Ο ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΥΤΩΝ ΤΟΥ ΥΠΠΟ

 

Στο βυθό του πολιτισμού



ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

 

1. / 2.   


 

Κατάδυση στη γραφειοκρατία

Δύο υπουργοί Πολιτισμού, Παπαζώη και Πάγκαλος, υπέγραψαν διαδοχικά το σχέδιο Κανονισμού Καταδυομένου Προσωπικού του ΥΠΠΟ, που προέβλεπε ο νόμος 2557/97 ενός τρίτου υπουργού Πολιτισμού, του Βενιζέλου. Είναι αξιομνημόνευτο ότι με το σχέδιο αυτό συμφώνησαν απόλυτα διοίκηση, συνδικαλιστικοί φορείς, εργαζόμενοι και πολιτική ηγεσία. Το καταδυόμενο προσωπικό πίστεψε ότι η 20χρονη προσπάθειά του για τη δημιουργία ενός ειδικού θεσμικού πλαισίου, δεν πήγε χαμένη. Ακόμα και όταν ο συναρμόδιος υπουργός Οικονομικών επέστρεψε ανυπόγραφο το σχέδιο που του εστάλη, κανείς δεν ανησύχησε. Επρεπε, λέει, να διαχωριστούν τα ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά θέματα που προέβλεπε ο νόμος από τα υπόλοιπα, κάτι που έγινε αμέσως προκειμένου αυτά να ρυθμιστούν με τον κατάλληλο νομικά τρόπο.

Δυστυχώς όμως οι προσδοκίες του καταδυομένου προσωπικού έμελλε να διαψευστούν γρήγορα: Τρία χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου, το σχέδιο παρέμενε σχέδιο και οι δύτες του ΥΠΠΟ συνέχιζαν να καταδύονται χωρίς θεσμικό πλαίσιο. Οταν δικαιώθηκαν από τη Δικαιοσύνη, το ΥΠΠΟ αντί να εκδώσει τον κανονισμό, διέκοψε... την καταδυτική τους δραστηριότητα. Επιχείρησε μάλιστα ανεπιτυχώς να αποσπάσει εμπειρότατους καταδυόμενους υπαλλήλους σε «στεριανές» υπηρεσίες. Πονάει κεφάλι; Κόψει κεφάλι!

Τον Αύγουστο του 2003 εκδίδεται ο «Κανονισμός Λειτουργίας και Οργάνωσης Υποβρυχίων Αρχαιολογικών Ερευνών των Εφορειών Εναλίων και Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας».

Χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια, τη στιγμή που από το 1998 υπήρχε ολοκληρωμένο και εγκεκριμένο σχετικό σχέδιο, για να εκδοθεί τελικά ένας άλλος, προβληματικός, κανονισμός, κάτι που δεν εκπλήσσει, αφού το ΥΠΠΟ απαξίωσε πλήρως να συνεργαστεί στη σύνταξή του με το καταδυόμενο προσωπικό του. Αποτέλεσμα, ο εκδοθείς κανονισμός να βρίθει λαθών, αντιφάσεων και παραλείψεων, αποτελώντας εν δυνάμει παράγοντα επικινδυνότητας για όσους καταδύονται. Γιατί, πώς αλήθεια μπορεί να είναι λειτουργικός και ασφαλής ένας κανονισμός όταν, λ.χ, παραπέμπει σε ανύπαρκτη παράγραφο ή εξαιρεί από τα ειδικά μέτρα ασφαλείας καταδύσεων τα βάθη μεταξύ 40 και 50 μέτρων; Ενας κανονισμός που, εκτός των άλλων, «φροντίζει» να «εξανεμίσει» την καταδυτική προϋπηρεσία του καταδυόμενου προσωπικού για να αποδυναμώσει τα εργασιακά-συνταξιοδοτικά του δικαιώματα.

Παράλληλα όμως αμφισβητείται και η ίδια η νομική του ορθότητα, αφού ο μετέπειτα νόμος 2743/1999 (άρθρο 15, παρ. 11-στ' για θέματα ΥΕΝ κ.λπ., σε συνδυασμό με το άρθρο 21) θεσμοθετεί συγκεκριμένο τρόπο ρύθμισης για συναφή θέματα, καταργώντας ρητά κάθε άλλη διάταξη που τα ρυθμίζει διαφορετικά. Αυτό ενδεχομένως αφορά και τον Γενικό Κανονισμό Λιμένα, διατάξεις του οποίου για την ασφάλεια των καταδύσεων υιοθετούνται στον Κανονισμό Καταδυόμενου Προσωπικού. Ετσι, ο σύλλογος δυτών του ΥΠΠΟ αναγκάστηκε να προσφύγει ξανά στο ΣτΕ ζητώντας την ακύρωση του κανονισμού.

Προηγουμένως, το ΥΠΠΟ προκειμένου να μην τηρήσει τη θεσμική του υποχρέωση για τη ρύθμιση των ασφαλιστικών-συνταξιοδοτικών θεμάτων του καταδυόμενου προσωπικού, «φρόντισε» να τροποποιήσει τον σχετικό νόμο 2557/97. Το πέτυχε με τη δεύτερη προσπάθεια, αφού πρώτα χρειάστηκε να παραπλανήσει το ίδιο το Κοινοβούλιο κατά την ψήφιση του νόμου 3207/2004. Η πρόνοια του νομοθέτη που διασφάλιζε θεσμικά, για λόγους ασφαλείας των καταδύσεων, τα ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά θέματα των δυτών του ΥΠΠΟ ως πρωταρχικό και αναπόσπαστο στοιχείο των γενικότερων ρυθμίσεων, φαίνεται ότι ήταν «ψιλά γράμματα» για ορισμένους «αρμοδίους».

Σήμερα, δέκα μήνες μετά την έκδοση του κανονισμού, καμιά ενέργεια δεν έχει γίνει για να διορθωθούν ορισμένα έστω από τα «κακώς κείμενα». Αντίθετα, η υπηρεσία αρνείται τη σύννομη τυπική «αναγνώριση» του προσωπικού ως καταδυόμενου, ακόμα και με τον προβληματικό αυτόν κανονισμό, εμμένοντας σε μια διαδικασία που παραβιάζει διατάξεις του, με αποτέλεσμα το καταδυτικό έργο του ΥΠΠΟ να μην μπορεί ακόμα να αποκατασταθεί.

Πέτρος Τσαμπουράκης

Πρόεδρος Συλλόγου Αυτοδυτών ΥΠΠΟ



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«Διαταραχές και μακροχρόνιες επιπτώσεις των καταδύσεων στην υγεία»
(Εκδοση του Συλλόγου Αυτοδυτών Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισμού, 2003).
Με συνοπτικό τρόπο καταγράφονται οι σοβαροί κίνδυνοι που αντιμετωπίζει ο δύτης, όπως προκύπτουν από πρόσφατες επιστημονικές μελέτες του πλοιάρχου Ι. Πολυχρονίδη (διευθυντή της Νευρολογικής Κλινικής του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών) και του ειδικευμένου στην Καταδυτική Ιατρική νευρολόγου υποπλοιάρχου του Πολεμικού Ναυτικού Λ. Π. Μπεσμπέρτη.

«Αναλυτικό Ενημερωτικό Σημείωμα»
(της προϊσταμένης της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων, αρχαιολόγου Αικατερίνης Δελλαπόρτα -24 Απριλίου 2000).
Υπηρεσιακό ντοκουμέντο στο οποίο ομολογείται ότι «από το 1976 μέχρι σήμερα το προσωπικό που απασχολείται στις υποβρύχιες δραστηριότητες τελεί υπό ένα ασαφές και απροσδιόριστο καθεστώς, χωρίς κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο από διοικητικής και οικονομικής πλευράς για την άσκηση αυτής της απολύτως εξειδικευμένης εργασίας». Και ότι «το υπουργείο Οικονομικών δεν εκφράζει αντιρρήσεις για θέματα οργάνωσης, εκπαίδευσης, περίθαλψης, ασφάλειας καταδύσεων, εξαιρεί όμως τις ασφαλιστικές και τις βασικές οικονομικές ρυθμίσεις...».

«Αφιέρωμα στον Πάσπα»
(«ΙΑΠΕΤΟΣ», Ιούλιος 1991).
Εκδοση που κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά τον πνιγμό του δύτη του ΥΠΠΟ Παναγιώτη Αμπαζόπουλου (Πάσπα), με φωτογραφίες, στίχους και ποιήματά του, καθώς και κείμενα συγγενών, συναδέλφων, φίλων και συντρόφων του. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται και ένα έγγραφο του υπουργείου Πολιτισμού (5/9/1989) προς τη μητέρα του με συγκεκριμένες αποφάσεις-υποσχέσεις στη μνήμη του Αμπαζόπουλου: Να του αφιερωθεί ο επόμενος τόμος του περιοδικού «Αρχαιολογικά Ανάλεκτα», να καθιερωθεί υποτροφία και να εκδοθεί όλο το επιστημονικό του έργο. Τίποτα απ' αυτά δεν έγινε.

 

(Ελευθεροτυπία, 6/6/2004)

 

www.iospress.gr                                                                                    ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ