Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ

Μετανάστες «ολίγον νόμιμοι»

1.   2.

 

Τη... Δευτέρα παρουσία

Τις προάλλες (7/5), μιλώντας στον Ν. Κακαουνάκη (Flash), η κ. Παπανδρέου απέφυγε να μιλήσει για το σύνολο των διατάξεων του Ν. 2910. Αλλωστε, κανείς δημοσιογράφος δεν τη ρώτησε ποτέ. Το μέρος του νόμου που η υπουργός, αλλά και όλο το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης, έχουν διαλέξει να προβάλουν είναι οι μεταβατικές διατάξεις. 

Η λεγόμενη δεύτερη ευκαιρία νομιμοποίησης: «Στόχος είναι να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας», έλεγε η Βάσω Παπανδρέου, «να τους δοθεί η δυνατότητα να πάρουν άδεια παραμονής και εργασίας ώστε να μη δουλεύουν παράνομα, να μην ανταγωνίζονται τους Ελληνες με άνισο τρόπο και να είναι ξεκάθαρη η αγορά εργασίας». Εξυπνο επιχείρημα. Το κίνητρο, μας λέει κλείνοντας το μάτι, μη νομίζετε ότι είναι ανθρωπιστικό. Είναι στην πραγματικότητα ένα κόλπο για να διώξουμε τους μετανάστες με δυο τρόπους. Ο ένας περιγράφεται στις μεταβατικές διατάξεις του νόμου (άρθρα 65-68): Αποκλείει για πάντα τους χιλιάδες μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα λιγότερο από ένα χρόνο και δυσκολεύει απίστευτα τους υπόλοιπους να μείνουν νόμιμα για περισσότερο από 6 μήνες. Μετά απέλαση. Ο δεύτερος τρόπος που μας εισηγήθηκε η υπουργός, αν και προφανώς ορθός, στην πράξη μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά για τους μετανάστες: ο νομιμοποιημένος μετανάστης στο άμεσο μέλλον θα κοστίζει ακριβότερα στο αφεντικό του κι έτσι δεν θα υπάρχει λόγος να τον κρατά στη δουλειά. Μόλις μείνει άνεργος, χάνει τη νομιμότητά του και ακολουθεί απέλαση.

Ας δούμε συγκεκριμένα τι πρόκειται να αντιμετωπίσουν τους επόμενους δύο μήνες οι περισσότεροι από τους ήδη εργαζόμενους μετανάστες χωρίς χαρτιά. 

Αν δεν έχουν ταξιδιωτικά έγγραφα που να αποδεικνύουν την πάνω από ένα χρόνο παραμονή τους, μπορεί να προσκομίζουν «λογαριασμούς ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, κινητής τηλεφωνίας, καθώς και ασφαλιστήρια συμβόλαια, από τα οποία αποδεικνύεται ότι διέμεναν στη χώρα τουλάχιστον ένα έτος πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος». Ξέρετε κανέναν μη νόμιμο μετανάστη που να έχει τέτοια αποδεικτικά στοιχεία; 

Αλλά η πραγματική οδύσσεια αρχίζει από τη στιγμή που ο νέος μηχανισμός (τοπική αυτοδιοίκηση, υπηρεσίες μετανάστευσης) ικανοποιήσει τελικά τις αιτήσεις που θα κατατεθούν το επόμενο δίμηνο. Οσοι δεν έχουν δικηγόρους, χρήμα, χρόνο και κολλητούς, δύσκολα θα τα καταφέρουν. Μέσα σε έξι μήνες πρέπει να προσκομίσουν απίθανα χαρτιά για την άδεια εργασίας και για την ανανέωση της εξάμηνης άδειας παραμονής. 

Πέρα από τα κλασικά (διεύθυνση, ποινικό μητρώο, προηγούμενη εξάμηνη άδεια παραμονής) απαιτούνται ακόμη: αποδεικτικά στοιχεία ότι είναι ασφαλισμένος και έχει εκπληρώσει τις ασφαλιστικές του υποχρεώσεις (και για την κάλυψη εργατικού ατυχήματος), ότι είναι υγιής (για να μη μας μολύνει), ότι έχει υπογράψει σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, ότι ο εργοδότης του θα τον απασχολήσει για συγκεκριμένο διάστημα, ενώ, σε περίπτωση απόλυσής του, ο εργοδότης θα τον καταδώσει στις αρχές κ.ο.κ

Ολα αυτά βέβαια υπό την αίρεση ότι η κυβέρνηση θα έχει ορίσει τον ανώτατο αριθμό μεταναστών στους οποίους θα δώσει άδειες. Αυτό θεωρητικά σημαίνει πως, και να έχει κανείς καταθέσει όλα τα χαρτιά, πάλι τίποτα δεν είναι σίγουρο. Η μόνη εγγύηση που παρέχεται στους μετανάστες είναι η διαρκής ανασφάλεια για την επόμενη μέρα. Κι από την ιστορία ξέρουμε ότι κάθε ολοκληρωτισμός που ασκείται πάνω σε διάφορες κατηγορίες ανθρώπων το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να μην τους αφήνει να ξέρουν τι θα γίνει την επόμενη μέρα. 



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Etienne Balibar, Monique Chemillier-Gendrau, Jacqueline Costa-Lascoux, Emmanuel Terray «Sans-papiers: l' archaisme fatal»
(La Decouverte, Paris 1999). Εξαιρετικές μελέτες για την παρουσία των μεταναστών «χωρίς χαρτιά» στη γαλλική κοινωνία. Αναλύεται η δομική χρησιμότητα της παράνομης εργασίας στον σύγχρονο καπιταλισμό και αντικρούονται όλα τα επιχειρήματα των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας, οι οποίοι επιμένουν σε μερική νομιμοποίηση των ξένων εργατών.

«Συζητώντας με τη Λίντα» Μια αλβανίδα μετανάστρια μιλάει για τη ζωή της (Επιμέλεια: Ελένη Συρίγου-Ρήγου, Εκδόσεις Ανοιχτά Σύνορα, Δίκτυο Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, 2000). Η Λίντα έφτασε στην Ελλάδα το 1992 και επέστρεψε το 1999 για μια δεύτερη ευκαιρία ζωής στην ανοικοδομούμενη Αλβανία.

Χαράλαμπου Θ. Ανθόπουλου «Προστασία κατά του Ρατσισμού και ελευθερία της Πληροφόρησης» Ενα Συνταγματικό Δίλημμα- (εκδ. Παπαζήσης, 2000). Μελέτη γύρω από το νομικό οπλοστάσιο που υπάρχει στην Ελλάδα για την ανάσχεση του ρατσιστικού λόγου. Ειδική αναφορά και στην εκδήλωση του ρατσισμού στο θεσμικό πεδίο, όπως δηλαδή αποτυπώνεται στα νομοθετικά κείμενα και στις διοικητικές πράξεις. Χρήσιμο για προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του νέου νόμου. 


ΔΕΙΤΕ

«Αγνωστος κώδικας»
(Code inconnu) του Μίκαελ Χάνεκε (2000). Εξαιρετική απεικόνιση της σύγχρονης -και απάνθρωπης- ευρωπαϊκής κοινωνίας των δυο ταχυτήτων: αυτής των νόμιμων «γηγενών» αστικών στρωμάτων κι εκείνης των «παράνομων» αλλοδαπών. Τα πρώτα ζουν μέσα σε μια άνετη αποξένωση από την κοινωνία που τα περιβάλλει, τα δεύτερα μέσα σε μια μόνιμη ανασφάλεια. 

(Ελευθεροτυπία, 27/5/2001)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ