ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η μπούρκα της Ορθοδοξίας


1.   2.   

 

Ο άγιος γυναικείος φόβος


Εχουμε υποστηρίξει και άλλοτε ότι οι απόψεις του αρχιεπισκόπου για τις γυναίκες δεν αποτελούν το πιο δυνατό εκσυγχρονιστικό του χαρτί. Ο κύριος Χριστόδουλος έχει επανειλημμένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τις ολέθριες επιπτώσεις της γυναικείας χειραφέτησης, έχει απαριθμήσει τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που προκάλεσε ο φεμινισμός, έχει αντιταχθεί στην εξωοικιακή εργασία των γυναικών και έχει διακηρύξει ευθαρσώς ότι «ο άνδρας έχει μεν την πρώτη θέση, αλλά και η γυναίκα έχει την δεύτερη».

Στο πόνημά του, ωστόσο, για τις σχέσεις φεμινισμού και Εκκλησίας, ο αρχιεπίσκοπος επιχειρεί να διασκεδάσει τις αντιρρήσεις των γυναικών για εκείνο το τουλάχιστον ενοχλητικό «η γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» που υφίστανται θέλοντας και μη όσες νύφες συνεχίζουν να αγνοούν ότι υπάρχει και η λύση του πολιτικού γάμου.

«Για κάθε άσχετο η φράση αυτή είναι απόδειξη της ανισότητας του άνδρα με τη γυναίκα», σημειώνει ο μακαριότατος.

«Ομως το αντίθετο είναι αληθινό. Ο Απόστολος Παύλος εδώ τονίζει τα καθήκοντα πρώτα του άνδρα απέναντι στη γυναίκα του και ύστερα της γυναίκας απέναντι στον άνδρα της. Προηγήθηκε η παράταξη των υποχρεώσεων του άνδρα. Ο άνδρας καλείται να αγαπά τη γυναίκα του, όπως αγαπά την ίδια του τη σάρκα. [...] Το ίδιο θα κάνει και η γυναίκα, ανταποδίδοντας, σε βαθμό ισοτιμίας και αμοιβαιότητας, τη σχέση του άνδρα της προς αυτή. Και επιπλέον οφείλει να σέβεται και να εκτιμά τον άνδρα της. Αυτό σημαίνει το να "φοβήται". Αλλωστε, όπου υπάρχει αγάπη, δεν έχει θέση ο φόβος, αφού "η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον"» (σ. 12).

Φιλότιμη η προσπάθεια του αρχιεπισκόπου, αλλά μάλλον ατυχής. Το «φοβούμαι» δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά «φοβούμαι» ή, για να χρησιμοποιήσουμε το πιο έγκυρο λεξικό για τη γλώσσα της εποχής (Liddell και Scott), το «φοβούμαι» όταν συντάσσεται με αιτιατική προσώπου ερμηνεύεται «κατέχομαι υπό φόβου ενώπιον τινός, φοβούμαι, τρέμω τινά».

Ψιλά γράμματα; Διόλου, όπως προκύπτει και από τα γραφόμενα ενός προσώπου αρμοδιότερου από εμάς σε θέματα ερμηνείας των εκκλησιαστικών πηγών. Ιδού πώς αντιμετωπίζει την αρχιεπισκοπική αυθαιρεσία ο ιεροκήρυκας αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος Β. Χαραλαμπόπουλος: «Η τυχόν επιδίωξις παρακάμψεως της εξ αποκαλύψεως θείας ταύτης αληθείας, "η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα", με ερμηνευτικόν όρον ή ορισμόν με νόημα ξένον προς τον φόβον, είναι πράξις αγνοίας, αθεολόγητος, αντιΓραφική (αντιΒιβλική), αντίθετος προς την διδασκαλίαν της Εκκλησίας, πράξις ψεύδους, ανατροπής της αληθείας, λύσεως της θείας εντολής με αναλόγως φοβεράς ηθικάς συνεπείας ενώπιον της θείας δικαιοσύνης, ως καταφαίνεται μάλιστα εκ της παραθέσεως της λέξεως "τρόμου" εις την λέξιν "φόβου" εις το σχεδόν αμέσως κατωτέρω χωρίον της αυτής επιστολής του Αποστόλου Παύλου "Οι δούλοι υπακούετε τοις κυρίοις κατά σάρκα μετά φόβου και τρόμου εν απλότητι της καρδίας υμών ως τω Χριστώ" (Εφεσ. 6,5) και τα εν συνεχεία αυτού. Ο φόβος της γυναικός προς τον άνδρα αυτής νοείται ως πραγματικός φόβος, όχι βεβαίως παθολογικός, αλλά αγνός, άγιος φόβος» («Περί της θέσεως της γυναικός έναντι του ανδρός κατά την Ορθόδοξον Χριστιανικήν Εκκλησίαν και περί φόβου Θεού», Εν Αθήναις 2001, σ. 17-18).

Με άλλα λόγια: Μην ακούτε όσα αθεολόγητα, αντιεκκλησιαστικά, ψευδή και επικίνδυνα υποστηρίζουν οι αδαείς. Η γυναίκα οφείλει να φοβάται τον άνδρα. Να τον φοβάται και να τον τρέμει!




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Αγαπίου Ιερομονάχου και Νικοδήμου Μοναχού «Πηδάλιον της Νοητής Νηός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής των Ορθοδόξων Εκκλησίας ήτοι άπαντες οι Ιεροί και Θείοι Κανόνες»
(εκδοτικός οίκος «Αστήρ», Αθήναι 1982). Συλλογή των ιερών κανόνων, στους οποίους ανατρέχουν ιερείς και εκκλησιαστικοί παράγοντες κάθε φορά που χρειάζεται να αντλήσουν επιχειρήματα για να βάλουν στη θέση της κάποια ανυπάκουη ή/και απρεπή γυναίκα.

Αρχιμ. Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου «Σημεία των καιρών» (έκδοσις του περιοδικού «Χριστιανική Σπίθα», Αθήναι 1953). Ο μετέπειτα μητροπολίτης Φλωρίνης σχολιάζει την επικαιρότητα της εποχής. Στο στόχαστρό του, μεταξύ άλλων, τα σορτς των μαθητριών, τα καλλιστεία και η ψήφος των γυναικών. 

Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη «Φεμινισμός και Εκκλησία» (Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας, 1986). Οι θέσεις του τότε μητροπολίτη Δημητριάδος για τις γυναίκες, τη θέση τους στην κοινωνία και το φεμινισμό που, ανατρέποντας τη φυσική τάξη των πραγμάτων, οδηγεί τις γυναίκες στην υποδούλωση.

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος «Κοινωνία unisex?» (εκδόσεις «Φωτοδότες», τρίτη έκδοση, Αθήνα 1996). Η «γυναικεία» εμφάνιση των ανδρών και η «ανδρική» των γυναικών ως σατανικό σχέδιο με στόχο την υποταγή του αρσενικού στο θηλυκό. 

Ιερά Μητρόπολις Θηβών και Λεβαδείας «Η ορθόδοξη γυναίκα στην Ενωμένη Ευρώπη. Πρακτικά διορθόδοξου ευρωπαϊκού συνεδρίου» (εκδόσεις «Επέκταση», Κατερίνη 2001). Πρακτικά συνεδρίου (Νοέμβριος 1994) με θέμα τον «ορθόδοξο τρόπο ζωής» και την «εκκλησιαστική παράδοση για τη γυναίκα». Στην παρέμβαση της Δήμητρας Κούκουρα επιχειρείται μια κριτική στο σύγχρονο φεμινισμό, αλλά δεν λείπουν και κάποιες επισημάνσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες από τα διοικητικά όργανα της Εκκλησίας.


(Ελευθεροτυπία, 3/2/2002)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ