ΤΑ «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΘΑΝΑΤΟΥ» ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟΥ

 

Ενα Σαλβαδόρ στο Ιράκ
 


ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

 

1. / 2.   


 

Μεθοδολογία προς μίμηση

Πρώην μέλος της σαλβαδοριανής Αγροφυλακής με ενεργό δράση στα «αποσπάσματα θανάτου», ο Ρενέ Χουρτάδο κατέφυγε το 1981 ως λαθρομετανάστης στις ΗΠΑ και το Μάρτιο του 1984 αφηγήθηκε τα κατορθώματά του στον δημοσιογράφο Αλαν Νερν. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Progressive» (5.1984).

«Ξεκινάς με τα ψυχολογικά βασανιστήρια. Αν ο κρατούμενος είναι μαρξιστής ή επαναστάτης, δεν είναι εύκολο να τον κάνεις να μιλήσει, οπότε πρέπει να του κάνεις ψυχολογική ζημιά. Αν είναι σημαντικό πρόσωπο (π.χ. δημοσιογράφος, δάσκαλος, ηγετικό στέλεχος των συνδικάτων ή των φοιτητών), τότε στην αρχή δεν υφίσταται βάρβαρη μεταχείριση. Φυσικά μπορεί να τον χτυπήσουμε κάποια στιγμή, ύστερα όμως, όταν μεταφερθεί στον ανακριτικό θάλαμο, αρχίζεις να του μιλάς φιλικά, προσπαθείς να τον πείσεις ότι καταλαβαίνεις τον ιδεαλισμό του.

»Οταν τον ανακρίνεις για πρώτη φορά, προσπαθείς να φανείς σαν ένα ευαίσθητο, αξιοπρεπές άτομο, όχι σαν φονιάς. Του λές ότι δεν είσαι καθίκι σαν τους άλλους ανακριτές. Του προσφέρεις αναψυκτικό και λίγη τροφή. Τον ρωτάς πού ζουν ο μπαμπάς κι η μαμά του, μιλάς για τη γυναίκα και τα παιδιά του. Είναι φοβερά αποτελεσματικό, όταν μάθει πως τα παιδιά του έχουν συλληφθεί αλλά δεν ξέρει πού βρίσκονται.

»Αφού χρησιμοποιήσεις αυτές τις μεθόδους μια δυο βδομάδες, αρχίζεις να σκληραίνεις: "Ακου, αυτά τα καθίκια με έχουν πρήξει. Θέλουν να μιλήσεις και θα σου αλλάξουν τα φώτα. Ούτε θέλω να νομίσουν ότι τα έχω σκατώσει. Ετσι και δε μιλήσεις, θα σε παραδώσω σ' αυτούς και θα σε βαρέσουν μέχρι να ξεράσεις".

Αρχίζουν κατόπιν τα σωματικά βασανιστήρια. Πρώτα, βάζεις τον κρατούμενο σ' ένα μικρό, εντελώς σκοτεινό δωμάτιο, και δεν τον αφήνεις να κοιμηθεί. Τον βάζεις γυμνό και δεμένο με χειροπέδες, σ' ένα μεταλλικό σκελετό κρεβατιού. Το δωμάτιο βρομάει φριχτά από τα ούρα και τα κόπρανα προηγούμενων κρατουμένων, και τον αφήνεις εκεί μια βδομάδα άυπνο, έτσι ώστε τα νεύρα του να είναι ήδη σπασμένα μόλις αρχίσεις να τον βασανίζεις.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μέθοδοι. Αφαιρείς κομμάτια από το δέρμα του, τον καις με τσιγάρα. Τον χτυπάς, τον χτυπάς και τον ξαναχτυπάς. Υστερα απ' αυτά, αν δεν μιλάει, τον πηγαίνεις σε μια τουαλέτα γεμάτη κόπρανα. Βάζεις γάντια και του χώνεις το κεφάλι στην τουαλέτα για μισό λεπτό περίπου. Τον βγάζεις, κατόπιν ξαναχώνεις το κεφάλι του μέσα. Το κάνεις ξανά και ξανά.

Μετά τον ξεπλένεις και τον πηγαίνεις στο δωμάτιο του ηλεκτροσόκ. Βάζεις τα καλώδια ανάμεσα στα δόντια του κρατουμένου, στο πέος ή στον κόλπο. Το νιώθει περισσότερο αν τα πόδια του είναι στο νερό κι αυτός κάθεται πάνω σε κάτι σιδερένιο. Αν τον καταβρέξεις με μεταλλικό νερό και μετά του κάνεις ηλεκτροσόκ, του βγαίνει η ψυχή.

Γενικά, σκοτώνουμε τους κρατούμενους γιατί υπάρχει η αντίληψη ότι δεν πρέπει να ζήσουν. Αν τους πάμε στο δικαστή, θα τους αφήσει ελεύθερους και μπορεί να χρειαστεί να τους ξαναπιάσουμε. Αν υπάρχουν πολλές πιέσεις -π.χ. από τη Διεθνή Αμνηστία ή από ξένες χώρες-, τότε μπορεί να τους παραδώσουμε στο δικαστήριο, αν όμως δεν υπάρχει πίεση, τότε είναι νεκροί. Οταν όλα τελειώσουν, τον πετάς στο δρόμο με μια ταμπέλα που γράφει "Λευκή Χειρ", "Μυστικός Αντικομμουνιστικός Στρατός" ή "Ταξιαρχία Μαξιμιλιάνο Ερνάντες"».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

James Dunkerley
«The long war. Dictatorship and revolution in El Salvador»
(Λονδίνο 1985, εκδ. Verso).
Διεισδυτική ανάλυση της γέννησης και της πρώτης φάσης του εμφυλίου του Σαλβαδόρ, με έμφαση στη χαρτογράφηση της πολυμορφίας του επαναστατικού στρατοπέδου.

Allan Nairn
«Behind the Death Squads»
(The Progressive, 5/1984).
Η ιστορία και ο μηχανισμός λειτουργίας των «αποσπασμάτων θανάτου». Κλασικό ρεπορτάζ, προσπελάσιμο πλέον και στο Διαδίκτυο (http://www.progressive.org/pdf/deathsquads.pdf).

Robert Armstrong - Janet Shenk
«El Salvador. The face of Revolution» (Βοστόνη 1982, εκδ. South End Press).
Γλαφυρό χρονικό της πορείας του Ελ Σαλβαδόρ προς τον εμφύλιο, από δύο αμερικανούς ερευνητές με πολυετή γνώση της περιοχής.

Commission on the Trouth for El Salvador
«From Madness to Hope: the 12-year war in El Salvador»
(Ν. Υόρκη 1993, http://www.usip.org/library/tc/doc/reports/el_salvador/tc_es_03151993_toc.html).
Το πόρισμα της επιτροπής που συστήθηκε από τον ΟΗΕ για τη μελέτη των βιαιοτήτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.


ΔΕΙΤΕ

Σαλβαδόρ
(Salvador) του Ολιβερ Στόουν (1985).
Αναπαράσταση των γεγονότων της διετίας 1979-81 από τον γνωστό αμερικανό σκηνοθέτη. Για λόγους «ισορροπίας», κάποια γεγονότα παραχαράσσονται εις βάρος των ανταρτών.

SAS. Αποστολή στο Σαν Σαλβαδόρ
(S.A.S. a San Salvador) του Ραούλ Κουτάρ (1982).
Ο ήρωας του Ζεράρ ντε Βιλιέ στέλνεται από τη CIA στο Σαλβαδόρ για να καταπολεμήσει τα... «αποσπάσματα θανάτου»! Γελοιογράφηση του επαναστατικού κινήματος και εξύμνηση του «ανθρωπισμού» της αμερικανικής επέμβασης.

 

(Ελευθεροτυπία, 6/2/2005)

 

www.iospress.gr                                                                                    ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ