ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Η θεσμική Νέα Μηχανιώνα

 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ


1. / 2.   

«Οποιος αντέξει»

Ο Καραφίλ (Φίλης) Σένα, ηθοποιός γνωστός ήδη από τον καιρό που ζούσε στην 
Αλβανία, δεν ανταποκρίνεται στο στερεότυπο που κατασκευάστηκε στη χώρα μας για τους «κακούς», «αγράμματους» ή «πεινασμένους» Αλβανούς. Και αυτός και η σύζυγός του και καλές σπουδές έκαναν, και δουλειά είχαν στην πατρίδα τους. Τα πρώτα τους ελληνικά τα διδάχθηκαν εκεί.

«Ηρθαμε για να δούμε έναν άλλο κόσμο. Δεν αντέχαμε πια εκεί αποκλεισμένοι. 
Είχαμε περάσει δύσκολα χρόνια. Το 1993 έφτασα μόνος μου να βρω μια 
καινούρια ζωή και, όταν δυο χρόνια μετά τα πράγματα επιδεινώθηκαν κι άλλο στην Αλβανία, ήρθε και η γυναίκα μου με τα παιδιά μας. Το πώς κατάφεραν να φτάσουν είναι μια μεγάλη ιστορία. Αν δεν είχα φίλους και δικηγόρους, ούτε ξέρω για πόσο καιρό θα περίμεναν την βίζα». 

Από τότε ο κ. Σένα βρίσκεται σε μια διαρκή αναμέτρηση με τα όνειρά του για το θέατρο, τον πολιτισμό και την ελευθερία από τη μια, και με τις ελληνικές αρχές από την άλλη. Ομως αισθάνεται πολύ τυχερός σε σχέση με χιλιάδες άλλους μετανάστες: Γιατί έχει σταθερή δουλειά σε ένα όμορφο εστιατόριο, γιατί τα παιδιά του σπουδάζουν μια χαρά (ο Γιον από φέτος είναι στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας), γιατί κατάφερε να παίξει στο σινεμά («Μιρουπάφσιμ») και στο θέατρο («Γεύμα», με τον Αντωνίου, και τώρα τους «Εμιγκρέδες») και γιατί απέκτησε πολύτιμους φίλους στην Ελλάδα, που τον υποστηρίζουν. Παρ' όλα αυτά δεν γλίτωσε τις ταλαιπωρίες και τους παραλογισμούς:

«Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς ζητάει από μας το ελληνικό κράτος. Κάθε φορά οι ουρές που δεν σ' αφήνουν να φτάσεις στα γκισέ, αν και στήνεσαι από το 
προηγούμενο βράδυ. Κάθε φορά οι αρμόδιοι που δεν καλοξέρουν τις εγκυκλίους. Κάθε φορά τα παράβολα. 400.000 δρχ. δώσαμε τις προάλλες για όλη την οικογένεια. Κάθε φορά τα ίδια χαρτιά, που πρέπει να μεταφραστούν και να θεωρηθούν, είτε από την αλβανική πρεσβεία, είτε από το αστυνομικό τμήμα. Δηλαδή κι άλλες ουρές, κι άλλα λεφτά. Είκοσι ευρώ για το ένα, τριάντα για το άλλο, τόσα για φωτοτυπίες και τώρα, την περασμένη άνοιξη, άλλα 300 ευρώ για να ανανεώσουμε τις άδειες που δεν μας τις έχουν παραδώσει ακόμα. Και μετά με τα ίδια χαρτιά να ξαναπηγαίνουμε για την επόμενη "άδεια", που δεν θα μας τη δώσουν εγκαίρως και έτσι δεν θα πάρω, π.χ., το επίδομα για τα παιδιά, δεν θα μπορέσω να ταξιδέψω πίσω στην Αλβανία στις διακοπές, γιατί φοβόμαστε ότι κάτι θα γίνει και δεν θα μας αφήσουν να ξανάρθουμε. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ξαναμπαίνουμε στην ουρά της κάθε νέας διαδικασίας, ξανά από την αρχή, με όλο και περισσότερα δικαιολογητικά, σαν να μην υπήρξαμε στο κοντινό παρελθόν νόμιμοι, με τις "πράσινες", τις "άσπρες" κάρτες και όλα τα άλλα που με κόπο είχαμε καταφέρει να πάρουμε. Σε κάθε νέα διαδικασία μας ξαναανακαλύπτουν, λες και είμαστε κρυμμένοι, κι ας έχουμε δουλειές, ΙΚΑ, ΑΦΜ, σπίτι, λογαριασμούς, σχολεία, μια ολόκληρη κανονική ζωή. Μας βάζουν υποχρεωτικά σε έναν ανταγωνισμό με άλλες νεότερες κατηγορίες μεταναστών, κι όλους μαζί στις ουρές της ταπείνωσης. Συμπτωματικά τα καταφέρνουμε οι περισσότεροι. 

»Το 1999, όταν πήγαινα και ξαναπήγαινα στον ΟΑΕΔ για να παραλάβω τη "λευκή κάρτα", έχοντας καταθέσει λίγους μήνες νωρίτερα τα απαιτούμενα χαρτιά, μου έλεγαν ότι ο φάκελός μου είχε χαθεί. Με πολύ κόπο έπεισα τη νεαρή υπάλληλο ότι μπορούσαμε να ψάξουμε μαζί να τον βρούμε σε ένα ντουλάπι πίσω της, που κατά μεγάλη μου τύχη θυμόμουνα ότι μια άλλη υπάλληλος τον είχε τοποθετήσει τη φορά που είχα πρωτοκαταθέσει τα χαρτιά μου. Πάντως, δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ελληνικό κράτος είναι ένα ανίκανο κράτος που δεν μπορεί να καταλήξει σε μια συνεπή και ανθρώπινη μεταναστευτική πολιτική. Αυτό που ζούμε είναι ένα σύστημα ταλαιπωρίας, και όποιος αντέξει».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Αθ. Μαρβάκης, Δ. Παρσάνογλου, Μ. Παύλου (επιμ.)
Μετανάστες στην Ελλάδα

(Εταιρεία Πολιτικού Προβληματισμού Νίκος Πουλαντζάς, εκδόσεις Ελληνικά 
Γράμματα, Αθήνα 2001). Προσέγγιση της μεταναστευτικής πραγματικότητας μέσα από τέσσερις συμπληρωματικές ματιές: επιστημονικές αναλύσεις του 
μεταναστευτικού «προβλήματος», κείμενα των κοινοτήτων των μεταναστών, 
χαρτογράφηση του κινήματος αλληλεγγύης και φωτογραφίες από τη ζωή των 
μεταναστών στην Αθήνα.

Αννα Φραγκουδάκη, Θάλεια Δραγώνα (επιμ.)
Τι είν' η πατρίδα μας;

(Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1997). Η εικόνα του σύγχρονου ελληνικού 
εκπαιδευτικού συστήματος, όπως προκύπτει από την ανάλυση περιεχομένου των σχολικών βιβλίων και την εξέταση των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών.

Σωτηρία Δρούγα
Τάξεις Υποδοχής-Φροντιστηριακά Τμήματα και εκπαίδευση παιδιών μεταναστών

(Αδημοσίευτη μεταπτυχιακή εργασία, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, 2002-2003). Συστηματική καταγραφή της νομοθετικής εξέλιξης του θεσμού των τάξεων υποδοχής και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της λειτουργίας του. 

Βασίλης Νιτσιάκος
Μαρτυρίες Αλβανών μεταναστών
 
(Εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 2003). Δεκατρείς αυτοβιογραφικές αφηγήσεις 
μεταναστών από την Αλβανία, οι οποίες συγκεντρώθηκαν στο πλαίσιο ερευνητικού προγράμματος με θέμα τις επιπτώσεις της εγκατάστασης και απασχόλησης ξένου εργατικού δυναμικού στην ελληνική ύπαιθρο. 

Πίσω Θρανία (ομάδα εκπαιδευτικών)
«Το δικαίωμα των μεταναστών στην εκπαίδευση: δυνατότητες-προβλήματα»

(«Εκπαιδευτική Κοινότητα» 55/ Αύγουστος-Οκτώβριος 2000, σ. 15-17). Μια 
αντιρατσιστική φωνή από δασκάλους αφιερωμένους στην εκπαίδευση των 
μεταναστών. 


ΔΕΙΤΕ

Σλ. Μρόζεκ "Εμιγκρέδες"

Σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου. Παίζουν Καραφίλ Σένα και Νικόλας Λάμπρου. 
(«Θέατρο του Νέου Κόσμου», «Κάτω Χώρος»). Οι παραστάσεις, με τους ίδιους ηθοποιούς, σε δύο γλώσσες (ελληνικά και αλβανικά). 


 

(Ελευθεροτυπία, 2/11/2003)

 

 

www.iospress.gr                                                                                                 ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ