ΤΟΞΙΚΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

 Τα κατσαριδοκτόνα της ΕΛ.ΑΣ.

1. / 2.   

 

Η φυσούνα και τα πειραματόζωα


Η δημόσια συζήτηση στη Βρετανία για τις επιπτώσεις των «δακρυγόνων» στον ανθρώπινο οργανισμό είναι από πολλές απόψεις πρωτοπόρα.

Το 1969 οι αντιδράσεις για την αθρόα χρήση CS στη Β. Ιρλανδία οδήγησαν στην πρώτη επίσημη έρευνα πάνω στο θέμα. Η ειδική ερευνητική επιτροπή του υπουργείου Εσωτερικών (Επιτροπή Χίμσγουερθ) είχε παραδεχθεί, τότε, ότι «η έκθεση σε CS μπορεί να έχει θανατηφόρα αποτελέσματα, κυρίως με τη μορφή τοξικής βλάβης στους πνεύμονες, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονικό οίδημα». Θεώρησε, όμως, ότι «ένα τέτοιο συμβάν μπορεί να επέλθει μονάχα σε συγκέντρωση εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη απ' ό,τι η δόση έκθεσης που προκαλεί ανυπόφορα συμπτώματα». Τελικό συμπέρασμα ήταν ότι ο μέσος διαδηλωτής θα έσπευδε να απομακρυνθεί από το χώρο ρίψης των δακρυγόνων πολύ πριν η πυκνότητα των τελευταίων καταστεί επικίνδυνη για την υγεία ή τη ζωή του.

Στις μέρες μας η συζήτηση έχει ζωντανέψει ξανά, αυτή τη φορά με αφορμή την εισαγωγή ενός νέου όπλου που «αξιοποιεί» δραστικότερα το CS. Ο λόγος για τη γνωστή στα καθ' ημάς «φυσούνα», που φαίνεται πως αποτελεί το αγαπημένο εργαλείο της ΕΛ.ΑΣ. Η «πειραματική» εισαγωγή της σε μονάδες της Αγγλίας, το Μάρτιο του 1996, σημαδεύτηκε από το θάνατο ενός 29χρονου μετανάστη ύστερα από «υπερβολικό» (για τις αντοχές του) ψέκασμα. 

Το 1998, κύριο άρθρο του έγκυρου ιατρικού περιοδικού «Lancet» ζήτησε επίσημα την απαγόρευσή της.

Η απάντηση των αρχών ήρθε το Σεπτέμβριο του 1999, με τη δημοσίευση μιας 17σέλιδης έκθεσης του βρετανικού υπουργείου Υγείας. Παρά τους καθησυχαστικούς τόνους που χρησιμοποιούν, οι συντάκτες της δεν αποφεύγουν ωστόσο να επισημάνουν τα όρια των διαπιστώσεών τους. Ιδιαίτερα τονίζουν την απουσία οποιασδήποτε μελέτης σχετικά με τις επιπτώσεις όχι του CS αυτού καθεαυτού αλλά του μείγματος CS και της ουσίας ΜΙΒΚ που χρησιμοποιείται στις «φυσούνες». Οι διατυπώσεις αυτής της «καθησυχαστικής» -υποτίθεται- επίσημης μελέτης είναι αποκαλυπτικές:

*«Η επιτροπή επισήμανε τη σπανιότητα δεδομένων όσον αφορά το συνδυασμό CS διαλυμένου σε ΜΙΒΚ. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για το μεταβολισμό, την φαρμακοκινητική, την οξεία τοξικότητα ή την πρόκληση ερεθισμού του δέρματος από το CS όταν το ΜΙΒΚ χρησιμοποιείται σαν διαλύτης» (§43). 

*«Τα συμπεράσματα της επιτροπής όσον αφορά τις επιπτώσεις του ψεκάσματος με CS βασίστηκαν στη μελέτη των δεδομένων τοξικότητας του CS και του ΜΙΒΚ. Οπως επισημάνθηκε και νωρίτερα, υπάρχουν πάρα πολύ λίγες πληροφορίες για το σύνθετο προϊόν» (§49). 

*«Πρέπει να επισημανθεί ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη συνολική μελέτη των επιπτώσεων του CS πάνω σε ανθρώπους, ούτε υπήρξε συστηματική ιατρική παρακολούθηση ατόμων που ψεκάστηκαν με CS». Ως εκ τούτου, «η επιτροπή ανησυχεί όσον αφορά την έκθεση ευαίσθητων ομάδων σε ψεκασμό με CS. Τέτοιες ομάδες είναι: άτομα με βρογχικό άσθμα ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και άτομα που πάσχουν από υπέρταση ή άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις, εξαιτίας των προσωρινών επιπτώσεων του CS στην αύξηση της πίεσης του αίματος. Δεν στάθηκε δυνατό, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, να αποφανθούμε αν άτομα που παίρνουν νευροληπτική φαρμακευτική αγωγή ενδέχεται να είναι περισσότερο ευαίσθητα στα αποτελέσματα του ψεκασμού με CS» (§50). 

Αρκετά διαφορετικά πράγματα, δηλαδή, από τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη, ότι τα ανθρώπινα πειραματόζωα που φλιτάρει σαν τις κατσαρίδες η ΕΛ.ΑΣ. ουδόλως κινδυνεύουν...



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Howard Hu et.al., «Tear gas: harassing agent or toxic chemical weapon?»
(The Journal of the American Medical Association, 4.8.1989). Η πρωτοπόρα μελέτη έξι αμερικανών πανεπιστημιακών, με επικεφαλής τον καθηγητή του Χάρβαρντ Χάουαρντ Χου, γύρω από τους κινδύνους που τα λεγόμενα «δακρυγόνα» (με πρώτο-πρώτο το CS) συνεπάγονται για τη δημόσια υγεία. Κείμενο εξ ολοκλήρου προσπελάσιμο και στο διαδίκτυο (http://www.zarc.com/english/tear_gases/jamateargastoxic.html).

European Parliament, «Crowd Control techniques (An appraisal of technologies for political control)»
(Λουξεμβούργο, Ιούνιος 2000, ΡΕ 168.394/FinSt.). Το τελικό κείμενο πολυσέλιδης μελέτης που διεξήχθη για λογαριασμό του Ευρωκοινοβουλίου, γύρω από τις σύγχρονες μεθόδους καταστολής διαδηλώσεων. Ειδική αναφορά στα χημικά αέρια και λεπτομερής καταγραφή των ζημιών που μπορεί να προκληθούν στον ανθρώπινο οργανισμό από το CS.

U.K. Department of Health, «Statement on 2-Chlorobenzylidene Malonitrile (CS) and CS spray»
(Σεπτέμβριος 1999). Η επίσημη έκθεση του βρετανικού υπουργείου Υγείας, με την οποία επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί η χρήση της «φυσούνας». Αποκαλυπτική η ρητή παραδοχή της απουσίας ουσιαστικής έρευνας πάνω στις επιπτώσεις του μίγματος CS και ΜΙΒΚ που εκτοξεύεται από το συγκεκριμένο όπλο.

«Is CS spray dangerous?» 
(British Medicine Journal, τχ. 321, 1.7.2000). Δημόσιος διάλογος μεταξύ επιστημόνων για τις επιπτώσεις του CS -και ειδικότερα της «φυσούνας»- πάνω στον ανθρώπινο οργανισμό. Σφοδρή κριτική της έκθεσης του υπουργείου Υγείας από τον οφθαλμίατρο Πίτερ Γκρέι και τον ογκολόγο Ρόμπερτ Τζόουνς.

Gerry Norman «Shooting in the dark. Riot police in Britain»
(Λονδίνο-Βοστόνη 1989, εκδ. Faber & Faber). Η ιστορία των βρετανικών ΜΑΤ, περιλαμβάνει αρκετές αναφορές στις ενδοϋπηρεσιακές τριβές που προκάλεσε τη δεκαετία του '80 η εισαγωγή του CS για χρήση στο «μητροπολιτικό» έδαφος.


(Ελευθεροτυπία, 1/6/2003)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ