Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

 

Το κόκκινο περιοδικό της μεταπολίτευσης

1. / 2.   

 

«Γιατί βγάζουμε την "Αντιπληροφόρηση"»


Η «Αντιπληροφόρηση» έβγαλε 44 τεύχη από το Μάιο του 1975 μέχρι το Φεβρουάριο του 1982. Αντίθετα με αυτά που θα φανταζόταν κανείς από ένα «περιοδικό τρομοκρατικής οργάνωσης», όπως εμφανίζεται από τη δικογραφία του ΕΛΑ, το μεγαλύτερο μέρος της ύλης του καταλαμβάνει καθαρά δημοσιογραφική ύλη, προσανατολισμένη σε εργατικές κινητοποιήσεις κάθε είδους. 

Αναδημοσιεύονται ανακοινώσεις, προκηρύξεις και δραστηριότητες εργατικών σωματείων και επιτροπών, χωρίς πολιτικές διακρίσεις.

*Ο τρόπος διανομής και κυκλοφορίας του περιοδικού είναι χαρακτηριστικός για την περίοδο της μεταπολίτευσης: Η «Αντιπληροφόρηση» μοιράζεται σε στέκια εργαζομένων και φοιτητών και χέρι χέρι σε χώρους της αριστεράς. 

*Η «Αντιπληροφόρηση» είχε περιληφθεί στη μεγάλη έρευνα της «Ε» για τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις (έρευνα του Κάρολου Μπρούσαλη, ρεπορτάζ από την Αννυ Βιτσέντζου και τη Λένα Παγώνη) το 1976. Το κείμενο της «Ε» αναφέρει: «Εκτός από τις παρουσιαζόμενες οργανώσεις, υπάρχουν και οι αθέατες. Μια από αυτές, δρα και ανήκει στον χώρο των αυθορμητιστών (ευνοούν και υποστηρίζουν τις αυθόρμητες κινήσεις στο χώρο δουλειάς). Και εκδίδει την "Αντιπληροφόρηση", που δίνει από τη δική της σκοπιά θέματα που θίγουν οι εφημερίδες και τα περιοδικά. Η "Αντιπληροφόρηση" κινείται χέρι με χέρι, ανήκοντας στο χώρο του αντεργκράουντ. Στα χέρια μας έχουμε το πολυγραφημένο τεύχος του φθινοπώρου του 1975» (22.6.76). Στη συνέχεια η «Ε» αναδημοσιεύει σχεδόν αυτούσιο ρεπορτάζ του περιοδικού για τους μετανάστες, γραμμένο από ομάδα εργατών και φοιτητών στη Γερμανία.

*Λίγες μέρες αργότερα (28.6.76), η «Ε» δημοσιεύει την απάντηση της συντακτικής επιτροπής της «Αντιπληροφόρησης», όπου ανάμεσα σε άλλα επισημαίνεται:

«Το έντυπο βγήκε από αγωνιστές για να προωθήσει πολιτικές απόψεις που έχουμε και που απορρέουν από την εκτίμησή μας για την τωρινή κατάσταση του λαϊκού μας κινήματος. Το έντυπο δεν σκοπεύει να συσπειρώσει τους εργαζόμενους γύρω του παίζοντας καθοδηγητικό ρόλο, αυτοκηρυσσόμενο πολιτικό επαναστατικό κέντρο, αλλά να περάσει μια μεθοδολογία, έναν τρόπο προβληματικής και πράξης που πιστεύουμε σαν απαραίτητες για την προώθηση του λαϊκού μας κινήματος. Μ' άλλα λόγια, μη πιστεύοντας πως υπάρχει στον τόπο μας το κόμμα των εργαζομένων, που μπορεί να προωθήσει τον αγώνα για την προάσπιση των ταξικών συμφερόντων μας, προσπαθούμε κι εμείς στο μέτρο του δυνατού να συμβάλλουμε στο να δημιουργηθούν αυτές οι προϋποθέσεις που θα στήσουν ένα τέτοιο κόμμα. Και η μεθοδολογία μας είναι να μπορέσει η εργατική τάξη να συμμετάσχει ενεργητικά στη δημιουργία αυτού του φορέα κι όχι να υποθέτουμε τη συμμετοχή της, να την υποκαθιστούμε ή ακόμα να την υποκλέπτουμε.

»Συμφωνούμε πως η "Αντιπληροφόρηση" κύρια μοιράζεται χέρι με χέρι, αλλά βέβαια όχι μόνο. Για μας ένα τέτοιο μοίρασμα είναι συγκεκριμένος τρόπος πολιτικής επέμβασης και δράσης. Πιστεύουμε πως οποιοδήποτε έντυπο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολυπλοκότητα των προβλημάτων της πρακτικής δουλειάς. Απαιτείται επικοινωνία, επαφή, ζύμωση. Κι αυτό προωθεί το χέρι με χέρι. Προωθεί δηλαδή τη συγκεκριμένη, ζωντανή επικοινωνία που επιτρέπει να προωθήσουμε αυτά που γενικότερα πιστεύουμε και που κανένα έντυπο δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

»Επαναλαμβάνουμε: δεν θέλουμε, δεν σκοπεύουμε σε "οπαδούς" (και γι' αυτό δεν το πάμε στα περίπτερα), αλλά σε συγκεκριμένη δυνατότητα πολιτικής επέμβασης σε χώρους που οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν.

»Ετσι, κάθε άλλο παρά αθέατοι είμαστε. Είμαστε θεατοί σ' αυτούς που σκοπεύουμε. Μ' αυτό απαντούμε σ' ό,τι κρίναμε απαράδεχτο να λέγεται για την πολιτική προσπάθεια που κάνουμε».



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Κάρολου Μπρούσαλη «Ποιες είναι οι ελληνικές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις» («Ελευθεροτυπία», Ιούνιος 1976). 
Πολυήμερη δημοσιογραφική έρευνα για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά της μεταπολίτευσης, με ειδική αναφορά στην «Αντιπληροφόρηση», που προκάλεσε και την απάντηση της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού.

Γιώργου Καράμπελα «Το ελληνικό αντάρτικο των πόλεων» (εκδ. «Ρόπτρο», Αθήνα 1985). 
Η γνωστή δημοσιογραφική καταγραφή ενεργειών και κειμένων των ομάδων ένοπλης προπαγάνδας στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης περιλαμβάνει κεφάλαιο αφιερωμένο στην «Αντιπληροφόρηση».

Φίλοι του ΕΛΑ «Μερικές παρατηρήσεις με αφορμή την έκδοση του Ελληνικού Αντάρτικου των Πόλεων» (Ιούνης-Ιούλης 1985). 
Πολυγραφημένο φυλλάδιο με κριτική στο βιβλίο του Καράμπελα και ιδιαίτερα στις αναφορές του συγγραφέα περί «Αντιπληροφόρησης». Διατυπώνεται το παράπονο ότι από το βιβλίο «χαντακώνεται η πολιτική οντότητα του περιοδικού» και στηλιτεύεται το γεγονός ότι «από τα 1.000 κείμενα κάθε είδους επιλέχθηκε να προβληθεί ένα σημείωμα κριτικής στον ΕΛΑ».

Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας «Ιδεολογικά-πολιτικά κείμενα που έχουν γίνει για να συμβάλουν στην αναδημιουργία, το στέριωμα και το δυνάμωμα του επαναστατικού και λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα» (17 Απρίλη 1986). 
Πολυγραφημένο φυλλάδιο, στο οποίο καταγράφεται η εκδοτική του παραγωγή. Περιλαμβάνονται πληροφορίες για το περιεχόμενο των διαφόρων τευχών της «Αντιπληροφόρησης» και για την κυκλοφορία τους. 

«Αντιπληροφόρηση» (έκτακτο τεύχος 7, φθινόπωρο- χειμώνας 1979). 
Περιλαμβάνονται λεπτομέρειες από τα τεύχη του περιοδικού που είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε (32 τεύχη). Αναδημοσιεύονται αυτούσια τα βασικά κείμενα της συντακτικής επιτροπής για το περιεχόμενο και την αναγκαιότητα της εκδοτικής πρωτοβουλίας.

(Ελευθεροτυπία, 22/2/2003)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ