ΤΟ ΤΑΜΠΟΥ ΤΗΣ ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑΣ


1.   2.


Ο μεταμελημένος κτηνοτρόφος

Στη "δίκη των χάμπουργκερ", ο Χάουαρντ Λίμαν υπήρξε ένας μάρτυρας αλλιώτικος από τους άλλους. Μεγαλοαγρότης και κτηνοτρόφος από πάππου προς πάππο, ο 60χρονος Αμερικανός οφείλει τη σημερινή του απέχθεια για τις σύγχρονες κτηνοτροφικές μεθόδους στα βιώματά του και όχι σε μια θεωρητική ή ιδεολογική προσέγγιση του ζητήματος. Είναι αλήθεια πως του πήρε είκοσι ολόκληρα χρόνια να συνειδητοποιήσει ότι οι πρόγονοί του υπήρξαν αγρότες, ενώ ο ίδιος είχε καταντήσει "ένα πρεζόνι ειδικευμένο στη χρήση της χημείας", όπως αυτοσαρκάζεται, "πρόθυμο να ακολουθήσει κατά γράμμα τις επιταγές μιας κτηνοτροφίας που ταλαιπωρεί αφάνταστα τα ζώα και μιας γεωργίας που δηλητηριάζει συστηματικά τη γη". Από τη στιγμή ωστόσο που η προσωπική του διαδρομή τον οδήγησε να δει τα πράγματα με διαφορετικό μάτι, ο Λίμαν αφιερώθηκε ολόψυχα στην προσπάθεια να διαφωτίσει τους συμπολίτες του για τις δραματικές συνθήκες εκτροφής των ζώων. Οι γραμμές που ακολουθούν αποτελούν μέρος της κατάθεσης του μεταμελημένου κτηνοτρόφου στη "δίκη των χάμπουργκερ":

"Γεννήθηκα στο Γκρέιτ Φολς της Μοντάνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1938 και μεγάλωσα σε μια φάρμα παραγωγής κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. Σπούδασα αγροτοκτηνοτροφία στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα και από το 1963 ως το 1983 ανέλαβα τη διαχείριση της οικογενειακής φάρμας. Ήμουν υπεύθυνος για όλες τις αποφάσεις και εγώ κανόνιζα τις ποσότητες φαρμάκων (ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων, ορμονών κ.ο.κ.) που θα καταναλώνονταν στη φάρμα. 

Όταν άρχισα να ασχολούμαι με την κτηνοτροφία, η παραγωγή χρησιμοποιούσε ήπιες μεθόδους και τα ζώα μεγάλωναν με τρόπους που δεν απείχαν πολύ από τις φυσικές τους επιλογές. Παρακολούθησα έτσι τη μετάβαση στις σημερινές μεθόδους που βασίζονται στη χημική αύξηση του βάρους του ζώου και τον εγκλωβισμό του σε χώρους που το καταδικάζουν σε απόλυτη ακινησία. Σήμερα, η κτηνοτροφία εξαρτάται πλήρως από την οικονομία: η άνεση του ζώου ενδιαφέρει μόνο στην περίπτωση που οι κακές συνθήκες εκτροφής θα μειώσουν την αξία του στην αγορά. Συμμετείχα προσωπικά στη διαδικασία αυτής της μετάβασης. Επί πολλά χρόνια πίστευα πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Σήμερα θεωρώ τις μεθόδους αυτές που χρησιμοποιούνται στις περισσότερες κτηνοτροφικές μονάδες βάρβαρες και απάνθρωπες. 

Οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν σοβαρά τα ζώα που βρίσκονται κλειδωμένα στα σύγχρονα αυτά κλουβιά. Είδα πολλά ζώα να πεθαίνουν από κρύο, πνιγμό ή ασφυξία επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα να αναζητήσουν καταφύγιο και να σωθούν. Οι ιστορίες αυτές δεν φθάνουν ποτέ στο μεγάλο κοινό γιατί τότε θα προκαλούσαν έντονες αντιστάσεις στο σημερινό σύστημα. 

Η μεταφορά των ζώων και η σφαγή τους απέχει πολύ από το να μπορεί να χαρακτηριστεί ανθρώπινη. Το κόστος είναι και εδώ το μοναδικό κριτήριο. Εφόσον το ζώο κριθεί έτοιμο προς σφαγή θα μεταφερθεί, έστω κι αν δεν υπάρχει πλέον χώρος στο συγκεκριμένο φορτίο. Στο σφαγείο, η μόνη έγνοια είναι να σφαγούν όσο το δυνατόν περισσότερα ζώα στον ελάχιστο δυνατό χρόνο. Εδώ τα ζώα είναι κατατρομοκρατημένα και η βαναυσότητα που υφίστανται τις τελευταίες στιγμές τους είναι κυριολεκτικά απερίγραπτη. Πιστεύω πως αν έπρεπε να παρακολουθήσουμε εικόνες σφαγής προκειμένου να μας επιτραπεί να φάμε κρέας, οι περισσότεροι από εμάς θα γινόμαστε αυτομάτως χορτοφάγοι.

Ένα ακόμη ζήτημα αφορά το τρέχον σύστημα διανομής, το οποίο καθιστά σχεδόν αδύνατη την εξιχνίαση του τόπου παραγωγής του κρέατος. Όταν το κρέας εισαχθεί στη χώρα, θεωρείται αυτομάτως μέρος του εγχώριου αποθέματος, έτσι ώστε ούτε οι κρεατέμποροι δεν μπορούν να εντοπίσουν την προέλευσή του. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η προσωπική μου εμπειρία διδάσκει ότι η εντατική κτηνοτροφία προκαλεί τεράστια ζημιά στο γη. Αν δεν μειώσουμε τους αριθμούς των εκτρεφόμενων ζώων, θα προκαλέσουμε μια ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική καταστροφή".


ΔΙΑΒΑΣΤΕ: 

John Vidal, Burger Culture on Trial (εκδ. Macmillan, London 1997). Συναρπαστικό χρονικό της μεγαλύτερης δίκης στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, που έφερε αντιμέτωπους τον κολοσσό της Μακντόναλντ και τους οικολόγους ακτιβιστές. Στη συγγραφή του βιβλίου έχουν μετάσχει οι δυο κατηγορούμενοι, η Ελεν Στιλ και ο Ντέιβ Μόρις, αλλά τα ονόματά τους δεν αναφέρονται για νομικούς λόγους.

McSpotlight (http://www.mcspotlight.org). Η ιστοσελίδα του κινήματος συμπαράστασης στους ακτιβιστές της London Greenpeace διατηρείται και εμπλουτίζεται με θέματα που αφορούν τις πολυεθνικές της διατροφής και των φαστ φουντ. Περιλαμβάνονται σημαντικές ειδήσεις και μελέτες για τη σκληρότητα απέναντι στα ζώα, για την παραπειστική διαφήμιση, για τους διατροφικούς κινδύνους από την επιβαλλόμενη δίαιτα. Περιλαμβάνονται επίσης τα πλήρη πρακτικά της πολύχρονης δίκης και ένας αξιοσημείωτος αριθμός σχετικών εγγράφων. Η ιστοσελίδα είναι μια από τις πιο πολυσύχναστες του δικτύου. Μόνο τον πρώτο μήνα της λειτουργίας της η σελίδα δέχτηκε πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέψεις. 



ΔΕΙΤΕ:

McLibel: Two Worlds Collide (1997). Ωριαίο ντοκιμαντέρ για τη δίκη των δύο ακτιβιστών που τα 'βάλαν με τη βιομηχανία φαστ-φουντ Μακντόναλντ. Τα αποσπάσματα στα οποία αναπαριστάται η δίκη έχει σκηνοθετήσει ο Κεν Λόουτς. Η προβολή του ντοκιμαντέρ στο BBC και στο Channel 4 σταμάτησε έπειτα από νομική παρέμβαση της γνωστής πολυεθνικής των φαστ-φουντ.

Ντελικατέσεν (Delicatessen) των Ζαν-Πιερ Ζενέ και Μαρκ Καρό (1990). Εξαιρετική μαύρη, υπερρεαλιστική κωμωδία, στο επίκεντρο της οποίας υπάρχει ένα περίεργο κρεοπωλείο που διαθέτει ανθρώπινα σφαχτάρια. Η ταινία εκτυλίσσεται σε ένα κατεστραμμένο οικολογικά και πολεοδομικά περιβάλλον, όπου οι χορτοφάγοι έχουν βγει στο αντάρτικο και οι αστοί-κρεατοφάγοι έχουν μετατραπεί σε τρωγλοδύτες και αλληλοτρώγονται για να επιβιώσουν.

(Ελευθεροτυπία, 10/12/2000)

 

www.iospress.gr                                               ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ