ΤΗΛΕ-ΓΚΛΙΞΜΠΟΥΡΓΚ

1.   2.   3.



ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ. Οι υποστηρικτές του Κωνσταντίνου επιχειρούν με κάθε ευκαιρία να αμβλύνουν την πολύ διαδομένη εντύπωση ότι η μητέρα του διηύθυνε την πολιτική των Ανακτόρων. Τους διαψεύδει η ακόλουθη σημείωση του αυλάρχη Παπάγου, από τη θυελλώδη άφιξη της Φρειδερίκης στη Ρώμη, ένα μήνα μετά το αποτυχημένο αντιπραξικόπημα του '67: «Η βασίλισσα Φρειδερίκη μας κάνει επίθεση κατά μέτωπο. Δεν κάναμε τίποτε. Ολοι μείναμε με τα χέρια σταυρωμένα, ενώ θα έπρεπε να είχε κινητοποιηθεί το BBC, οι δημοσιογράφοι, κλπ., κλπ. 'A bit of action, μου αρέσει η δράση'...» (7/1/1968).

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Στις 27 Μαϊου 1972 ο Δημήτρης Χορν επισκέφθηκε στο σπίτι του τον Παπαδόπουλου, και του ζήτησε να βοηθήσει τον διωκόμενο αδελφό του (Γιάννη Χορν, εκδότη του Athens News). Η Κυρία Σταύρου που μεσολάβησε για τη συνάντηση «μίλησε στον Χορν για τα φιλοβασιλικά αισθήματα του Παπαδόπουλου, τον οποίο θαυμάζει γιατί είναι αγνός, τίμιος και ικανότατος. Είπε ότι αγωνίζεται εκατοστό προς εκατοστό για την επάνοδο του Βασιλέως.» (Λ. Παπάγος «Σημειώσεις», σελ. 442).

ΣΟΦΙΑ. Η βασίλισσα της Ισπανίας ταυτίζεται απολύτως με τον αδελφό της, τον «Τίνο», όπως τον αποκαλεί: «Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι άλλων χωρών τον κριτίκαραν και του χρέωσαν διάφορα, σκεπτόμενοι πως συναινούσε, πως συνεργαζόταν (με τους δικτάτορες) και πως υφίστατο την ταπείνωση για να κρατήσει το θρόνο. Τα ίδια έλεγαν για τον πρίγκιπα Χουάν Κάρλος και για μένα: ότι υφιστάμεθα τα πάντα κατά τη δικτατορία του Φράνκο, μόνο και μόνο από προσωπική φιλοδοξία... Και για πολλά χρόνια μας περιφρονούσαν.» ( Pilar Urbano «Η Βασίλισσα», σελ. 233).

ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ. Τον Νοέμβριο του 1968 ζητήθηκε από τον Γκλίξμπουργκ, ο οποίος βρισκόταν στο Λονδίνο, να παρέμβει για τη σωτηρία της ζωής του Αλέκου Παναγούλη. Αλλά εκείνος δεν καταδέχθηκε καν να συναντήσει την επιτροπή συμπαράστασης (Μελίνα Μερκούρη, Στάθης Παναγούλης), από φόβο μην θεωρηθεί αντιστασιακός. Προτίμησε να παρευρεθεί στη συνεδρίαση της Διεθνούς Ενωσης Αγωνιστικής Ιστιοπλοϊας.

ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Η παρουσία του κ. Λυκουρέζου στα πρόσφατα κοσμικά επεισόδια του σίριαλ Γκλίξμπουργκ έχει μεγάλο παρελθόν. Κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης επιδίωξε να αναλάβει την ηγεσία του φιλομοναρχικού αγώνα, αλλά αποθαρρύνθηκε από τους αυλικούς. «Ο Λυκουρέζος του μίλησε (του Χορν) για τον αγώνα τον οποίο θα κάνει υπέρ του Βασιλέως και ο Τάκης αποκόμισε την εντύπωση ότι θέλει να εμφανιστεί ως ηγούμενος του αγώνα για τον Βασιλέα, γεγονός το οποίο θεωρεί καταστρεπτικό.» («Σημειώσεις», σελ. 562).

UNFAIR. Εχουν πολλές φορές διατυπωθεί από την πλευρά των υποστηρικτών του Γκλίξμπουργκ ερωτηματικά για τη γνησιότητα και τους όρους διεξαγωγής του δημοψηφίσματος του '74, με το οποίο κηρύχθηκε έκπτωτος. Ο ίδιος απέφυγε να δεχθεί την ήττα του, και να αναγνωρίσει τη λαϊκή ετυμηγορία. Ομως οι πιο στενοί του συνεργάτες υπολόγιζαν το ποσοστό των φιλοβασιλικών ακόμα χαμηλότερο. Οπως έγραφε στις 7 Αυγούστου 1974 ο αυλάρχης Παπάγος, «η βασιλική παράταξη δεν παρουσιάζει δύναμη. Κατά τους πιο φιλοβασιλικούς, το ποσοστό της φτάνει το 25%.» Ακόμα πιο απαισιόδοξος ήταν ο φίλος και γιατρός των Ανακτόρων Νικόλαος Λούρος: «Αν σήμερα η βασιλεία τεθεί υπό την κρίση του ελληνικού λαού, όπως έχουν τα πράγματα το ζήτημα χάθηκε." Πιο πονηρός ήταν ο γραμματέας του Αυλαρχείου Ιωάννης Μπρούδος στις 31 Αυγούστου 1974, επιβεβαιώνοντας κι αυτός την αρνητική στάση του ελληνικού λαού: «Μα δεν καταλαβαίνετε ότι τώρα δεν θέλει κανείς τον Βασιλέα; Ο,τι και να κάνουν τώρα θα τα κάνουν θάλασσα και έπειτα από ένα, δύο τρία χρόνια θα αναγκαστούν να τον φέρουν.» 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Λεωνίδα Αλ. Παπάγου «Σημειώσεις 1967-1977»
(Ιδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα 1999). Το ημερολόγιο του διπλωμάτη, ο οποίος ορίστηκε στη θέση του Αυλάρχη στις 21 Απριλίου 1967 και παρέμεινε δίπλα στον Κωνσταντίνο μετά το αντιπραξικόπημα του Δεκεμβρίου. Περιλαμβάνονται πολύτιμες λεπτομέρειες για την πραγματική δράση του τέως βασιλιά σε κρίσιμες στιγμές της περιόδου.

Pilar Urbano «Η Βασίλισσα» (μετάφραση Pedro Ollala - Αριστοτέλης Παπαγεωργίου, Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 1996). Σειρά συνεντεύξεων της Σοφίας με αναφορές στον αδελφό της και την οικογένειά της Περιγράφεται με κυνισμό η προσβολή που έκανε στον Καραμανλή, και κατ' επέκταση στην ελληνική δημοκρατική τάξη.

Χρήστου Κ. Ζαμπούνη «Η βασιλική οικογένεια της Ελλάδος» (εκδόσεις Φερενίκη, Αθήνα 1998). Η νέα «ιλουστρασιόν» εκδοχή της βασιλείας, όπως την επιβάλλουν τα εκδοτικά ήθη της δεκαετίας του '90. Φυσικά αποφεύγονται όλα τα «δυσάρεστα» (δηλαδή η ιστορία) και προβάλλονται οι κοσμικές δραστηριότητες της οικογένειας (γάμοι, βαφτίσια, κλπ).

Κωνσταντίνου Βλ. Κόλλια «Βασιλεύς και Επανάστασις 1967» (Αθήναι 1984). Γραμμένο δέκα χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το πόνημα του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού αναμασά όλη τη φιλολογία των πραξικοπηματιών περί «κομμουνιστικού κινδύνου» και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Κωνσταντίνο.

Νίκου Βυζαντινού «Η 13η Δεκεμβρίου» (εκδόσεις Δ.Κ.Παροτζάκης, Αθήναι 1977). Ατυχής προσπάθεια ανάδειξης ως αντιστασιακής πράξης του οπερετικού αντικινήματος του Κωνσταντίνου, γραμμένη από έναν φιλοβασιλικό δημοσιογράφο και πολιτευτή της φιλοχουντικής Εθνικής Παρατάξεως. Είναι ο ίδιος που αρθρογραφούσε με το ψευδώνυμο «ο χαζός» στην εφημερίδα «Ελληνικό Μέλλον» των βασιλικών κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος.

Ιπποκράτους Δέδε "Οταν σίγησαν τα κανόνια" (εκδ. Ισοκράτης, Αθήνα, χ.χ.ε.). Η μαρτυρία του Αρχηγού του ΓΕΝ για την περίοδο 21/4-13/12/1967. Αποκαλυπτική η πλήρης ταύτιση των βασιλοφρόνων αξιωματικών με τη χούντα.

Γιώργη Ι. Ζωίδη «Η μοναρχία και το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη» (Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, 1967). Μικρή μπροσούρα που κυκλοφόρησε στο εξωτερικό αμέσως μετά το πραξικόπημα με στόχο να ανατρέψει την προπαγάνδα μοναρχικών κύκλων περί «καλού βασιλιά» που παρασύρθηκε από τους «κακούς συνταγματάρχες».



ΔΕΙΤΕ

Ο πρίγκηπας της Ζαμούντα
(Coming to America) του Τζον Λάντις (1988). Η αμερικάνικη εκδοχή για τους καλούς βασιλιάδες των μαύρων.

(Ελευθεροτυπία, 12/12/1999)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -   ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ