Η ΝΕΑ ΨΥΧΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ


Η κατάμαυρη Βίβλος του Κομμουνισμού

1.   2.   

Ο Εαμοβούλγαρος με το κονσερβοκούτι

Τι μαθαίνουν οι αναγνώστες της «Μαύρης Βίβλου» για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» στην Ελλάδα; Περίπου ό,τι και οι θεατές της χουντικής ΥΕΝΕΔ!

Η σχετική αναφορά κρίθηκε απαραίτητη, καθώς ο ίδιος ο Κουρτουά ταξινομεί τη χώρα μας μεταξύ εκείνων «όπου ο κομμουνισμός εθεωρείτο μια απειλητική δύναμη, έστω κι αν ποτέ δεν κατόρθωσε να πάρει την εξουσία» (σ. 66). Το σχετικό κομμάτι, μέρος του κεφαλαίου «Η Κομιντέρν εν δράσει», που υπογράφεται από τον ίδιο τον Κουρτουά και τον ιστορικό Ζαν-Λουί Πανέ, είναι αποκαλυπτικό της σοβαρότητας του όλου πονήματος. Βασικό έργο αναφοράς αποτελεί το βιβλίο «Φωτιά και τσεκούρι» του πάλαι ποτέ υπουργού της ΕΡΕ και της Ν.Δ., Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα! 

Γραμμένο στη διάρκεια της χούντας (1973), όταν ο συντάκτης του επιδίωκε να αναδειχθεί «γέφυρα» του πολιτικού κόσμου προς τους δικτάτορες, δεν διακρίνεται ασφαλώς για την αντικειμενικότητά του ούτε για την εξαντλητική αξιοποίηση των πηγών. 

Εντελώς περιθωριακά, οι συντάκτες της «Βίβλου» παραπέμπουν σε τρία ακόμη κείμενα: το βιβλίο του Christophe Chiclet (1987) για τις επιστολές Ζαχαριάδη το 1940-41, ένα άρθρο του Ν. Μαραντζίδη (1992) για τα γεγονότα του 1955 στην Τασκένδη κι ένα άρθρο της Ειρήνης Λαγάνη (1986) για να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι «οι Γιουγκοσλάβοι έφτασαν να προσφέρουν εθελοντές -περίπου 10.000!- στο ΔΣΕ (σ. 349 -στην πραγματικότητα, το άρθρο αναφερόταν στους Σλαβομακεδόνες του ΝΟΦ!). 

* Η βασική όμως πηγή πληροφόρησης, τόσο για τις πολιτικές εξελίξεις όσο και για τα «κομμουνιστικά εγκλήματα», παραμένει το «Φωτιά και τσεκούρι». Λες κι έκτοτε δεν έχουν ανοίξει τόσα αρχεία (μεταξύ των οποίων, μεγάλο μέρος εκείνων του ΚΚΕ) και δημοσιευθεί τόσες σοβαρές εργασίες για την περίοδο. Ο αναγνώστης της «Μαύρης Βίβλου» διαβάζει έτσι μια μονοσήμαντη εκδοχή των κατοχικών γεγονότων, με άξονα τη μόνιμη επιδίωξη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να καταλάβει την εξουσία. Δίνεται έμφαση στις σφαγές των αντιφρονούντων αλλά απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στις δραστηριότητες της αντιεαμικής παράταξης. Αποσιωπούνται λ.χ. οι επιδρομές της ΕΚΚΑ σε εαμικά χωριά πριν από το φόνο του Ψαρρού, ενώ οι καταγγελίες του ΕΑΜ για συνεργασία ΕΔΕΣ-Γερμανών το 1943-44 θεωρούνται «χωρίς θεμελίωση» (μολονότι αποδεδειγμένες, με βάση έγγραφα των γερμανικών αρχείων, από τον καθηγητή Φλάισερ ήδη από το 1978). 

Τα ίδια τα Τάγματα Ασφαλείας, άλλωστε, ουσιαστικά δικαιώνονται ως «αντίδραση» του πληθυσμού στη «δράση των κομμουνιστών» (σ. 347). 

Οσο για τα Δεκεμβριανά, εικονογραφούνται κι αυτά ως προϊόν μονομερούς επιλογής του ΚΚΕ. Λέξη για τη σχετική διπλωματική αλληλογραφία του Τσόρτσιλ, γνωστή εδώ και δεκαετίες, που πιστοποιεί ότι η επιδίωξη της σύρραξης ήταν το λιγότερο αμφίπλευρη. 

* Υπάρχουν όμως και χειρότερα: «Ερωτηθείς για τις αιτίες της ήττας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ», διαβάζουμε, «ο Βελουχιώτης απήντησε με ειλικρίνεια: "Επειδή δεν σκοτώσαμε αρκετά"» (σ. 348). Η δήλωση έχει αλιευθεί από το βιβλίο του Αβέρωφ, για τον οποίο οι συγγραφείς διαπιστώνουν με θαυμασμό ότι «μοιάζει να γνωρίζει πολύ καλά αυτόν τον φοιτητή που έγινε δικηγόρος, μέλος του δικηγορικού συλλόγου της Αθήνας» -τον Αρη, δηλαδή, που ως γνωστόν υπήρξε γεωπόνος!

* Η γελοιογραφία του ελληνικού εμφυλίου φτάνει στο αποκορύφωμά της με τα μετά το 1945 γεγονότα. Τα λάθη εδώ είναι αλλεπάλληλα: η δήλωση Πορφυρογένη στο Στρασβούργο αποδίδεται στο Ζαχαριάδη, το κλείσιμο των συνόρων από τον Τίτο μετατίθεται ένα χρόνο νωρίτερα, ενώ εφευρίσκεται και δεύτερο, από τον Χότζα, η υποχώρηση του ΔΣΕ το 1949 αντί για την Αλβανία γίνεται στη... Βουλγαρία κ.ο.κ. Οι αγριότητες των ανταρτών εικονογραφούνται με μια απροσδιόριστη αναφορά σε «κάποιο (ανώνυμο) χωριό στη Μακεδονία», το οποίο «πλήρωσε ακριβά τις επιφυλάξεις του» απέναντι στον ΔΣΕ (σ. 349), κυρίως όμως από μια εκτεταμένη αναφορά στο «Παιδομάζωμα» (σ. 350-1). Ως πηγή προβάλλεται η σχετική έκθεση της UNSCOB (1950), το σχετικό όμως κείμενο αναφέρεται σε εξελίξεις μέχρι τη δεκαετία του 1990! Το κυριότερο, υποστηρίζεται ότι ο μη επαναπατρισμός των πολιτικών προσφύγων οφειλόταν στην «υστερόβουλη σκέψη των κομμουνιστών να διαμορφώσουν μια νέα γενιά αγωνιστών απόλυτα αφοσιωμένων», και όχι στις μαζικές αφαιρέσεις ιθαγένειας από το ελληνικό κράτος. «Μετά το 1989», διαβάζουμε, «με τον εκδημοκρατισμό (της Ανατ. Ευρώπης), πολλές χιλιάδες αυτών των Ελλήνων επέστρεψαν στην Ελλάδα».



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Στεφάν Κουρτουά κ.ά. «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού»
(Αθήνα 2001, εκδ. Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»). Η ελληνική εκδοχή του περιβόητου έργου που κυκλοφόρησε το 1997 στη Γαλλία, επιχειρώντας να «αποδείξει» πως ο κομμουνισμός, ως ενιαία διαχρονική πρακτική σε ολόκληρη την υδρόγειο, υπήρξε πολύ χειρότερος από το ναζισμό.

Michel Dreyfus κ.ά «Le siecle des communismes» (Παρίσι 2000, εκδ. Les Editions de l' Atelier). Η επιστημονική «απάντηση» στην πρόκληση της «Μαύρης Βίβλου» αναδεικνύει την πολυπλοκότητα -αλλά και την εσωτερική ποικιλομορφία- του κομμουνιστικού φαινομένου στον εικοστό αιώνα. Επιμέρους κεφάλαια για τη διαδικασία της ανάδυσης του κομμουνιστικού κινήματος μετά το 1914, για τις κατά καιρούς ερμηνείες του, για τον κομμουνισμό ως κρατικό σύστημα αλλά και ως αντιπολιτευτικό κοινωνικό κίνημα.

«Communisme, les falsifications d' un "livre noir"» (Le Monde diplomatique 12/1997). Συνοπτικό ξετίναγμα των ψευδολογιών και των παραχαράξεων της «Μαύρης Βίβλου» από τους τακτικούς συνεργάτες της έγκυρης γαλλικής επιθεώρησης. Κείμενα των Ζιλ Περό, Μορίς Λεμουάν, Μισέλ Ντρεϊφίς και Σερζ Αλιμί.

Kieran Williams «The "Black Book of Communism" and its implications: a round-table discussion» (Radio Free Europe / Radio Liberty, 18.4.2001, http://www.rferl.org/eepreport/2001/04/8-180401.html). Καταδικαστικός για τη «Μαύρη Βίβλο» απολογισμός ενός διεθνούς σοβιετολογικού συνεδρίου (Λονδίνο 21.2.2001), όπως τον κατέγραψε ο -κατ' εξοχήν αρμόδιος- πάλαι ποτέ ραδιοσταθμός της CIA.




ΔΕΙΤΕ

Ελένη
(Eleni) του Πίτερ Γέιτς (1985) Κινηματογραφική μεταφορά του γνωστού μυθιστορήματος του Νικ Γκέιτζ, με θέμα τις βιαιότητες των ελλήνων κομμουνιστών το 1948-49. Προϊόν του «Δεύτερου Ψυχρού Πολέμου», έκανε διεθνή αντικομμουνιστική καριέρα.

«Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του εικοστού αιώνα» του Στέλιου Κούλογλου (2000) Σειρά ρεπορτάζ της ΝΕΤ, με τον Στεφάν Κουρτουά στο ρόλο του βασικού «εμπειρογνώμονα».

(Ελευθεροτυπία, 10/11/2001)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ