Η ΔΥΣΗ ΥΜΝΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ


Μουτζαχεντίν του φιλελευθερισμού

1.   2.   

Οι θαυμαστές του τσαντόρ

Και ξαφνικά, την επομένη του τρομοκρατικού χτυπήματος της 11ης Σεπτεμβρίου, η Δύση ανακάλυψε το δράμα των γυναικών του Αφγανιστάν. 
Προηγήθηκε ο Μπους τζούνιορ, που έδωσε αυτοπροσώπως το σύνθημα στο Κογκρέσο, «αποκαλύπτοντας» στους συμπατριώτες του ότι οι «γυναίκες στο Αφγανιστάν δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο», ενώ οι «άνδρες κινδυνεύουν με φυλάκιση σε περίπτωση που η γενειάδα τους δεν έχει το επιβαλλόμενο μήκος». Κηρύσσοντας τον πόλεμο στους Ταλιμπάν, η πλευρά του «πολιτισμού» έμελλε να χρησιμοποιήσει ως βασικό της επιχείρημα ότι οι Ταλιμπάν «έχουν κηρύξει τον πόλεμο στις γυναίκες».

Γέμισαν έτσι οι μικρές οθόνες όπου γης με γυναίκες-φαντάσματα, τυλιγμένες στην μπούρκα και δημοσιογράφους, που από τη μια στιγμή στην άλλη συνειδητοποίησαν ότι το καθεστώς των Ταλιμπάν είναι το πιο σεξιστικό του κόσμου. Αδιάφορο αν, χρόνια τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι των μίντια έθαβαν συστηματικά τις σχετικές ειδήσεις και έριχναν στον κάλαθο των αχρήστων τις πληροφορίες για τις -φεμινιστικές και ανθρωπιστικές- καμπάνιες, που κατά καιρούς επιχείρησαν να ευαισθητοποιήσουν το «δυτικό κόσμο» για την αδιανόητη πραγματικότητα των γυναικών του Αφγανιστάν. 

Το γελοίο στην όλη υπόθεση είναι ότι οι δύσμοιρες Αφγανές χρησιμοποιήθηκαν κάποτε ως άλλοθι για έναν άλλον ιερό πόλεμο, αυτόν που οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους διεξήγαγαν εκείνο τον καιρό εναντίον των σοβιετικών κατακτητών του Αφγανιστάν. Μόνο που τότε, η αμερικανική προπαγάνδα είχε ανάγκη να στηριχθεί στην αντίστροφη επιχειρηματολογία.

Οπως υποστήριξαν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 οι εγκέφαλοι αυτής της προπαγάνδας, οι άθεοι Σοβιετικοί, στη λυσσώδη προσπάθειά τους να διαρρήξουν κάθε συνεκτικό ιστό της αφγανικής κοινωνίας, στράφηκαν κατά των ηθών και εθίμων της χώρας, επέβαλαν νέους τρόπους ζωής και υποχρέωσαν με τη βία τους κατοίκους της να απαρνηθούν τις ιερότερες παραδόσεις τους. Στον προπαγανδιστικό αυτό λόγο, οι γυναίκες -φορείς, υποτίθεται, της παράδοσης σε όλες τις «καθυστερημένες» χώρες- ήταν επόμενο να βρεθούν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και να χρησιμεύσουν ως βασικό επιχείρημα των αντισοβιετικών αναλύσεων. 

Ετσι, οι εικόνες των γυναικών με την μπούρκα έκαναν και τότε το γύρο του «πολιτισμένου» κόσμου. Με τη διαφορά ότι τη δεκαετία του '80, οι δυτικοί αποδείχθηκαν ένθερμοι οπαδοί της ακραίας αυτής εκδοχής του ισλαμικού τσαντόρ, που τους κάνει σήμερα να κραυγάζουν από αγανάκτηση. Φωτογραφίες με καλυμμένες γυναίκες δίπλα σε κομμουνιστικά συνθήματα έκαναν τον καιρό εκείνο την εμφάνισή τους στα δυτικά μέσα ενημέρωσης με λεζάντες που διατύπωναν ευθαρσώς την αντίρρησή τους σε κάθε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» της γυναικείας ενδυμασίας στο Αφγανιστάν. Ιδιαίτερο σουξέ πρέπει να είχε μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε -μεταξύ άλλων- στο γερμανικό περιοδικό «Stern» (8/8/1985) και στο αμερικανικό «U.S. News & World Report» (23/9/1985): δύο «μεταλλαγμένες» αφγανές ασφαλίτισσες, με σκούρο ταγέρ και ψηλές μπότες, υποβάλλουν σε σωματικό έλεγχο για κρυμμένα όπλα δύο συμπατριώτισσές τους κρυμμένες πίσω από την μπούρκα τους. Η εικόνα αντιμετωπίστηκε ως σύμβολο του βιασμού ενός ολόκληρου λαού από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Χαρακτηριστικά είναι από την άποψη αυτή τα προπαγανδιστικά φυλλάδια που κυκλοφόρησαν οι αμερικανικές υπηρεσίες στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80, με θέμα τον πόλεμο του Αφγανιστάν: οι Σοβιετικοί εμφανίζονται να πιέζουν τον αφγανικό λαό να προδώσει την πίστη του στο Ισλάμ και, με αιχμή του δόρατος τη γυναικεία χειραφέτηση, να οδηγούν τους πιστούς ισλαμιστές στη βάναυση αλλοίωση της ταυτότητάς τους.

Στα κείμενα αυτά, το ίδιο Ισλάμ που στις μέρες μας δαιμονοποιείται με τη μεγαλύτερη ευκολία, παρουσιάζεται με τα πιο ειδυλλιακά χρώματα: «Οι φοιτητές υποχρεώνονται να καταγγείλουν το Ισλάμ και τον προηγούμενο τρόπο ζωής», διαβάζουμε ενδεικτικά στην μπροσούρα «Αφγανιστάν. Η πάλη για την ανάκτηση της ελευθερίας» (επίσημη έκδοση της United States Information Agency, Ιούνιος 1984). «Προκειμένου να καταβαραθρώσουν το ηθικό και τις ισλαμικές αξίες των εφήβων, οι τοπικοί πυρήνες του κόμματος έχουν οργανώσει λέσχες όπου νεαρά κορίτσια και αγόρια διδάσκονται ότι οι ισλαμικές αξίες στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι προοδευτικές».



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

United States Information Agency «Afghanistan. The struggle in its fifth year»
(χ.τ.έ, Ιούνιος 1984). Προπαγανδιστικό φυλλάδιο της επίσημης κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ σχετικά με το ισλαμικό αντάρτικο κατά των Σοβιετικών. Περιλαμβάνεται εκτενής καταγγελία της «μαρξιστικής αναμόρφωσης» του πληθυσμού, με την οποία επιχειρείται «η επιβολή μιας ολοκληρωτικής κομμουνιστικής ιδεολογίας σε ένα ισλαμικό έθνος» και η «αντικατάσταση των αφγανικών κοινωνικών και ηθικών αξιών με μια σοβιετοποιημένη κοινωνική δομή».

National Security Archive «Afghanistan: the making of U.S. policy (1973-1990)» (http://192.195.245.32/afessayx.htm). Η σταδιακή εμπλοκή των ΗΠΑ στο ισλαμικό αντάρτικο του Αφγανιστάν, από την ανατροπή της μοναρχίας ώς την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα αμερικανικά αρχεία. Εισαγωγή στην έκδοση μιας εκτενέστατης συλλογής από έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (1991). 

Πέτρος Κασιμάτης «Αφγανιστάν. Η μαρτυρία ενός ρεπόρτερ» (Αθήνα 1989, εκδ. Εστία). Δημοσιογραφικό οδοιπορικό στο Πεσαβάρ, επιδιδόμενο στον άκριτο εγκωμιασμό των ισλαμιστών ανταρτών. Προλογίζει ο σημερινός πρόεδρος της Ν.Δ., Κ. Καραμανλής.

Τζόναθαν Νιλ «Αφγανιστάν. Η τραγωδία ενός λαού» (Αθήνα 1982, εκδ. Ανδρομέδα). Συνοπτική, αλλά ισορροπημένη παρουσίαση του αφγανικού ζητήματος, από έναν κοινωνικό ανθρωπολόγο με εμπειρία στην περιοχή.

ΔΕΙΤΕ

"Τζέιμς Μποντ: «Με το δάχτυλο στη σκανδάλη» («The living daylights») του Τζον Γκλεν (1987). Οι καταπληκτικοί μουτζαχεντίν βοηθούν τον πράκτορα 007 να βγάλει από το «σιδηρούν παραπέτασμα» έναν «καλό» -και ως εκ τούτου αντισοβιετικό- ρώσο επιστήμονα.

(Ελευθεροτυπία, 30/9/2001)

 

www.iospress.gr                                  ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ