνται οι συγγραφείς- το φώναζαν στους μετανάστες για να τους βρίσουν. Και απαριθμούν τις ανθελληνικές ταραχές που ξέσπαγαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της μεγάλης χώρας.

**Οι τρεις ελληνοαμερικάνοι συγγραφείς δεν αποφεύγουν να ακολουθήσουν το συρμό της εποχής τους, δηλαδή να θεωρήσουν αυτονόητη τη συσχέτιση της εγκληματικής δράσης με κάποιου είδους φυλετική προδιάθεση:

«Κάθε φυλή έχει ένα βαθμό παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς» (σ. 155). Η προσπάθειά τους είναι να αποδείξουν ότι οι Ελληνες δεν ήταν χειρότεροι από τους άλλους. Παίρνουν, λοιπόν, στοιχεία από την Εκθεση Ουίκερσαμ και συγκρίνουν τα στοιχεία εγκληματικής δράσης των ελλήνων μεταναστών με τα αντίστοιχα στοιχεία των πολιτών που είχαν γεννηθεί στις ΗΠΑ.

Κλέφτες κι αστυνόμοι

* Ο πρώτος πίνακας συγκρίνει τον αριθμό των ενηλίκων μεταναστών Ελλήνων που κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα και πταίσματα στο Σικάγο σε περιόδους τριών ετών με τον αντίστοιχο αριθμό των Αμερικανών.

* Ο δεύτερος πίνακας κάνει τη σύγκριση στον τομέα των κακουργημάτων.

* Ο τρίτος πίνακας συγκρίνει την εγκληματικότητα των ίδιων δύο πληθυσμιακών ομάδων (από την ηλικία των 15 ετών) ανά είδος εγκλήματος.

* Οι δύο επόμενοι πίνακες συγκρίνουν τον αριθμό όσων καταδικάστηκαν για πλημμελήματα και κακουργήματα στις ίδιες χρονικές περιόδους.

Αφήνουμε κατά μέρος το γεγονός ότι οι συγγραφείς για ευνόητους λόγους επέλεξαν να παρουσιάσουν στοιχεία από το Σικάγο και όχι τη Νέα Υόρκη, όπου τα ποσοστά ήταν πιο επιβαρυντικά για τους Ελληνες.

**Το ενδιαφέρον της συγκριτικής παρουσίασης είναι ότι εμφανίζεται μια σαφής υποχώρηση της εγκληματικότητας των Ελλήνων ανά πενταετία: Την πρώτη πενταετία που παρουσιάζεται στους πίνακες (1915-1919) οι έλληνες μετανάστες υπερέχουν συντριπτικά (160%) των Αμερικανών μεταξύ όσων κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα και κατά 105% μεταξύ όσων κατηγορήθηκαν για κακουργήματα.

**Υπερέχουν επίσης συντριπτικά την ίδια πενταετία μεταξύ όσων καταδικάστηκαν για πλημμελήματα (180%) και είναι λιγότεροι μόνο μεταξύ όσων καταδικάστηκαν για κακουργήματα. Οπως διαπιστώνει κανείς εύκολα, τα ποσοστά αυτά βελτιώνονται (υπέρ των ελλήνων μεταναστών) ανά πενταετία, υποδηλώνοντας μια σαφή τάση ενσωμάτωσης στα κοινωνικά δεδομένα της χώρας υποδοχής.

Το αβίαστο -και ευεξήγητο- συμπέρασμα είναι ότι οι μετανάστες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες ζωής και εγκαταλείπουν τις παραβατικές συμπεριφορές. Οι συγγραφείς δίνουν τη δική τους ερμηνεία για την απόκλιση μεταξύ της μεγάλης επίδοσης των Ελλήνων σε πλημμελήματα και της μικρής σε κακουργήματα. Θεωρούν ότι πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι έλληνες μετανάστες απασχολούνταν κατά κύριο λόγο σε μικρές επιχειρήσεις (μικροπωλητές, γυρολόγοι, κ.ά.), με αποτέλεσμα να είναι εκτεθειμένοι σε πολλών ειδών παγίδες (άδειες, τήρηση κανόνων υγιεινής, κ.λπ.).

Η ιστορία δεν κρύβεται

**Ενδιαφέρον έχει και ο πίνακας 3, όπου καταγράφεται ο αριθμός των κατηγορηθέντων ανά είδος εγκλήματος σε 9 πόλεις (Σικάγο, Ντιτρόιτ, Λος Αντζελες, Κλίβελαντ, Σινσινάτι, Κάνσας Σίτι, Μάντσεστερ Ν.Υ., Σαν Φρανσίσκο και Μάντσεστερ Μ.). Η εμφανής «προτίμηση» των Ελλήνων στο βιασμό, την επίθεση και τα όπλα είναι δηλωτική της έλλειψης προσαρμογής στο νέο περιβάλλον.

Οι συγγραφείς αφήνουν ασχολίαστο τον πίνακα αυτό, με τη μόνη παρατήρηση ότι στον γενικό μέσο όρο υπάρχει ισοδυναμία Ελλήνων και Αμερικανών.

**Ο τελευταίος πίνακας έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία, διότι εμφανίζει την πλήρη ανυπαρξία των ελλήνων μεταναστών από θέσεις αστυνομικών, εισαγγελέων και δικαστών το 1931.

Οι συγγραφείς παρατηρούν ότι αυτή η έλλειψη «βοηθά τον αναγνώστη να καταλάβει για ποιο λόγο τα μέλη της ελληνικής κοινότητας διαμαρτύρονται ότι σπάνια βρίσκουν κατανόηση και συμπάθεια στα αστυνομικά τμήματα και τα δικαστήρια». Αλλά αυτή η παντελής απουσία ταυτόχρονα υποδηλώνει και τη χαμηλή κοινωνική θέση που βρίσκονταν ακόμα τότε οι συμπατριώτες μας στις ΗΠΑ και την απόστασή τους από τους θεσμούς ελέγχου της νομιμότητας. Και μιλάμε για το 1931, όταν είχε ήδη μεταναστεύσει για τις ΗΠΑ μεγάλος αριθμός Ελλήνων.

Ας φύγουμε, όμως, και από το βιβλίο των τριών Ελληνοαμερικανών. Οσο κι αν δεν αρέσει στους σύγχρονους αλβανοφάγους, όλες οι σοβαρές ιστορικές μελέτες για τον ελληνισμό της Αμερικής, γραμμένες από άλλους ελληνοαμερικανούς συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, αφιερώνουν ειδικά κεφάλαια στον ρατσισμό εις βάρος των ελλήνων μεταναστών τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ενώ υπάρχουν και μονογραφίες για τις ανθελληνικές ταραχές που ξέσπασαν σε ορισμένα σημεία των ΗΠΑ, παίρνοντας πάντοτε αφορμή από πραγματικές ή ψεύτικες εγκληματικές συμπεριφορές μεμονωμένων μεταναστών.

- Ο Charles Moskos (1980) στο κεφάλαιο όπου εξετάζει το «έγκλημα και τον τζόγο» στις κοινότητες των Ελληνοαμερικανών, αναφέρεται κι αυτός στην Εκθεση Ουίκερσαμ και δίνει μια άλλη πτυχή της υπόθεσης: «Το 1932, η Επιτροπή Ουίκερσαμ, στην οποία ανέθεσε ο πρόεδρος Χούβερ να ερευνήσει την εγκληματικότητα στην Αμερική, περιέλαβε στην Εκθεσή της ορισμένα συμπεράσματα τα οποία ερμηνεύτηκαν με αρνητικό τρόπο για τους Ελληνοαμερικανούς. Η ΑΧΕΠΑ αμέσως αντέδρασε, συγκεντρώνοντας στοιχεία για τον μικρό αριθμό ελλήνων μεταναστών σε αμερικανικές φυλακές».

Αλλά ο συγγραφέας προσθέτει: «Βέβαια, η ελληνική κοινότητα ανησυχούσε για τις περιπτώσεις εγκλημάτων περισσότερο από όσο επέτρεπε στον εαυτό της να το δηλώνει δημόσια ή να το παραδέχεται σε μη Ελληνες» (σ. 43).

Για τον Moskos, πάντως, πολλά από τα αδικήματα των ελλήνων μπορεί να θεωρηθούν «αθώα», με την έννοια ότι οφείλονταν σε άγνοια. Κάτι, βέβαια, που συμβαίνει για όλους τους μετανάστες σε όλες τις χώρες και τις εποχές.

- Ενας άλλος Ελληνοαμερικανός, ο Dan Georgakas, σε μια μικρή μονογραφία του (1992) αναφέρεται στις δυσκολίες που συνάντησαν οι μετανάστες από την Ελλάδα στο περιβάλλον των ΗΠΑ. Η μελέτη αυτή δίνει και το κλειδί στην υπόθεση του ρατσισμού κατά των μεταναστών, περιγράφοντας τις αντιθέσεις μεταξύ ομάδων εργαζομένων που υποκινούσε η εργοδοσία, τη χρήση τους ως απεργοσπαστικού μηχανισμού, αλλά και τη συκοφάντηση των μεταναστών που επιχειρούσαν να διεκδικήσουν με απεργίες και διαμαρτυρίες τα δικαιώματά τους.

- Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι, όπως αποκαλύπτει ο Georgakas, αυτά τα αρνητικά στερεότυπα κατά των Ελλήνων δεν περιορίζονταν σε «αντιδραστικούς» κύκλους.

Ο Τζακ Λόντον, ένας από τους γνωστότερους υμνητές της εργατικής τάξης, «συχνά φιλοτεχνεί αρνητικά πορτρέτα για τους Ελληνες στα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του» (σ. 17). Το 1913, ο Λόντον τσακώθηκε με τον παλιό έλληνα φίλο του Spiro Orfens, έναν ξυλουργό στο Σιάτλ, ο οποίος υποστήριζε ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ των σύγχρονων και των αρχαίων Ελλήνων. Ο Λόντον απάντησε ότι οι αληθινοί Ελληνες έχουν εξαφανιστεί, αφήνοντας τη θέση τους σε μια «μπάσταρδη φυλή». Σε μια επιστολή του προς τον Orfens, ο Λόντον καταλήγει: «Συμπεριφέρθηκες απέναντί μου όπως οποιοσδήποτε σύγχρονος έλληνας μικροπωλητής θα συμπεριφερόταν απέναντι στις ανώτερες φυλές».

- Αλλά το ισχυρότερο ράπισμα στην επιχειρηματολογία των σύγχρονων αλβανοφάγων αναλυτών περιλαμβάνεται στην κλασική μελέτη του Theodore Saloutos (1964). Ως γνωστόν, το έσχατο επιχείρημα της νεοελληνικής μισαλλοδοξίας είναι ότι «εμείς» (δηλαδή οι Ελληνες στις αρχές του 20ού αιώνα) πήγαμε συντεταγμένα και νόμιμα στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και τον Καναδά, και αναλάβαμε αμέσως συγκεκριμένες νόμιμες δουλειές, ενώ οι ξένοι στην Ελλάδα είναι «λαθρομετανάστες» και θύματα «δουλεμπόρων». Οπως, όμως, εξηγεί ο Saloutos στο κεφάλαιο για τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης Ελλήνων στις ΗΠΑ, μια από τις πιο διαδεδομένες μορφές εκμετάλλευσης των ελλήνων μεταναστών ήταν το «σύστημα παντρόνε» (σ. 48). Ο παντρόνε, δηλαδή το «αφεντικό», ήταν ο άνθρωπος που φρόντιζε να βρει δουλειά στο μετανάστη, τον βοηθούσε να αντεπεξέλθει με την άγνοια της γλώσσας και μεσολαβούσε για τη διευθέτηση των αντιθέσεων μεταξύ μεταναστών.

«Η απόφαση του παντρόνε συχνά ήταν νόμος για τους μετανάστες», γράφει ο Saloutos. Βέβαια, οι «παντρόνε» για κάθε ομάδα μεταναστών προέρχονταν από την ίδια χώρα προέλευσης, αλλά ήταν «παλιοί». Οπως εξηγεί ο ιστορικός, οι «παντρόνε» ήταν αυτοί που «εισήγαγαν» τους περισσότερους έλληνες μετανάστες, κάνοντας χρήση παράνομων μεθόδων. Και αυτοί πάλι ήταν που υπερεκμεταλλεύονταν την εργασία τους, δίνοντάς τους ελάχιστο μεροκάματο και στερώντας τους ακόμα και το φιλοδώρημα.

Η υπόθεση των παντρόνε, αυτών των ελλήνων «σωματεμπόρων», όπως τους αποκαλεί ο Saloutos, προκάλεσε την αντίδραση και διαμαρτυρία άλλων συμπατριωτών μας. «Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας αναγνώρισε την ύπαρξη αυτής της παράνομης διακίνησης, αλλά αμφισβητούσε ότι ήταν τόσο πολύ διαδεδομένη όσο την εμφάνιζε ο αμερικανικός τύπος. Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε δράση για να εξαφανίσει το κακό, συμβουλεύοντας τον κόσμο να μην συμμετέχει σ' αυτό το ανέντιμο εμπόριο» (σ. 54).

Αυτά, για όσους θέλουν να βάλουν τον δάκτυλο «επί τον τύπον των ήλων»...




Ελληνισμός και ανοησία
 


Τα δημοσιεύματα του «Ιού» για την εγκληματικότητα των ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ κατά τις αρχές του 20ού αιώνα επιχείρησαν να ανασκευάσουν το 1998 πολλοί δημοσιογράφοι και αναλυτές (Κύρτσος, Πασαλάρης, Βούλτεψης, Καργάκος, κ.λπ.). Κοινό τους χαρακτηριστικό ότι αγνοούσαν -αλλά δεν έδειχναν και καμιά διάθεση να μελετήσουν- τις πηγές μας, δηλαδή τη μελέτη του διάσημου εγκληματολόγου Τ. Σελίν «Πολιτισμική σύγκρουση και έγκλημα» και την περίφημη Εκθεση Ουίκερσαμ για το έγκλημα (1931), απ' όπου αντλήσαμε τα στοιχεία μας.

Το κακό είναι ότι την ίδια δυσκολία με τις πηγές εμφανίζουν ακόμα και εκείνοι οι σχολιαστές που ζουν στις ΗΠΑ και θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση σε βιβλιοθήκες και αρχειακό υλικό. Ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Γιώργος Γιάνναρης μας αφιέρωσε τρία κεφάλαια στο ογκώδες (900 σελίδες!) βιβλίο του «Πολιτιστικοί Ανταγωνισμοί και Ελληνισμός» (εκδ. Σάκκουλα, Αθήνα 2000). Αφού φροντίζει πρώτα να χαρακτηρίσει τα άρθρα μας «ψευτοέρευνα» και «δήθεν αποκάλυψη», και να μας στολίσει με κάθε είδους συκοφαντία και βρισιά που πέρασε από το μυαλό του («υποθάλποντες τους εγκληματίες», «παντιέρες μισελληνισμού», «οπαδοί του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού», «καρεκλοκένταυροι των σαλονιών και του Κολωνακίου», «επιπόλαιους», «ανώριμους», «αρρωστημένους», «ύπουλους», κ.λπ.), περιγράφει -όπως τα κατάλαβε αυτός- τα συμπεράσματα της έρευνάς μας.

Καταδικάζει μάλιστα και ειρωνεύεται και όσους κατανόησαν το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων του «Ιού»: «Ετσι εκτός από τα σαθρά αυτά δημοσιεύματα της "Ελευθεροτυπίας", τα οποία επανέλαβαν μασημένα και άλλα έντυπα, πήραν μεγάλες διαστάσεις στην τηλεόραση, όπως στον ΑΝΤΕΝΝΑ, στον SKY, στον SEVEN Χ (ο αφελληνισμός τους γίνεται κατάδηλος και από τη χρήση ξένων ονομασιών). Αστέρες και δικαστές των talk shows αυτών, όπως οι Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, Χρήστος Βασιλόπουλος, Πέτρος Κουναλάκης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Ευάγγελος Μαχαίρας, Γιάννης Πανούσης (...) στρατεύτηκαν να σώσουν τους κατ' αυτούς κινδυνεύοντες αλλοδαπούς εγκληματίες».

**Δεν παραλείπει, μάλιστα, να εγκαλέσει και τον καθηγητή εγκληματολογίας Βασίλη Καρύδη που τόλμησε (χωρίς να ρωτήσει τον κ. Γιάνναρη) να δηλώσει ότι στους επιστημονικούς κύκλους το όνομα Σελίν είναι πασίγνωστο και σεβαστό, ως το όνομα ενός από τους θεμελιωτές της σύγχρονης εγκληματολογίας. «Φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με κάποιον κακό και επιπόλαιο εκπαιδευτικό», αποφαίνεται.

- Και πού βασίζεται όλη αυτή η βεβαιότητα του κ. Γιάνναρη;

Μάλλον πουθενά. Αν κρίνουμε από το κείμενό του, δεν έχει υπόψη του ούτε το βιβλίο του διάσημου εγκληματολόγου Σελίν «Πολιτισμική σύγκρουση και έγκλημα» που αποτέλεσε το έναυσμα για το πρώτο μας δημοσίευμα ούτε την ίδια την Εκθεση Ουίκερσαμ. Η γνώση του είναι έμμεση. Ας τα βρει, ας τα διαβάσει και μετά τα ξαναλέμε. Αν δυσκολεύεται, ευχαρίστως να του τα θέσουμε υπόψη.

**Το αστείο είναι ότι ο κ. Γιάνναρης επικαλείται στο βιβλίο του (και μάλιστα μας προκαλεί να τη διαβάσουμε!) τη μελέτη των τριών Ελληνοαμερικανών που παρουσιάζουμε στις διπλανές στήλες. Αραγε αυτός την έχει διαβάσει; Και αν την έχει διαβάσει, την έχει καταλάβει;

Η άγνοια του κ. Γιάνναρη για τον Σελίν και την Επιτροπή Ουίκερσαμ τον οδηγεί να στρέψει τα βέλη του τόσο εναντίον του Σελίν όσο και της ίδιας της Επιτροπής. Τα συμπεράσματα του Σελίν είναι κατά τον κ. Γιάνναρη «τσαπατσουλέματα», ενώ τους πίνακες της Επιτροπής χαρακτηρίζει «ψευδέστατους». Υπαινίσσεται, μάλιστα, ότι «παίχτηκαν και κόλπα» το 1929, από τον Σελίν και την Επιτροπή, προφανώς εναντίον της Ελλάδας. Η αιώνια λοιπόν ανθελληνική συνωμοσία.

**Με βάση αυτή τη συλλογιστική, το μόνο «επιχείρημα» που μένει στον κ. Γιάνναρη είναι να κατηγορεί τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Νίκολας Μπερνς και τον τότε υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου που δεν μας έβαλαν στη θέση μας για τα δημοσιεύματα του 1998. Ωραία ιδέα για τη δημοσιογραφική έρευνα και τη δημοκρατία έχει ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας.

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Αριθμός Ελλήνων και Αμερικανών ενηλίκων ανδρών ανά 10.000 αντίστοιχου ανδρικού πληθυσμού, που κατηγορήθηκε για πλημμελήματα από την Αστυνομία του Σικάγου για τρεις πενταετίες

 

 Χώρα

Γέννησης

Κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα

Μέσος όρος με αναγωγή σε ίδιο πληθυσμό 10.000

1915-1919

1920-1924

1925-1929

Γενικός μέσος όρος

ΗΠΑ

1400,5

1986,6

2376,6

1921,2

Ελλάδα

2235,2

2274,3

1772,3

2094,1

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

Αριθμός Ελλήνων και Αμερικανών ενηλίκων ανδρών ανά 10.000 αντίστοιχου ανδρικού πληθυσμού, που κατηγορήθηκε για κακουργήματα από την Αστυνομία του Σικάγου για τρεις πενταετίες

 

  Χώρα

Γέννησης

Κατηγορήθηκαν για κακουργήματα

Μέσος όρος με αναγωγή σε ίδιο πληθυσμό 10.000

1915-1919

1920-1924

1925-1929

Γενικός μέσος όρος

ΗΠΑ

182,3

201,0

242,9

208,7

Ελλάδα

191,3

204,7

154,9

183,6

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

Αριθμός Ελλήνων και Αμερικανών άνω των 15 ετών ανά 10.000 αντίστοιχου ανδρικού πληθυσμού, που κατηγορήθηκε για ορισμένα σοβαρά αδικήματα από την Αστυνομία εννιά αμερικανικών πόλεων μέσα σε ένα χρόνο

 

  Χώρα

Γέννησης

Συνολικός αριθμός κατηγορηθέντων με αναγωγή σε πληθυσμό 10.000

Ανθρωποκτονία

Βιασμός

Κλοπή

Επίθεση

Διάρρηξη

Οπλα

Μ.Ο.

ΗΠΑ

19,4

17,8

108,1

47,5

92,2

28,7

52,3

Ελλάδα

9,7

29,0

22,6

164,5

32,3

58.1

52,7

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 4

Αριθμός Ελλήνων και Αμερικανών ενηλίκων ανδρών ανά 10.000 αντίστοιχου ανδρικού πληθυσμού, που καταδικάστηκαν για πλημμελήματα από την Αστυνομία του Σικάγου για τρεις πενταετίες

 

   Χώρα

Γέννησης

Καταδικάστηκαν για πλημμελήματα

Μέσος όρος με αναγωγή σε ίδιο πληθυσμό 10.000

1915-1919

1920-1924

1925-1929

Γενικός μέσος όρος

ΗΠΑ

486,2

617,2

610,0

573,4

Ελλάδα

885,2

734,8

422,5

680,8

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 5

Αριθμός Ελλήνων και Αμερικανών ενηλίκων ανδρών ανά 10.000 αντίστοιχου ανδρικού πληθυσμού, που καταδικάστηκαν για κακουργήματα από την Αστυνομία του Σικάγου για τρεις πενταετίες

 

   Χώρα

Γέννησης

Καταδικάστηκαν για κακουργήματα

Μέσος όρος με αναγωγή σε ίδιο πληθυσμό 10.000

1915-1919

1920-1924

1925-1929

Γενικός μέσος όρος

ΗΠΑ

54,2

48,5

37,0

46,5

Ελλάδα

29,5

32,8

13,8

25,3

 

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 6

Αριθμός και ποσοστό κατανομής αστυνομικών, εισαγγελέων και δικαστών στις ΗΠΑ το έτος 1931, με βάση τη χώρα γέννησης

 

Χώρα Γέννησης

Αριθμός

Ποσοστό

Αστυνομία

Εισαγγελείς

 Δικαστές

Αστυνομία

Εισαγγελείς

Δικαστές

Σύνολο

      8.101

    139

     118

     63,7

      57,0

     51,0

Ιρλανδία

      3.544

      22

       38

     27,6

        9,0

     16,4

Γερμανία

      1.914

      25

       21

     14,9

       10,2

       9,0

Καναδάς

         561

        6

        5

       4,4

         2,5

       2,2

Βρετανία

         405

        5

       11

       3,1

         2,0 

       4,7

Πολωνία

         343

       12

         8

       2,7

         4,9

       3,4

Σκανδιναβία

         344

         8

         4

       2,7

         3,3

       1,7

Τσεχοσλοβακία

         338

         3

         3

       2,6

         1,2

       1,3

Αυστρία

         112

         8

         1

       0,9

         3,3

       0,4

Ιταλία

         115

       17

       11

       0,9

         7,0

       4,7

Γαλλία

           62

         1

         3

       0,5

         0,4

       1,3

Λιθουανία

           59

         3

         0

       0,5

         1,2

        0

Ρωσία

           58

       19

         5

       0,4

         7,8

       2,2

Ουγγαρία

           23

         4

         4

       0,2

         1,6

       1,7

Ελλάδα

             6

         3

         0

       0,07

         1,2

        0

 




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Paul Koken, Th. Ν. Constant, Ser. G. Canoutas
«Α history of the Greeks in the Americas 1453-1938»
(Proctor, Michigan, 1995)
Μεγαλόπνοη αλλά άνιση προσπάθεια τριών Ελληνοαμερικανών να καταγράψουν την ιστορία των Ελλήνων στην Αμερική για πέντε αιώνες. Συντάχθηκε το 1938, αλλά εκδόθηκε μόλις το 1995. Περιλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο για τα συμπεράσματα της Εκθεσης Ουίκερσαμ και την εγκληματικότητα των αλλοδαπών στις ΗΠΑ του μεσοπολέμου.

Theodore Saloutos
«The Greeks in the United States»
(Harvard U.P., Cambridge Μ., 1964)
Η πιο σοβαρή ακαδημαϊκή εργασία για την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ.

Charles C. Moskos, Jr
«Greek Americans. Struggle and Success»
(Prentice-Hall, Englewood Cliffs, 1980)
Συνοπτικό αλλά εμπεριστατωμένο εγχειρίδιο για την ιστορία των Ελληνοαμερικανών που αξιοποιεί τις παλιότερες μελέτες.

Dan Georgakas
«Greek America at Work»
(Greek American Labor ouncil, Flushing ΝΥ, 1992)
Διάγραμμα της ελληνικής μετανάστευσης στους τόπους δουλειάς σε όλες τις περιοχές των ΗΠΑ. Οι δυσκολίες, ο ρατσισμός, η προκατάληψη, οι εξεγέρσεις.



ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

Τα δημοσιεύματα του «Ιού» για την εγκληματικότητα των ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ:

www.iospress.gr/mikro1998/mikro19980321.htm

www.iospress.gr/mikro1998/mikro19980328.htm

www.iospress.gr/mikro1998/mikro19980411.htm

www.iospress.gr/ios1998/ios19980614a.htm

www.iospress.gr/ios1999/ios19991128a.htm

 

(Ελευθεροτυπία, 30/4/2006)

 

www.iospress.gr