ΖΕΡΑΡ ΝΤΕ ΒΙΛΙΕ ΚΑΙ ΟΤΖΑΛΑΝ

SAS εναντίον Ναξάκη

1.   2.

 

Η 17Ν και ο παγοκόφτης

Η «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη» δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τις σελίδες της κατά Ζεράρ ντε Βιλιέ υπόθεσης Οτζαλάν. Πόσο μάλλον που η παραφιλολογία για την υποτιθέμενη σχέση της οργάνωσης με το ΡΚΚ είχε φτάσει πριν από μερικά χρόνια μέχρι τα πρωτοσέλιδα του δυτικοευρωπαϊκού τύπου (οι αναγνώστες μας θα θυμούνται τις σχετικές «αποκαλύψεις» κάποιου Σέιντο Χαζάρ, πρώην μέλους της κουρδικής αντιπροσωπείας στην Αθήνα, στο βρετανικό «Observer» της 28.9.97). Φυσικά, ο ευφάνταστος δημιουργός του SAS δεν περιορίζεται στα ήδη δημοσιευμένα «στοιχεία», που ήθελαν κάποια Μάρθα και κάποιον Δημήτρη, μέλη της 17Ν φρουρούμενα από την ΕΛΑΣ (!), να έχουν αναλάβει την εκπαίδευση των κομάντος του ΡΚΚ κάπου στην Εύβοια. Στο βιβλίο του παραθέτει εκπληκτικές λεπτομέρειες για τη μυστηριώδη οργάνωση και τις σχέσεις της με το ΠΑΣΟΚ.

Η εισαγωγή στην υπόθεση του «παράγοντα τρομοκρατία» γίνεται σταδιακά. Εξηγώντας λ.χ. στον «αφελή» Μάλκο γιατί δεν έχει νόημα να στηριχθεί κανείς στις ελληνικές αρχές, ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα του θυμίζει ότι «οι κομμουνιστές και οι ριζοσπάστες της αριστεράς είναι ακόμα πολύ ισχυροί εδώ», καθώς «διαθέτουν πολλούς συνεργούς στην αστυνομία και τις Υπηρεσίες». «Θυμηθείτε», καταλήγει, «ότι ουδέποτε ανακαλύφθηκαν οι δολοφόνοι του Ρίτσαρντ Γουέλς». Μετά από μια σύντομη αναδρομή στην υπόθεση, ο αναγνώστης πληροφορείται πως την εκτέλεση διεκδίκησε «ένα ακροαριστερό γκρουπούσκουλο, το 'Κίνημα 17 Νοέμβρη'», που «τα επόμενα χρόνια επιτέθηκε επανειλημμένα σε Αμερικανούς και σε Ελληνες συνδεδεμένους με τη δικτατορία των συνταγματαρχών», χωρίς να συλληφθεί ποτέ κανείς (σ. 76-7).

Μερικές σελίδες παρακάτω, ωστόσο, η 17Ν αποκτά συγκεκριμένο πρόσωπο: ο Δημήτρης Μεγάρας, μέλος και «βασικός μοχλός» της οργάνωσης, «συνταξιούχος αστυνομικός» και γιός «ήρωα του εμφυλίου πολέμου της δεκαετίας του '50» [sic], «γεγονός που τον προστάτευε από πολλά πράγματα, ιδίως σε μια εποχή που το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στην εξουσία», καθώς «οι 'γέροι' του ΠΑΣΟΚ παρέμειναν στο βάθος της καρδιάς τους αριστεροί -πολύ αριστεροί» (σ.98-9). Η 17Ν περιγράφεται στο εξής σαν «γκρουπούσκουλο της ακροαριστεράς συνδεδεμένο με την αριστερή τάση του ΠΑΣΟΚ» (σ. 97) και -φυσικά- με το ΡΚΚ. Κολλητός της Εβίν (Ντιλάν) από την εποχή που εκπαιδεύονταν μαζί στα στρατόπεδα της Μπεκάα, ο Δημήτρης έχει επιπλέον τις «άκρες» του στην ΕΥΠ (σ. 141), τις οποίες και αξιοποιεί για να αποκρούσει τους πράκτορες της CIA που θέλουν να πιάσουν τον Οτζαλάν. 

Ακόμη πιο γλαφυρή είναι η περίπτωση της πανέμορφης Κλειώς Ικαρά, αρραβωνιαστικιάς του «χρήσιμου ηλίθιου», εκατομμυριούχου εθνικιστική βουλευτή της ΝΔ: «Στην οικογένειά της ήταν τρομοκράτες από πατέρα σε γιο. Το είχαν στα γονίδιά τους. Ο παππούς της υπήρξε ήρωας της κομμουνιστικής αντίστασης κατά των Γερμανών, κι αργότερα του εμφυλίου πολέμου -από την πλευρά των κομμουνιστών, φυσικά. Ο πατέρας της υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του 'Κινήματος 17 Νοέμβρη' και μέλος της ομάδας που δολοφόνησε τον Ρίτσαρντ Γουέλς το 1975. Η ίδια, από τη στιγμή που έγινε είκοσι χρονών, συμμετείχε σε παράνομες ενέργειες, σε παρακολουθήσεις, σε αποκρύψεις. Φοιτήτρια κοινωνιολογίας, κάβερ γκερλ, δέχτηκε να συντηρείται από έναν άνδρα που συμβόλιζε όλα όσα αυτή μισούσε, τον Σάλβα Καμετερό. Ετσι ώστε να μπορεί να αφοσιωθεί καλύτερα στην παράνομη πολιτική δραστηριότητά της» (σ. 113). Με τον Καμετερό γνωρίστηκαν το 1998, κατά την επίσκεψη του τελευταίου «σε ένα στρατόπεδο Κούρδων, κοντά στην Αθήνα» (σ. 137). 

Οδηγώντας τη μοτοσικλέτα της με συνεπιβάτη την Εβίν του ΡΚΚ, η ωραία Κλειώ θα στήσει έτσι ενέδρα στον SAS, ενώ αυτός παρακολουθεί την γραμματέα του Οτζαλάν κατά μήκος της λεωφόρου Μεσογείων (σ. 110-2). Λίγο αργότερα, επιχειρεί να τον σκοτώσει επιστρατεύοντας τα θέλγητρά της: τον προσκαλεί στο διαμέρισμά της και, καθώς κάνουν έρωτα, του επιτίθεται κραδαίνοντας έναν ...παγοκόφτη! Ενα τυχαίο βλέμμα στον καθρέφτη της κρεβατοκάμαρας θα σώσει, ωστόσο, την τελευταία στιγμή τον ήρωά μας -που τη γλιτώνει με μια μέτρια μαχαιριά και τη διαπίστωση ότι «το 'Βασικό Ενστικτο' άρχισε να βρίσκει μιμητές» (σ. 133). Οσο για την επίδοξη εκτελέστρια, αυτή θα αυτοκτονήσει πηδώντας από το μπαλκόνι -και παίρνοντας μαζί της τα μυστικά της οργάνωσης-φάντασμα...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Gerard de Villiers «SAS contre PKK. La traque Ocalan» (Παρίσι 1999, εκδ. Malko Productions). Το «κυνήγι του Οτζαλάν», όπως το φαντάστηκε ο δημιουργός της αυτού γαληνοτάτης υψηλότητος, του πράκτορα της CIA Μάλκο Λίνγκε. Δεν κυκλοφόρησε -κι απ' ό,τι φαίνεται ούτε πρόκειται να κυκλοφορήσει- στα ελληνικά. 

Πέτρος Μαρτινίδης «Συνηγορία της παραλογοτεχνίας» (Αθήνα 1982, εκδ. Πολύτυπο). Συλλογή κειμένων λογοτεχνικής κριτικής, περιέχει μια εξαιρετική ανάλυση της αφηγηματικής δομής και του πολιτικού περιεχομένου των περιπετειών του Ζεραρ ντε Βιλιέ: «SAS ή 43 αγορεύσεις φασιστικής πολιτικής γεωγραφίας». 

Βούλα Δαμιανάκου «Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου» (Αθήνα 2000, εκδ. Επικαιρότητα). Συλλογή κειμένων για την πολύκροτη υπόθεση -αλλά και για τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας, που ακολούθησε. Ειδικό κεφάλαιο για τη συνάντηση της συγγραφέως με την «αρσενική Αγκάθα Κρίστι της Γαλλίας». 

Πάνος Πικραμένος «Οδοιπορικό στο Κουρδιστάν» (Αθήνα 1998, εκδ. Επικοινωνίες). Ο Αντώνης Ναξάκης στα βουνά του Κουρδιστάν τον Απρίλιο του 1997, μέσα από τη γλαφυρή μαρτυρία ενός δημοσιογράφου του περιοδικού «Στρατηγική». Προλογίζουν η Βούλα Δαμιανάκου και ο αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Σγουρίδης.


ΔΕΙΤΕ

SAS, Αποστολή στο Ελ Σαλβαδόρ
(El Salvador. Terminate with extreme prejustice) του Ραούλ Κουτάρ (1982). Κινηματογραφική μεταφορά ενός τυπικού έργου του Ζεράρ ντε Βιλιέ, με φόντο τον εμφύλιο του Σαλβαδόρ και τη συνήθη έλλειψη κάθε σεβασμού για τα πραγματικά πρόσωπα και περιστατικά. 

(Ελευθεροτυπία, 14/4/2001)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ