ΔΙΩΚΕΤΑΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΡΙΤΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

 

Ποινικοποίηση της θεραπείας;
 

Τελικά, αντί να αποποινικοποιηθεί η χρήση των ναρκωτικών ουσιών και να πάψουν να διώκονται οι ασθενείς-χρήστες, φαίνεται ότι ποινικοποιείται και η θεραπεία των χρηστών! Τελευταίο θύμα της αδιέξοδης πολιτικής καταστολής για τα ναρκωτικά ο γιατρός Γιώργης Οικονομόπουλος.

 

Στις 6 Δεκέμβρη του 2005 απολογήθηκε στον 29ο Τακτικό Ανακριτή ο γιατρός φαρμακευτικών απεξαρτήσεων Γιώργης Οικονομόπουλος, μετά τη δίωξη που του ασκήθηκε με κακουργηματική κατηγορία για κατάχρηση της ιδιότητας του γιατρού με βάση το νόμο 1729/87. Αφέθηκε ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους. Oπως δήλωσε ο δικηγόρος του Παναγιώτης Κανελλάκης, «η κατηγορία δεν ευσταθούσε και μάλλον η δίωξη οφειλόταν στον υπέρμετρο ζήλο κάποιων υπαλλήλων που έχουν μείνει σε αναχρονιστικές αντιλήψεις για τα ναρκωτικά και την αντιμετώπισή τους». «Αλλωστε ποιος θα είχε συμφέρον από μια πιθανή εξουδετέρωση και αδρανοποίηση του γιατρού Οικονομόπουλου;», αναρωτήθηκε ο κ. Κανελλάκης και συνέχισε: «Σημασία έχει να αναλογιστούμε γιατί για άλλη μια φορά τα συμφέροντα της πολιτείας δείχνουν να ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των εμπόρων ναρκωτικών».

Πραγματικά θα αρκούσε μια επίσκεψη κάθε ενδιαφερόμενου στον Ελευθεριακό Σύνδεσμο Απεξάρτησης (ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α.) για να διαπιστώσει τη σοβαρότητα και την αποτελεσματικότητα της συλλογικής προσπάθειας που γίνεται εκεί για την απεξάρτηση χρηστών αλλά και τη στήριξη των ίδιων και των οικογενειών τους. Με επικεφαλής τον κ. Οικονομόπουλο, ο μη κυβερνητικός αυτός σύνδεσμος με φανερές πηγές εσόδων και εξόδων δουλεύει ασταμάτητα, στηριζόμενος σε γονείς εξαρτημένων, πρώην χρήστες, θεραπευτές, νομικούς και γενικά ανθρώπους που έχουν έρθει στη διάρκεια της ζωής τους κοντά στο τραγικό και κατασκευασμένο πρόβλημα των ναρκωτικών.

Πολύ αναλυτικά και ξεκάθαρα παρουσιάζεται η όλη φιλοσοφία και πρακτική του ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α. στα έντυπα του συνδέσμου. Στην πρόσκληση πού έκανε ο σύνδεσμος στους δημοσιογράφους στις 4 Δεκεμβρίου μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε από κοντά το χώρο δουλειάς του, αλλά κυρίως τα παιδιά, τους γονείς και τους συνεργάτες του και να νιώσουμε την αγωνία όλων τους για τη συνέχιση του προγράμματος.

Είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους όσοι ασχολούνται με το θέμα των ναρκωτικών η επί δεκαετίες δραστηριότητα του κ. Οικονομόπουλου στην απεξάρτηση και επανένταξη των εξαρτημένων ασθενών. Εκείνο όμως που δεν είναι γνωστό είναι ότι σε όλη τη διάρκεια της μοναχικής πορείας του υπήρξε μια περίοδος που το έργο του αναγνωρίστηκε από έναν επίσημο φορέα της πολιτείας. Πρόκειται για τη μικρή περίοδο Δημαρχίας του Αντώνη Τρίτση στην Αθήνα. Ο τελευταίος Τρίτσης είχε αποφασίσει να αξιοποιήσει την επιστημονική γνώση του κ. Οικονομόπουλου και την προσωπική του αφοσίωση στον αγώνα των εξαρτημένων και στη φροντίδα των ανθρώπων που βρίσκονται από υπερβολική δόση στο κατώφλι του θανάτου. Είναι μια τραγική ειρωνεία ότι την ημέρα που ο Τρίτσης έμπαινε στο νοσοκομείο -για να μη ξαναβγεί- είχε εισηγηθεί στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων την αποδοχή του επιστημονικού προγράμματος για τη δημιουργία άμεσων μονάδων περίθαλψης ναρκομανών και σύσταση και λειτουργία γραφείου ναρκωτικών στην Αθήνα με υπαγωγή στη Διεύθυνση Κοινωνικής Μέριμνας και Υγείας. Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα το πρόγραμμα. «Στην επιτροπή επεξεργασίας του προγράμματος αυτού και στην ουσία ο εμπνευστής και συντάκτης του ήταν ο Γιώργης Οικονομόπουλος», μας δηλώνει η συντονίστρια όλου του προγράμματος για το Δήμο, και στενή συνεργάτρια του Τρίτση Αννα Καραβίτη. Στις 23 Μαρτίου 1992, την ημέρα που ψηφιζόταν στο Δήμο η ολοκληρωμένη πρόταση της επιτροπής για τα ναρκωτικά, ο Τρίτσης έμπαινε στο νοσοκομείο και το πρόγραμμα για τα ναρκωτικά κατέληγε στο ντουλάπι των αχρήστων. Λίγους μήνες μετά και αφού αλλοιώθηκαν τόσο οι προτάσεις όσο και τα πρακτικά μέτρα που πρότεινε η επιτροπή, η απόφαση Τρίτση ανατράπηκε. Η Αννα Καραβίτη στις 11.9.1992 υπέβαλε την παραίτησή της στον αντικαταστάτη του Τρίτση Λεωνίδα Κουρή, με αφορμή «τη ματαίωση της πολύχρονης εργασίας με τον Αντώνη Τρίτση για την Ανάκτηση της Αθήνας».

Εκτοτε καμιά τέτοια μονάδα άμεσης φροντίδας των εξαρτημένων δεν ιδρύθηκε και πουθενά οι ελπιδοφόρες εξαγγελίες δεν εφαρμόστηκαν, ενώ οι τοξικοεξαρτημένοι συνεχίζουν να πεθαίνουν στους δρόμους και ο γιατρός που εμπνεύστηκε το πρόγραμμα σύρεται στα δικαστήρια και καλείται να απολογηθεί για μια ζωή αφιερωμένη στους συγκεκριμένους ασθενείς.

Οι δήμαρχοι που διαδέχτηκαν τον Αντώνη Τρίτση ξορκίζουν βέβαια στα λόγια τα ναρκωτικά, αλλά η δράση τους περιορίζεται στην οργάνωση επιχειρήσεων-σκούπα για να «καθαρίσει η Αθήνα» από τα άρρωστα παιδιά. Κάποιοι άλλοι δήμαρχοι της περιφέρειας αποφεύγουν την ενημέρωση των πολιτών για το πρόβλημα των ναρκωτικών και συμπορεύονται με τις πιο αντιδραστικές ομάδες δημοτών που απαιτούν να απομακρυνθούν από το δήμο τους ακόμα και οι λιγοστές μονάδες φροντίδας που υπάρχουν. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ακόμα και σήμερα εκείνο το σχέδιο της επιτροπής Τρίτση. Είναι πολύ απλό και επομένως εφαρμόσιμο χωρίς να προϋποθέτει σημαντικούς οικονομικούς πόρους.

Σύμφωνα με το βιβλίο πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηνών, στις 23/3/1992 το δημοτικό συμβούλιο συζήτησε Α) τη σύσταση και λειτουργία γραφείου Ναρκωτικών, το οποίο θα υπάγεται στη Δ/νση Κοινωνικής Μέριμνας και Υγείας και Β) την υλοποίηση του Δημοτικού Προγράμματος σχετικά με την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών. Αφού λοιπόν το δημοτικό συμβούλιο έλαβε υπόψη το έγγραφο της επιτροπής ναρκωτικών και μετά τη συζήτηση «αποφασίζει ομόφωνα»: 1. Εγκρίνει τη σύσταση και λειτουργία Γραφείου Ναρκωτικών με υπαγωγή στη Δ.Κ.Μ.Υ. 2. την υλοποίηση του Δημοτικού Προγράμματος σχετικά με την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών στην πόλη και 3. τη συγκρότηση Επιτροπής, αποτελούμενης από τους πιο κάτω, με σκοπό τη στήριξη και το συντονισμό της υλοποίησης του προγράμματος για την επεξεργασία θεμάτων που θα προκύψουν σχετικά με το πρόβλημα των ναρκωτικών, καθώς επίσης για την οργάνωση και το συντονισμό της εκστρατείας που αναλαμβάνει ο Δήμος Αθηναίων για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού:

Τρίτσης Αντώνιος, Δήμαρχος Αθηναίων, πρόεδρος της επιτροπής.

Βελέτζα Ευαγγελία, Μοσχονάς Αγγελος, Βαλάση Μπέτυ, Αγγελόπουλος Γιάννης. Ακολουθούν τα ονόματα του αναγκαίου για το πρόγραμμα αριθμού γιατρών και κοινωνικών λειτουργών μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Οικονομόπουλος σαν γιατρός με ειδίκευση στην ψυχιατρική και στις φαρμακευτικές απεξαρτήσεις.

Τέσσερις ήταν οι προτάσεις που διαμορφώθηκαν και μέσα από τις επαφές της επιτροπής με νεολαίες κομμάτων, με αντιπροσώπους από άλλες θεραπευτικές μονάδες, απεξαρτημένους, αστυνομικούς της δίωξης ναρκωτικών, νομικούς, ποινικολόγους και λοιπούς.

Α. Δημιουργία Κέντρων άμεσης βοήθειας για την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών. Ενα τέτοιο κέντρο στην περιοχή της Αθήνας κατά προτίμηση κοντά στην Ομόνοια θα χρειαζόταν τρία δωμάτια (ένα για αναμονή, ένα για τις ιατρικές φροντίδες και ένα για την ανάνηψη). Τέσσερις γιατροί με κυλιόμενες βάρδιες και τέσσερις έμπειροι σε εξαρτημένους νοσηλευτές μαζί με τέσσερις πρώην χρήστες με θεραπευτική εμπειρία θα αρκούσαν για να στελεχώσουν μια τέτοια μονάδα που θα έσωζε ζωές και θα λειτουργούσε 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Αντί το ΕΚΑΒ (στην καλύτερη περίπτωση) να περιφέρει χρήστες σε κωματώδη κατάσταση στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, θα ήξεραν όλοι ότι ή άμεση πλύση στομάχου και οι άλλες ιατρικές φροντίδες θα ήταν θέμα λίγων λεπτών μέχρι τη μεταφορά του χρήστη στο σταθμό. Εκεί θα δίνονταν και τα πρώτα ερεθίσματα για τη διακοπή της χρήσης των μεθόδων που υπάρχουν και τις προοπτικές επανένταξης, τόσο από το νοσηλευτικό προσωπικό όσο και από τους πρώην χρήστες που θα επιτελούσαν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση.

Β. Δημιουργία Συμβουλευτικού σταθμού μακριά από τη μονάδα άμεσης βοήθειας, σε διαμέρισμα δύο δωματίων και με προσωπικό δύο ψυχολόγων έμπειρων στο θέμα απεξάρτησης, ενός κοινωνικού λειτουργού, ενός ψυχιάτρου-θεραπευτή και οπωσδήποτε δύο πρώην χρηστών που πάντα παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη προσπάθεια απεξάρτησης των άλλων. Εκεί θα υπήρχαν αναλυτικά έντυπα για τις μεθόδους απεξάρτησης, προσπάθεια στήριξης και ψυχοθεραπεία. Παράλληλα, μέσω του κοινωνικού λειτουργού και με σύνδεση με άλλους φορείς όπως ο ΟΑΕΔ, θα μεθοδευόταν και η προσπάθεια επανένταξης και εύρεσης εργασίας. Αναλυτικές οδηγίες θα δίνονταν και στους γονείς και μέσω των φυλλαδίων θα ξεκινούσε και συστηματική ενημέρωση μαθητών στα σχολεία. Ο σταθμός τέλος θα προωθούσε πολιτιστικές και αθλητικές πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις με στόχο την αποτελεσματική θεραπεία των χρηστών αλλά και τη διαρκή ενημέρωση των πολιτών.

Γ. Τηλέφωνο άμεσης ανάγκης (μαζί με το συμβουλευτικό σταθμό) σε χώρο ενός δωματίου και με δύο ψυχολόγους σε βάρδιες και δύο πρώην χρήστες έμπειρους στην τηλεφωνική βοήθεια. Το κέντρο αυτό θα εξυπηρετούσε τόσο έκτακτα περιστατικά όσο, και κυρίως, θα πληροφορούσε γονείς και χρήστες για τις μεθόδους απεξάρτησης κ.λπ.

Δ. Τέλος, αυτούς τους τρεις παράγοντες θα συντόνιζε μέσω μιας γραμματείας ο διευθυντής του Δημοτικού Κέντρου Πρόληψης και Αντιμετώπισης Ναρκωτικών που θα ήταν απαραίτητα γιατρός με 5ετή τουλάχιστον εμπειρία στα θέματα απεξάρτησης αλλά και, ει δυνατόν, εμπειρία σε πολιτιστικές και αθλητικές πρωτοβουλίες. Στη γραμματεία θα μετείχαν επίσης ένας διοικητικός υπάλληλος του Δήμου αποσπασμένος ειδικά για το κέντρο, ένας νομικός σύμβουλος, ένας εκπρόσωπος από κάθε εργασιακό χώρο εκ περιτροπής και τέλος δύο γραμματείς και μία δακτυλογράφος που θα κατέγραφαν τόσο τα περιστατικά και τα ιστορικά όσο και όλες τις δραστηριότητες των μονάδων. Στις μονάδες αυτές θα προσλαμβάνονταν και δύο καθαρίστριες.

Η γραμματεία θα οργάνωνε συχνά εκδηλώσεις και ενημερωτικά σεμινάρια και θα συνεδρίαζε κάθε βδομάδα ώστε να υπάρχει πλήρης ενημέρωση των μονάδων μεταξύ τους ανά πάσα στιγμή. Τέλος, κάθε μήνα θα συνεδρίαζαν όλοι οι εργαζόμενοι στις μονάδες και τη γραμματεία για να ανταλλάσσουν απόψεις και να προσδιορίζουν τους στόχους και τις δραστηριότητές τους.

«Ολη η φιλοσοφία του Κέντρου θα συνίστατο στην ανάπτυξη των προσωπικών δυνάμεων κάθε χρήστη ώστε να αποβάλει αυτοδύναμα την έξη», συνοψίζει η έκθεση της επιτροπής.

Αυτό λοιπόν ήταν το πρόγραμμα -πολύ απλό και εφικτό- που ομόφωνα ψήφισε το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας στην τελευταία συνεδρίαση επί Τρίτση.

Οι στόχοι του προγράμματος, όπως διατυπώθηκαν από την επιτροπή ήταν:

1.Η διάσωση εξαρτημένων ατόμων που έχουν πάρει υπερβολική δόση ή ανόθευτη ηρωίνη ή άλλη τοξική ουσία. Εως τώρα το αποτέλεσμα είναι συνήθως ο θάνατος των νέων ανθρώπων χωρίς την παραμικρή βοήθεια.

2.Η ψυχική στήριξη των χρηστών μέχρι τη λήψη της συνειδητής τους απόφασης να ακολουθήσουν ένα από τα προγράμματα απεξάρτησης που είναι κατάλληλο γι’ αυτούς.

3.Η διευκόλυνση για την κοινωνική τους επανένταξη με εύρεση εργασίας, απασχόλησης και περιβάλλοντος.

4.Η πρόληψη με οδηγίες, στήριξη και σεμινάρια σε γονείς και εκπαιδευτικούς.

5.Η δημιουργία κοινωνικής και πολιτιστικής ατμόσφαιρας που απομακρύνει από τα ναρκωτικά.

6.Η καλλιέργεια κοινής συνείδησης ότι τα ναρκωτικά δεν είναι πρόβλημα μόνο για ορισμένες κατηγορίες ατόμων αλλά ένα κοινωνικό πρόβλημα που ενθαρρύνεται από την άγνοια και τη σκληρότητα του κοινωνικού περίγυρου.

Εδώ ας μας επιτραπεί τώρα, το 2006, η προσθήκη, ότι ειδικά ως προς τον τελευταίο στόχο, αν το πρόγραμμα της επιτροπής Τρίτση είχε τότε υλοποιηθεί αρχίζοντας από την Αθήνα και αν οι σταθμοί βοήθειας και η συστηματική ενημέρωση είχαν επεκταθεί, ίσως να μη φτάναμε σήμερα στο σημείο κάτοικοι και δημοτικοί άρχοντες να αντιδρούν στην ίδρυση και λειτουργία στη γειτονιά τους μονάδων απεξάρτησης ή ακόμα και ξενώνων για το ΑΙDS.

Ανάμεσα στις μεθοδεύσεις για την εφαρμογή του προγράμματος υπήρχε η πρόθεση της αλλαγής μετά από συζητήσεις και διευκρινίσεις της νομοθεσίας. Σημαντική κρινόταν η διασύνδεση του δήμου Αθηνών με δήμους άλλων ευρωπαϊκών πόλεων με εμπειρία στο θέμα ναρκωτικών. Τέλος θα άρχιζε τότε και η πειραματική χρήση υποκατάστατων. Πέρα και πάνω όμως απ’ όλα θα ήταν η αντιμετώπιση των θανατηφόρων περιστατικών.

Είναι κρίμα που με την απώλεια του Αντώνη Τρίτση και ενώ το πρόγραμμα είχε εγκριθεί με ομοφωνία, αμέσως άρχισαν οι "εκπτώσεις" από τη μια και οι "διογκώσεις" από την άλλη. Είναι χαρακτηριστική η επιστολή μελών της επιτροπής στις 22/3/1993, ένα χρόνο μετά την ομόφωνη απόφαση του Δήμου Αθηνών, και στην οποία μεταξύ άλλων σημειώνεται: «Στις 23/3/1992 το Δ.Σ. ψήφισε ομόφωνα το πρόγραμμα που συνέταξε η επιτροπή μας υπό την επίβλεψη και την καθοδήγηση του δημάρχου Αντώνη Τρίτση. Συγχρόνως, πάλι με ομόφωνη απόφαση, το Δ.Σ. τίμησε την επιτροπή μας με την εμπιστοσύνη του, επιφορτίζοντάς την με την ευθύνη της υλοποίησης και του συντονισμού του προγράμματος. Επειδή εξ όσων γνωρίζουμε η τελευταία συνάντηση των μελών της επιτροπής έλαβε χώρα εν όψει των συζητήσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του θέματος Ναρκωτικά-Σχολεία και έκτοτε ουδεμία άλλη ενημέρωση υπήρξε για την πορεία του προγράμματος, και επειδή πιστεύουμε πως η επιτροπή πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών και την υλοποίηση των αποφάσεων του Δ.Σ., ζητάμε κύριε Πρόεδρε (σ.σ. απευθύνονται στον κ. Αρτέμη Αναπλιώτη) να συγκληθεί η επιτροπή από τους έχοντες την ευθύνη της σύγκλησής της προκειμένου να ενημερωθεί για την πορεία των προγραμμάτων. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι υπογράφοντες την επιστολή αυτή που διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις για το χειρισμό του σοβαρού προβλήματος των ναρκωτικών εξεπόνησαν το σχετικό πρόγραμμα που εγκρίθηκε το 1992 και γνωρίζουμε τους κινδύνους που υπάρχουν από τη μη επιστημονική εφαρμογή του. Για το σκοπό αυτό θεωρούμε επιβεβλημένη τη συμμετοχή ειδικών στην παρακολούθηση της εφαρμογής για να προληφθούν επικίνδυνες εξελίξεις από ερασιτεχνισμούς η έλλειψη ειδικών γνώσεων όσων καλούνται να το εφαρμόσουν. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να δεχτούμε την υλοποίηση από άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση με την εκπόνηση του προγράμματος και τον σχεδιασμό. Θεωρούμε σκόπιμο να μη γίνεται χρήση των κειμένων και εργασιών της επιστημονικής ομάδας που τα εξεπόνησε από άτομα η υπηρεσίες που δεν έχουν τις απαιτούμενες επιστημονικές γνώσεις. Σημειώσατε κύριε Πρόεδρε ότι τις πιο πάνω θέσεις μας υπαγορεύει η συναίσθηση της ηθικής και πνευματικής μας ευθύνης για οποιοδήποτε χειρισμό που θα μπορούσε να αποβεί εις βάρος ανθρωπίνων υπάρξεων λόγω κακής η ελλιπούς εφαρμογής των προτάσεών μας». Ακολουθούν οι υπογραφές: Καραβίτη Τσουπάρη Αννα, Λαιμού Μυρτώ, Οικονομόπουλος Γιώργης, Παπαθανασίου Παναγιώτης, Παρασκευάκου Ελένη, Χούλης Κώστας.

Στις 17/5/1993 το φιλόδοξο και ομόφωνα ψηφισμένο πρόγραμμα της επιτροπής Τρίτση με νέα απόφαση της δημαρχίας Λεωνίδα Κουρή που αντικατέστησε τον εκλιπόντα "αντικαθίσταται" με την απόφαση 728 που αφορά έγκριση προγράμματος πρόληψης για τα ναρκωτικά στα σχολεία αλλά και την απόφαση 729 που διευρύνει με νέα μέλη την παλιά επιτροπή (φυσικά η επιτροπή αυτή πρακτικά είχε ήδη διαλυθεί) και την καθιστά υπεύθυνη για την εφαρμογή προγραμμάτων πρόληψης στα σχολεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι δύο αυτές αποφάσεις στην πράξη καταργούν όλα τα σχέδια και τις αποφάσεις Τρίτση, περιορίζοντας ή καλύτερα καταργώντας εντελώς την άμεση βοήθεια και τους συμβουλευτικούς σταθμούς. Αντί δε για τα έξοδα των δύο γραφείων και της μισθοδοσίας του ειδικευμένου προσωπικού, ο Δήμος επιβαρύνεται πλέον με αρκετά εκατομμύρια για αμοιβές των εκπαιδευτικών που θα πληροφορούσαν τα παιδιά στα σχολεία, των φυλλαδίων, των σεμιναρίων και άλλα τέτοια "γενικά" έξοδα. Στις δύο αποφάσεις προτάσσονται σχεδόν τα νούμερα των εξόδων, από την όποια "φιλοσοφία" και αιτιολόγηση του προγράμματος πρόληψης στα σχολεία. Οσο για τα σχέδια του Αντώνη Τρίτση, αυτά έμειναν στα χαρτιά και στο μυαλό των ανθρώπων που παθιάστηκαν και δούλεψαν μαζί του με την ελπίδα ότι θα περιόριζαν τους θανάτους και ότι θα κατάφερναν να απομακρύνουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά από τα ναρκωτικά. Η μονάδα της μεθαδόνης με τους χιλιάδες χρήστες στην αναμονή σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστά τις ανάγκες που σωστά είχαν επισημάνει τα μέλη της επιτροπής και που δυστυχώς αυξάνονται με δραματικό ρυθμό.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Τρίτσης θα θεωρούσε ντροπή να τον τιμούν δίνοντας το όνομά του σε δρόμους και πλατείες, την ώρα που οι συνεργάτες του θα διώκονται για το έργο τους και τα παιδιά θα εξακολουθούν να πεθαίνουν αβοήθητα στους ίδιους αυτούς δρόμους και στις ίδιες πλατείες.
 

 


«Δικαίωμα και υποχρέωση»

Η αυτεπάγγελτη δίωξη που ασκήθηκε στον κ. Οικονομόπουλο αφορά την κατ' εξακολούθηση κατάχρηση της ιατρικής ιδιότητας. Είναι ενδιαφέρον ότι προκλήθηκε μετά την επίσκεψη του ΣΔΟΕ (27/1/2005) στο κτίριο του Ελευθεριακού Συνδέσμου Απεξάρτησης (ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α.) στο Μετς, όπου διαπιστώθηκε «μεγάλος αριθμός συνταγολογίων, που κίνησαν το ενδιαφέρον», η δε κατηγορία στηρίζεται σε μαρτυρία του υπαλλήλου του ΣΔΟΕ που φυσικά δεν είναι γιατρός και, όπως ο ίδιος δήλωσε, «τα όσα γνώριζε τα είχε πληροφορηθεί από εκτενείς συζητήσεις με άλλους διενεργήσαντες τον έλεγχο υπαλλήλους». Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Οικονομόπουλος στο απολογητικό του υπόμνημα προς τον 29ο τακτικό ανακριτή Αθηνών.

Στο υπόμνημα αυτό ο κ. Οικονομόπουλος, αφού περιγράφει την επί 25 χρόνια αποκλειστική ασχολία του με τους χρήστες ουσιών είτε στα δημόσια νοσοκομεία που εργάστηκε ως ψυχίατρος είτε στις αμέτρητες δημοσιεύσεις άρθρων και βιβλίων αλλά κυρίως στην προσωπική του δραστηριοποίηση στον τομέα αυτό μέσα από μη κερδοσκοπικούς φορείς και τελευταία από τον ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α., περιγράφει τους σκοπούς αυτού του συνδέσμου:

- Η προώθηση της προστασίας και απελευθέρωσης της ανθρώπινης συνείδησης από τη βία, τον εξαναγκασμό και τις βλάβες γενικότερα και ειδικότερα απ’ αυτές που προκαλούν οι ψυχοδραστικές ουσίες - κοινώς αποκαλούμενες «ναρκωτικά».

Η προώθηση της απεξάρτησης των εξαρτημένων από ψυχοδραστικές ουσίες.

Η προώθηση δράσεων και προγραμμάτων στον τομέα της μελέτης της προώθησης της απεξάρτησης και ειδικότερα στον τομέα της εκπαίδευσης, της κατάρτισης αλλά και της ενημέρωσης.

Η διατομεακή συνεργασία σε θέματα υγείας και η κατάρτιση στον τομέα της εκπαίδευσης με στόχο τη βελτίωση της παροχής ιατρικής φροντίδας στα εξαρτημένα από ψυχοδραστικές ουσίες άτομα.

Στη συνέχεια του υπομνήματος, ο Γιώργης Οικονομόπουλος εξηγεί κάτω από ποιες συνθήκες χορηγεί αναλγητικά για την αντιμετώπιση του στερητικού συνδρόμου και συνεχίζει: «Εξάλλου, ενημερώνω τους πάσχοντες πως κάποιοι, ενδεχόμενα να χρειαστούν ψυχοθεραπευτική ενίσχυση και συμπαράσταση σε πολλά επίπεδα, που ίσως, ανάλογα με την περίπτωση, να μπορούμε να προσφέρουμε. Οταν ένα εξαρτημένο άτομο καταφεύγει στη βοήθεια ενός γιατρού, ζητάει τη βοήθειά του καταρχήν για να περάσει το ιδιαίτερα επώδυνο σωματικό στερητικό σύνδρομο και εν συνεχεία, ενδεχομένως, για να μπορέσει να διακόψει οριστικά τη χρήση των οπιούχων. Στη φάση της αντιμετώπισης του έντονου σωματικού στερητικού συνδρόμου είναι απαραίτητη η βοήθεια του πάσχοντος από τα φαρμακευτικά σκευάσματα που συνταγογραφώ. Επισημαίνω τα ακόλουθα:

Πρώτον: Τα παραπάνω ιδιοσκευάσματα χορηγούνται και σε μη τοξικομανείς.

Δεύτερον: Επιτρέπεται να χορηγηθούν σε τοξικομανείς για την αντιμετώπιση των προαναφερομένων συμπτωμάτων -τα οποία είναι γνωστόν τοις πάσι πως έχει κάθε τοξικομανής στη φάση στερητικού συνδρόμου.

Τρίτον: Εξ ουδενός στοιχείου του κατηγορητηρίου προκύπτει πως εγώ υπερέβην τις ιατρικά συνιστώμενες δόσεις που αναφέρονται στο Εθνικό Συνταγολόγιο σε συγκεκριμένο ασθενή. Οι ιατρικά συνιστώμενες δόσεις έχουν σχέση με την κρίση του ιατρού και με τις ανάγκες του συγκεκριμένου ασθενούς. Κανείς δε δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει και να αποδείξει το αντίθετο».

«Στον μεγάλο αριθμό πασχόντων που καταφεύγουν στην βοήθειά μου οφείλεται και ο μεγάλος αριθμός συνταγολογίων τα οποία "εκίνησαν το ενδιαφέρον" της διευθύνσεως φαρμάκων και φαρμακείων. Ωστόσο, και παρά τον έλεγχο που μου έγινε, δεν διαπιστώθηκε να χρησιμοποιώ κανένα φάρμακο που να χρησιμοποιείται για υποκατάσταση όπως συμβαίνει στις κρατικές θεραπευτικές μονάδες, π.χ. στον ΟΚΑΝΑ. Και αναφέρομαι συγκεκριμένα ότι προς τεκμηρίωση του εγκλήματος της κατάχρησης της ιδιότητας του γιατρού απαιτείται χορήγηση ουσιών για υποκατάσταση της εξάρτησης. Ουδέποτε χορήγησα τέτοιες ουσίες (Μεθαδόνη, Βουπενορφίνη) και κανένα αποδεικτικό ή έστω ενδεικτικό στοιχείο υπάρχει για κάτι τέτοιο.

Αρνούμαι την σε εμένα αποδιδόμενη κατηγορία περί καταχρήσεως της ιδιότητας του ιατρού και επαναλαμβάνω πως θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμά μου να ανταποκρίνομαι στις ανάγκες των πασχόντων συνανθρώπων μου και στις προσπάθειες επίλυσης του κοινωνικού και ιατρικού προβλήματος των ναρκωτικών. Τα σκευάσματα που χορηγώ είναι για την αντιμετώπιση του στερητικού συμπτώματος των πρώτων ημερών απεξάρτησης».
 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Γιώργη Α. Οικονομόπουλου
«Ψυχεδελικά ή Ψυχοδηλωτικά»

(εκδόσεις Κοινότητα, β’ έκδοση, Αθήνα 1987).
Μελέτη του σκοτεινού ζητήματος των ουσιών LSD, μεσκαλίνης και χασίς, μέσα από ένα ριζοσπαστικό επιστημονικό πρίσμα. Προκάλεσε ιδιαίτερες συζητήσεις όταν πρωτοκυκλοφόρησε (1980).

Γιώργη Α. Οικονομόπουλου
«Η εγκληματοποίηση της κάνναβης και άλλων ναρκωτικών στην Ελλάδα».

(Διεθνής Αντιαπαγορευτική Ενωση, LIA, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 1991)
Παρέμβαση στο συνέδριο της LIA που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (22-24/11/90).

Γιώργη Α. Οικονομόπουλου
«Η πολιτική των ναρκωτικών: μια ναρκωτική πολιτική;»

(Ν.Ν.Α. Συμπόσιο «ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ», Πολεμικό Μουσείο, 04/03/1990).
Επιστημονική ανακοίνωση με κριτικό πνεύμα για τις πολιτικές που ακολουθούνται για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών.

Κώστα Βελ. Καρακώστα
«Αχραντο λευκό»

(εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2005)
Ενα «οδοιπορικό πριν, μέσα και μετά τα ναρκωτικά». Περιλαμβάνει πολύτιμη μαρτυρία για τον τρόπο που "προσεγγίζει τις ψυχές των εξαρτημένων ο Γ. Οικονομόπουλος".



ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ

www.elefsyna.org
Ο δικτυακός τόπος του Ελευθεριακού Συνδέσμου Απεξάρτησης (ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α.). Πρόκειται για μία μη κερδοσκοπική προσπάθεια ανθρώπων με στόχο την απελευθέρωση από τις εξαρτησιογόνες ψυχότροπες ουσίες και από τους παράγοντες που ευνοούν την εξάρτηση και δημιουργούν τα προβλήματα των «Ναρκωτικών».
Αποτελεί τη συνέχεια της Επιτροπής Σωστής Ενημέρωσης Αντιμετώπισης Ναρκωτικών (Ε.Σ.Ε.Α.Ν.) η οποία λειτούργησε από το 1982 έως το 1996 με δραστηριότητες θεραπευτικού και διεκδικητικού χαρακτήρα. Ψυχή και των δύο προσπαθειών ο γιατρός Γιώργης Οικονομόπουλος.

 

(Ελευθεροτυπία, 15/1/2006)

 

www.iospress.gr