Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ.

Αστυνόμοι του σεξ

1.   2.

 

Το (αστυνομικόν) τερπνόν μετά του ωφελίμου


Η άμεση σύνδεση της ομοφυλοφιλίας με την παραβατικότητα συνιστά αστυνομική κατασκευή που, από το τέλος του 19ου αιώνα και κατά τη διάρκεια ολόκληρου σχεδόν του 20ού, συνυπήρξε αρμονικά με τις αντίστοιχες «επιστημονικές» εγκληματολογικές προσεγγίσεις του ζητήματος. Ούτως ή άλλως, η δειλή και σταδιακή φιλελευθεροποίηση της σχετικής νομοθεσίας, αρκετά όψιμη στην ελληνική περίπτωση, συνεπαγόταν την επιβίωση των αστυνομικών τεχνικών καταστολής της ομοφυλοφιλίας, στις οποίες η Ελληνική Αστυνομία επιδόθηκε με ιδιαίτερη ζέση.

Ηδη, πριν από τον Πόλεμο, η αστυνομική θεωρία και πράξη ως προς το «απεχθές φαινόμενον» αντλούσαν την τεκμηρίωσή τους από ειδικά εγχειρίδια, τα οποία φρόντιζαν να οπλίσουν τους νέους αστυνομικούς με τη βεβαιότητα ότι η πάταξη της ομοφυλοφιλίας σε κάθε της έκφανση συνιστά μείζον κοινωνικό έργο της υπηρεσίας. Στα κείμενα αυτά, τα οποία θα γνωρίσουν πολλές επανεκδόσεις και θα αναθρέψουν κάμποσες γενιές αστυνομικών, οι προκαταλήψεις κατά της σεξουαλικής ιδιαιτερότητας περνούν συνήθως μέσα από την υπαγωγή όλων συλλήβδην των ομοφυλόφιλων στους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

«Γαργαλιστικές» λεπτομέρειες, καθώς και στιγμιότυπα από έναν κόσμο στον οποίο η σεξουαλικότητα ταυτίζεται με τον κίνδυνο και την απάτη, διανθίζουν τα αστυνομικά αυτά εγχειρίδια ερεθίζοντας και διδάσκοντας ταυτόχρονα τους νεαρούς αστυνομικούς. Το παράδειγμα που ακολουθεί προέρχεται από το κλασικό «Εγκλημα, Κοινωνία, Αστυνομία» του Σπ. Παξινού:

«Ο γνωστός κίναιδος Σ. Τ. εις τι διαφθορείον, το οποίον διηύθυνε και εις το οποίον διέμενον ομαδικώς και κατά δωμάτια οκτώ περίπου νεαρώτατοι κίναιδοι, εφήρμοζε την εξής μέθοδον: Το δωμάτιον του διευθυντού (πατρώνου) επεκοινώνει με το δωμάτιον εις το οποίον ωδηγούντο παρά των κιναίδων οι διάφοροι παιδερασταί διά ξυλίνης θύρας κλειούσης προς το μέρος του διευθυντού, η οποία είχεν αποκοπή κατά το μέσον και προς τα κάτω οριζοντίως με τρόπον, ώστε να μη γίνεται τούτο ορατόν και εις ύψος ενός καναπέ. Το διαχώρισμα τούτο έκλειε εκ των έξω προς τα έσω διά μικρού σύρτου».

Στο εσωτερικό του δωματίου όπου οδηγούνταν τα θύματα, εξηγεί ο Παξινός, βρισκόταν καναπές που κάλυπτε την κρυφή πόρτα. Από ένα μικρό άνοιγμα στο πάνω μέρος της πόρτας, ο «διευθυντής» μπορούσε να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα. 

Και ιδού η συνέχεια: Το θύμα ακολουθούσε τον «κίναιδο» στο δωμάτιο και ακουμπούσε τα ρούχα του στον καναπέ, καθώς δεν υπήρχε καρέκλα ή άλλο μέρος να τα κρεμάσει. Τότε «ο πατρώνος, παρακολουθών διά της μικράς οπής, όταν επείθετο ότι ο κίναιδος μετά του θύματος ευρίσκετο εις κατάλληλον στιγμήν, ήνοιγε το ήμισυ της θύρας του δωματίου, εισήρχετο κάτωθεν του καναπέ, ελάμβανε τα ενδύματα του παιδεραστού και αφού αφήρει εξ αυτών τα περιεχόμενα τιμαλφή αντικείμενα ή και χρήματα, ετοποθέτει πάλιν τα ενδύματα ταύτα εις την θέσιν των και επέστρεφεν εις το δωμάτιόν του εκ του ιδίου μέρους χωρίς να γίνη διόλου αντιληπτός».

«Εύγλωττες» φωτογραφίες συνόδευαν τα κείμενα αυτού του τύπου, δίνοντας στους μαθητευόμενους αστυνομικούς μια ιδέα για το τι θα αντιμετώπιζαν όταν με το καλό θα ρίχνονταν κι αυτοί στο κυνήγι των (ομοφυλόφιλων) μαγισσών: «Ο κίναιδος "Ελευθερία η ψηλή", φέρων γυναικείαν ενδυμασίαν, αναμένων εραστήν», εξηγεί μία λεζάντα. «Ο κίναιδος "Σουσάνα η αγνή", φέρων ενώτια, σουτιέν και λοιπά γυναικεία εξαρτήματα», συμπληρώνει η άλλη (σ.σ. 172-175). 




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Flora Leroy-Forgeot «Histoire juridique de l' homosexualite en Europe»
(εκδόσεις P.U.F., Παρίσι 1997). Σύντομη αλλά τεκμηριωμένη ιστορία της θεσμικής αντιμετώπισης της ομοφυλοφιλίας στον ευρωπαϊκό χώρο από την αρχαιότητα ώς τις μέρες μας.

Κων/νου Γ. Γαρδίκα «Εγκληματολογία. Τόμος Α', Τα Γενικά και τα Ατομικά Αίτια των Εγκλημάτων» (εκδόσεις Τζάκα, Αθήναι 1966. Πρώτη έκδοση 1936). Ταξινομώντας τους «γενετησίως ανωμάλους» στα άτομα που πάσχουν από «ψυχικάς ανωμαλίας», ο πάπας της ελληνικής εγκληματολογίας θεωρεί δεδομένη τη ροπή τους προς το έγκλημα.

Σπυρίδωνος Παξινού "Εγκλημα, Κοινωνία, Αστυνομία» (Αθήναι 1940). Κλασικό αστυνομικό εγχειρίδιο, στο οποίο συνδέεται στενά η ομοφυλοφιλία με την παραβατική συμπεριφορά.

Αναστάσιου Γαρδίκα «Σεξουαλικαί Διαστροφαί. Τα εκ του γενετησιακού πάθους εγκλήματα» («Αστυνομικά Χρονικά», έτος Γ', τεύχος 41, 1/2/1955, σ. 1999-2004). Μια ακόμη συγκεφαλαίωση των αστυνομικών προκαταλήψεων για την ομοφυλοφιλία.

Ν. Ο. Αρχιμανδρίτου «Επιστημονική και τεχνική αστυνομία» (Αθήναι 1957). Εγχειρίδιο προορισμένο για την «αρτιωτέραν κατάρτισιν» των αστυνομικών, αναπαράγει το σχήμα του Παξινού ως προς την άμεση συσχέτιση της ομοφυλοφιλικής ερωτικής συμπεριφοράς με το κοινό έγκλημα.

Χάιντς Χέγκερ "Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο. Η μαρτυρία ενός ομοφυλόφιλου από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (1939-1945)» (εκδόσεις «Μαύρη Λίστα», Αθήνα 2000). Η ναζιστική εκδοχή της καταστολής της ομοφυλόφιλης επιθυμίας μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία ενός Αυστριακού που πλήρωσε τη σεξουαλική του προτίμηση με τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.



ΔΕΙΤΕ

«Το ψωνιστήρι»
(Cruising) του Γ. Φρίντκιν (1980). Ενας αστυνομικός (Αλ Πατσίνο) διεισδύει στον κόσμο των ομοφυλοφίλων.  

(Ελευθεροτυπία, 8/4/2001)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ