ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΛΟΓΟΙ


Φοβού τους ειδικούς

1.   2.   

 

Τα ηφαίστεια του προέδρου


Ηδη πριν από την εκλογή του ως προέδρου, ο Τζορτζ Μπους Β' είχε προδιαγράψει την πολιτική του πορεία στο χώρο της Μέσης Ανατολής, επιλέγοντας ως συνεργάτες του τα πιο πατενταρισμένα γεράκια μεταξύ των αμερικανών ειδικών. 


Τη γενική διεύθυνση της εξωτερικής του πολιτικής την είχε αναθέσει στην Κοντολίζα Ράις, η οποία έχει τοποθετηθεί σήμερα στη θέση του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. 

Η κ. Ράις συγκρότησε μια ομάδα ειδικών, οι οποίοι πήραν τη δηλωτική ονομασία «Ηφαίστειοι» (Vulcans). Πρόκειται για μια αναφορά στον αρχαίο θεό, ο οποίος τιμάται με άγαλμα στην ιδιαίτερη πατρίδα της Ράις, το Μπίρμπιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου εδρεύει η ομώνυμη χαλυβουργία. 

Οι ειδικοί που συγκέντρωσε η Ράις υποχρέωσαν ακόμα και τον συντηρητικό αρθρογράφο Ρόμπερτ Νόβακ να γράψει στην «Ουάσιγκτον Ποστ» ότι πρόκειται για μια φωλιά γερακιών. 

«Αν η ομάδα των εγκεφάλων ανταποκρίνεται σε αυτούς που πρόκειται να επιλέξει ως υπουργούς ο κυβερνήτης εφόσον εκλεγεί πρόεδρος, τότε η κυβέρνησή του θα είναι δεξιότερη όχι μόνο από του πατέρα του, αλλά ακόμα και από του Ρόναλντ Ρέιγκαν». 

Στην ομάδα των «ηφαιστείων» συμμετείχε ο Πολ Γούλφοβιτς, ο Ρίτσαρντ Αρμιτέιτζ (πρόεδρος της ομώνυμης νομικής εταιρείας και πρώην υφυπουργός Αμυνας σε θέματα διεθνούς ασφάλειας και τώρα υφυπουργός Εξωτερικών), ο Ρίτσαρντ Περλ (δεξί χέρι του Ουάινμπεργκερ, στο υπουργείο Αμυνας επί Ρέιγκαν, και λυσσαλέα αντίθετος σε θέματα ελέγχου εξοπλισμών), ο Ρόμπερτ Ζέλικ (πρόεδρος του Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Μελετών) και ο Στίβεν Χαλιντέι. 

Με δεδομένο ότι η Ράις δεν είχε ιδιαίτερη πείρα σε θέματα Μέσης Ανατολής, τον τομέα αυτόν ανέλαβαν να καλύψουν ο Γούλφοβιτς και ο Περλ. Ο Περλ, γνωστός ως «πρίγκιπας του σκότους», εξαιτίας της σκληροπυρηνικής του στάσης, κατάφερε να διευθύνει ταυτόχρονα τις προεκλογικές καμπάνιες σε ζητήματα ασφαλείας του Ντόουλ στις ΗΠΑ και του Νετανιάχου στο Ισραήλ. 

Ειδικά η επιλογή του Γούλφοβιτς έναντι του άλλου ειδικού για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, δηλαδή του Ρίτσαρντ Χάας, σήμανε την απομάκρυνση του Μπους από κάθε προσπάθεια μετριοπαθούς αντιμετώπισης του Ιράκ, του Ιράν και της Συρίας.

Ο Γούλφοβιτς ήταν από τους επιφανέστερους «σκληρούς» της ρεϊγκανικής πτέρυγας των Ρεπουμπλικάνων και υποστήριζε πάντα την άμεση και επιθετική απάντηση σε κάθε απειλή που δέχονταν οι ΗΠΑ. 

Εκπρόσωπος της κλασικής ρεϊγκανικής νεοσυντηρητικής πολιτικής, ο Γούλφοβιτς επέμενε επί χρόνια να εξοπλίσουν οι ΗΠΑ το ανυπόληπτο αντάρτικο του «Ιρακινού Εθνικού Κογκρέσου», και πιο πρόσφατα εισηγήθηκε τη χρήση χερσαίων δυνάμεων για την αποκοπή ορισμένων περιοχών από το ιρακινό έδαφος. 

Οπως δήλωσε στο «The New Republic» τον Δεκέμβριο του 1999, «πρέπει οι αμερικανικές δυνάμεις να δημιουργήσουν μια προστατευόμενη περιοχή, στην οποία θα οργανώνονται οι δυνάμεις που αντιπολιτεύονται το καθεστώς και θα αυτομολούν οι μονάδες του στρατού του Σαντάμ». 

Ο στρατηγός Αντονι Ζίνι, διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο, χαρακτήρισε το σχέδιο αυτό ως σενάριο «ενός Κόλπου των Τράγων».

Τώρα ο Γούλφοβιτς έχει τοποθετηθεί στη θέση του αναπληρωτή υπουργού Αμυνας και είναι από τους βασικούς ρυθμιστές της πολιτικής των ΗΠΑ και της συμμαχίας τους στην περιοχή.




Οι έλληνες «τρομοκυνηγοί»


ΚΟΝΤΑ στους διεθνείς ειδικούς «τρομοκρατολόγους» ανθούν φυσικά και οι εγχώριοι. Αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους. Πρώτος και καλύτερος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έσπευσε να συμμετάσχει στον παγκόσμιο αγώνα κατά της μάστιγας, θυμίζοντάς μας ότι επί των ημερών του «είχε συλληφθεί ένας πολύ σημαντικός αριθμός προσώπων της "17 Νοέμβρη", που στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι»... Από το ΠΑΣΟΚ, εννοούσε! Ανυπόστατη πλην όμως εμπρηστική η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού, μεταδόθηκε από όλα τα ΜΜΕ, σε αντίθεση με την άποψη της Αννας Φιλίνη, μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΝ, η οποία είχε υποστεί προσωπικά τις αντιτρομοκρατικές «επιτυχίες» του έντεκα χρόνια πριν. 

*Ο μακαρίτης εισαγγελέας Τσεβάς τουλάχιστον είχε ζητήσει συγνώμη για την εισβολή ενόπλων των ειδικών δυνάμεων, ένα ξημέρωμα του Σεπτεμβρίου του 1990, στο σπίτι της κ. Φιλίνη -όπως και σε άλλα σπίτια πολιτών.

*Ειδικός επί θεμάτων Μπιν Λάντεν εμφανίζεται, όπως ήταν αναμενόμενο, κι ο βουλευτής Πάνος Καμμένος. Αλλά δεν είναι μόνο οι κοινότοπες αναφορές του στα ζητήματα ισλαμισμού με τις οποίες απασχολεί το πανελλήνιο. Σε πρωτοσέλιδο της «Ελ. Ωρας» (28.9) φέρεται να γνωρίζει τους τρομοκράτες της 17Ν, οι οποίοι -όπως λέει- καλύπτονται από άτομα του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου! Τα ίδια ισχυρίζεται από τον καιρό που συνέγραψε το αριστούργημά του «Τρομοκρατία - Θεωρία και πράξη» (1990), με το οποίο εισέβαλε στην πολιτική ζωή, παίρνοντας τη σκυτάλη του «αντιτρομοκρατικού αγώνα» από τους Δήμο Μπότσαρη, Γιάννη Βούλτεψη και Αγγελική Νικολούλη (βλ. υποθέσεις Μιχ. Ράπτη και Περ. Κοροβέση, 1989-90). Ελάχιστοι απ' όσους εξακολουθούν να τον παίρνουν στα σοβαρά έκαναν προφανώς τον κόπο να μελετήσουν το «αποδεικτικό υλικό» που περιέχεται στο έργο του βουλευτή. Τους αρκεί η θεωρία του ότι η εγχώρια τρομοκρατία έχει σχέση με το ΠΑΣΟΚ και την KGB. Κι ας γράφει, π.χ., ότι ο «αρχιτρομοκράτης Αμπού Νιντάλ» το 1985 παραδέχθηκε, σε (ανύπαρκτη) συνέντευξή του στο «Jeune Afrique», τις σχέσεις πολλών μελών του ΠΑΣΟΚ με την παλαιστινιακή «τρομοκρατία» (βλ. ΙΟΣ, 20/3/1999 και 1/4/2001).

*Λαμπρός τηλεοπτικός αναλυτής είναι και ο Αθανάσιος Στριγάς, ο πολυγραφότατος πρωτεργάτης των σύγχρονων συνωμοτικών θεωριών. Αυτοπαρουσιαζόμενος ως πρώην πράκτορας του ΝΑΤΟ -άρα παντογνώστης- ξέροντας ότι κανένας από όσους τον καλούν, αλλά και κανένας από τους συνομιλητές του στα τηλεπαράθυρα και τα πάνελ δεν θα τον αμφισβητήσει, μιλάει για τα πάντα με μοναδική άνεση. Λέει και το ένα και το αντίθετό του με την ίδια ευκολία, ανάλογα με το πού στρέφεται η κουβέντα. Οπως έχουμε αναλυτικά γράψει (ΙΟΣ, 1/4/2001 και 24/11/1996) ο Αθ. Στριγάς στα βιβλία του ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται -μεταξύ πολλών άλλων τερατολογιών- ότι την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 την πραγματοποίησε ο Μοσέ Νταγιάν με χίλιους κομάντος απ' τις Βρυξέλλες (!), και ότι οι ηγέτες του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος (φωτογραφίζει Δαμανάκη, Λαλιώτη, Τζουμάκα) ήταν πράκτορες των Αμερικανών, οι οποίοι συνεδρίαζαν στην αμερικάνικη πρεσβεία το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου 1973...

*Αλλη κατηγορία ειδικών είναι οι «πρώην». Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ο Στέλιος Παπαθεμελής και η Μαίρη Μπόση, οι οποίοι έχοντας αντιτρομοκρατικό αξίωμα, στο παρελθόν, γίνονται περιζήτητοι. Ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης σε κάθε ευκαιρία «διακινεί» τις περίφημες «λίστες της Στάζι», αφήνοντας πάντοτε να εννοηθεί ότι «τον έφαγαν» οι σκοτεινές δυνάμεις. Ποιος άλλωστε θα του θυμίσει πως το 1995 ο ίδιος έγραφε ότι παραιτήθηκε επειδή δεν ήθελε να στρέψει τα ΜΑΤ κατά των αγροτών;

Στο Seven (3/10), όταν η συζήτηση οδηγήθηκε στα αντισημιτικά μονοπάτια των ημερών, ο κ. Παπαθεμελής αναρωτιόταν δήθεν αθώα γιατί άραγε δεν δόθηκαν τα ονόματα των εβραίων που σκοτώθηκαν στους δίδυμους πύργους.

*Για την πολυπράγμονα κ. Μπόση τι να πούμε; Οτι η καριέρα της στις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες σφραγίστηκε από το δήθεν «επιστημονικό» φακέλωμα των 500 συλληφθέντων του Πολυτεχνείου το 1995; 'Η ότι ο πρώην αρχηγός της Αντιτρομοκρατικής Ι. Παπαδάκης (στο «Προφίλ» 4/11/1999) την ξεμπρόστιασε ως άνθρωπο των αμερικάνικων υπηρεσιών;



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Edward Herman, Gerry O' Sullivan «Η βιομηχανία της "τρομοκρατίας"»
(μετάφραση Γιώργος Αγγελόπουλος, εκδόσεις «Το Ποντίκι», Αθήνα 1992). Οι άνθρωποι και οι θεσμοί που διαμορφώνουν τις απόψεις της κοινής γνώμης για την τρομοκρατία, ειδικά στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του '70 και του '80. Η διαπλοκή κυβερνήσεων, μυστικών υπηρεσιών και ειδικών, σε συνδυασμό με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που κατασκευάζουν θύτες και θύματα.

Roland Jacquard «Οι μυστικοί φάκελοι της τρομοκρατίας» (μετάφραση Βαγγέλης Γαζής, εκδόσεις «Ροές», Αθήνα 1986). Ενα από τα χαρακτηριστικότερα κείμενα της σύγχρονης αντιτρομοκρατικής φιλολογίας, έχει όλα τα στοιχεία που ανέδειξαν το συγγραφέα του: ταύτιση με την αντιτρομοκρατική στρατηγική των ΗΠΑ, ερμηνεία γνωστών περιστατικών και παράθεση «ντοκουμέντων» από μυστικές πηγές. Η αξιοπιστία του αποτελέσματος λίγο ενδιαφέρει.

Serge Quadruppani «L' antiterrorisme en France, 1981-1989» («la Decouverte», Paris 1989). Εξαιρετική ανατροπή των μύθων που στηρίζουν τη γαλλική αντιτρομοκρατική εκστρατεία. Περιγραφή του τρόπου με τον οποίο κατασκευάστηκαν οι τρομοκράτες της Αμεσης Δράσης και αποκάλυψη της παραπληροφόρησης που περιέχουν τα βιβλία του Ζακάρ, του Ροφέρ κ.λπ.

Ian Urbina «Rogues Gallery» (Middle East Report 216, φθινόπωρο 2000). Οι «ειδικοί» σε θέματα Μέσης Ανατολής που επέλεξε ο Μπους να τον πλαισιώσουν ήδη από την εποχή της προεκλογικής του εκστρατείας προδιαγράφουν την κυριαρχία των γερακιών στην κυβέρνησή του.

 

ΔΕΙΤΕ

«Η κατασκευή της συναίνεσης»
(Manufacturing consent: Noam Chomsky and the Media) των Πίτερ Ουϊντόνικ & Μαρκ Ατσμπάρ (1992). Ανάλυση του ρόλου των καθωσπρέπει ΜΜΕ και των «ειδημόνων» στη διασπορά και εμπέδωση των κυρίαρχων ιδεολογημάτων. Ειδική αναφορά στην «τρομοκρατολογία».

(Ελευθεροτυπία, 14/10/2001)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ