ΠΑΚΕΤΑ ΒΟΜΒΕΣ


Τα δώρα των Δαναών

1.   2.   3. 

 
Τα πολιτικά φρονήματα του Unabomber

Είναι αριστερός ο "Γιουναμπόμπερ"; Το ερώτημα έχει τεθεί από τις 3 Απριλίου 1996, όταν το FBI συνέλαβε τον 54χρονο Τίοντορ Κατζίνσκι ως αυτουργό 16 βομβιστικών επιθέσεων (από τις οποίες οι 9 δι' αλληλογραφίας) που είχαν ως αποτέλεσμα 23 νεκρούς και 23 τραυματίες μεταξύ 1978 και 1995. Παρόλο που τα αμερικανικά -και κατ' επέκταση τα διεθνή- ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί εκτεταμένα με τη βιογραφία του παρανοϊκού ερημίτη της Μοντάνα, το ιδεολογικό του υπόβαθρο και ο πολιτικός λόγος με τον οποίο επένδυσε την εκστρατεία του ενάντια στον "τεχνολογικό πολιτισμό" όχι μόνο έμεινε στο απυρόβλητο αλλά, σε πολλές περιπτώσεις, παραχαράχτηκε χονδροειδώς. Κι όμως, σε αντίθεση με τους "απολίτικους" serial killers των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, ο "Γιουναμπόμπερ" ήταν λαλίστατος όσον αφορά τις πεποιθήσεις του.
Το μανιφέστο του, που τιτλοφορείται "Η βιομηχανική κοινωνία και το μέλλον της" και δημοσιεύθηκε (κάτω από την απειλή μιας νέας εκστρατείας με επιστολές-βόμβες) στον τύπο τον Οκτώβριο του 1995, αφιερώνεται στο μεγαλύτερο μέρος του σε μίαν αχαλίνωτη επίθεση κατά της αμερικανικής αριστεράς και των οπαδών της. Η εικόνα που ο Κατζίνσκι προβάλλει γι' αυτούς, ταυτίζεται με τα κλασικά στερεότυπα της απανταχού ακροδεξιάς: "Οι αριστεροί έχουν την τάση να μισούν οτιδήποτε αποπνέει την εικόνα του ισχυρού, του καλού και του επιτυχημένου. Μισούν την Αμερική, μισούν το δυτικό πολιτισμό, μισούν τους λευκούς άνδρες, μισούν τη λογική. Μισούν την Αμερική και τη Δύση επειδή είναι ισχυρές και επιτυχημένες (...) Παρατηρείστε τη μαζοχιστική τάση της τακτικής των αριστερών. Οι αριστεροί διαδηλώνουν ξαπλώνοντας μπροστά σε αυτοκίνητα, προκαλούν επίτηδες τους αστυνομικούς και τους ρατσιστές ώστε να υποστούν κακοποίηση, κλπ. Το μίσος για τον εαυτό του είναι ένα στοιχείο του αριστερού" (# 15 & 20). Δε λείπουν ούτε οι εκκλήσεις για επαγρύπνηση απέναντι στον εισοδισμό της Αριστεράς: "Μερικά μαχητικά κινήματα (πχ ακραίος περιβαλλοντισμός) φαίνεται να περικλείουν προσωπικότητες αριστερού τύπου και προσωπικότητες ενός εξ ολοκλήρου μη αριστερού τύπου που θά 'πρεπε να το σκεφτούν καλύτερα πριν συνεργαστούν με τους αριστερούς" (#227). Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με τους "ναζί που πιστεύουν την αλήθεια" (true-believing nazis), που θεωρούνται δυνάμει "Πραγματικοί Πιστοί" (True Believers), όπως ο ίδιος αποκαλεί τους φανταστικούς αγωνιστές της δικιάς του "Λέσχης της Ελευθερίας". "Ενας ναζιστής που πιστεύει την αλήθεια", γράφει χαρακτηριστικά (#222), "έχει διαφορετική ψυχολογία από έναν αριστερό. Λόγω της ικανότητάς τους να αφοσιώνονται σε ένα σκοπό, οι Πραγματικοί Πιστοί είναι ένα χρήσιμο, πιθανώς δε απαραίτητο συστατικό ενός επαναστατικού κινήματος".
Η αντιαριστερή ψύχωση του ανώνυμου (τότε) βομβιστή είχε οδηγήσει τον πρώτο εκδότη του μανιφέστου του στην ψυχολογίζουσα διατύπωση της υπόθεσης πως "ο άνθρωπος αυτός ανήκε κάποτε σε μια αριστερή ομάδα και κάποια κοπέλα, που επίσης μετείχε σ' αυτήν, τον παράτησε για να πάει με κάποιον άλλο". Η εικασία αυτή έμελλε να διαψευστεί παταγωδώς με την αποκάλυψη της ταυτότητας του "Γιουναμπόμπερ". Παρόλο που ο Κατζίνσκι πέρασε τα καυτά χρόνια της δεκαετίας του '60 διδάσκοντας στο Μπέρκλεϊ, όλες οι μαρτυρίες από εκείνη την εποχή επιμένουν στην απολιτικότητα και τη μη-ανάμιξή του στα κινήματα εκείνων των χρόνων: ένας απομονωμένος νέος που μπήκε στο Χάρβαρντ πρόωρα (από τα 16 του) χάρη σε ένα "τέστ ευφυίας" και δεν μποόρεσε ποτέ να τα βρεί με τον περίγυρό του...
Ολα αυτά όμως ήταν ψιλά γράμματα για τα καθωσπρέπει ΜΜΕ. Ηδη την επομένη της σύλληψής του, οι N.Y.Times σπεύδουν να συνδέσουν τη δραστηριότητά του με τη Νέα Αριστερά: "Η απότομη στροφή του κ. Κατζίνσκι μακριά από την κοινωνία συνέβη αφού πέρασε μερικά χρόνια της δεκαετίας του '60 σε δυο πανεπιστημιουπόλεις (το Αν Αρμπορ του Μίτσιγκαν και το Μπέρκλεϊ), οι οποίες αποτελούσαν εστίες της εναλλακτικής κουλτούρας που αντιδρούσε όχι μόνο κατά του πολέμου στο Βιετνάμ αλλά και ενάντια στον υλισμό και τα άλλα κοινωνικά πρότυπα". Την επομένη, είναι η σειρά του τηλεοπτικού δικτύου ABC να συνδέσει τις βόμβες της "Λέσχης της Ελευθερίας" με το εγχώριο οικολογικό κίνημα. "Οι αρχές πιστεύουν ότι ο Κατζίνσκι παρευρέθηκε σε μια συνάντηση μελών της οργάνωσης `Πρώτα η Γη!'", αποκάλυψε στο κοινό του ο τηλεπαρουσιαστής Μπράιαν Ρος, εξηγώντας πως "πρόκειται για μια κατεξοχήν βίαιη ομάδα". Στην πραγματικότητα, η "συνάντηση της βίαιης ομάδας" δεν ήταν παρά μια ημιεπίσημη Διεθνής Ημερίδα για τα Εύκρατα Δάση, με συμμετοχή της ομοσπονδιακής Αγροφυλακής κι εταιρειών υλοτομίας, από την οποία επιπλέον ο Κατζίνσκι ουδέποτε πέρασε... Ομως το ρεπορτάζ του ABC είχε και συνέχεια: οι στόχοι του "Γιουναμπόμπερ", τόνισε, προέρχονταν από μια "μαύρη λίστα" που είχε δημοσιεύσει η οργάνωση "Πρώτα η Γη!". Επρόκειτο πάλι για λάθος: η επίμαχη λίστα των "Eco-Fuckers" δεν προερχόταν από τα έντυπα της κατονομαζόμενης οικολογικής οργάνωσης αλλά από ένα μυστήριο φανζίν με τίτλο "Ζήσε άγρια ή πέθανε" και, το κυριότερο, δεν αντιστοιχεί στα θύματα του Κατζίνσκι. Δε βαριέσαι όμως... Μια και η αρχή έγινε, η "οικολογική διασύνδεση" του ερημίτη της Μοντάνα θεωρήθηκε πλέον γεγονός -και κάθε λογής ευφάνταστοι συντάκτες έσπευσαν να προσθέσουν το δικό τους αλατοπίπερο. "Ο Κατζίνσκι πήγε σε μια σύσκεψη του `Πρώτα η Γη!' στο πανεπιστήμιο της Μοντάνα, όπου διανεμήθηκε μια λίστα με `εχθρούς' του περιβάλλοντος", αποκαλύπτει στις 12/4 η Tampa Tribune, ενώ η Λίντα Τσάβες διαπιστώνει στη USA Today (10/4) ότι "ο `Γιουναμπόμπερ' εμπνεύστηκε από τα κείμενα των ριζοσπαστών περιθωριακών του `Πρώτα η Γη'". Θα μπορούσε να είναι κι έτσι, αν ο Κατζίνσκι δεν είχε αρχίσει να στέλνει τα θανατηφόρα δέματά του από το 1978, δυο δηλαδή χρόνια πριν από την ίδρυση της οργάνωσης που υποτίθεται πως τον ενέπνευσε...


Από τον άριο με αγάπη

Την 1η του περασμένου Οκτωβρίου η αυστριακή αστυνομία εντόπισε από σύμπτωση το φονιά κατασκευαστή εκρηκτικών "δωροεπιστολών", Φραντς Φουκς. Ο 48χρονος -επιδέξιος τεχνίτης, όπως λένε οι γνωστοί του- ομολόγησε ότι ανήκε στο "Βαυαρικό Απελευθερωτικό Στρατό" και ήταν εκείνος που κατασκεύαζε τις βόμβες-πακέτο, για λογαριασμό της ακροδεξιάς οργάνωσης.
Από τις 3 Δεκεμβρίου 1993, όταν μια δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης (ΟRF) έχασε ένα δάχτυλο ανοίγοντας τον παγιδευμένο φάκελο, και μέχρι τη σύλληψη του Φουκς, πολλοί άνθρωποι, "στόχοι" των ναζιστών στην Αυστρία και τη Γερμανία, είχαν νιώσει αυτού του είδους την απειλή. Ο Φούκς και οι άγνωστοι ως τώρα συνεργάτες του ευθύνονται για 4 φόνους και για περισσότερους από 15 ακρωτηριασμούς "εχθρών του έθνους". Προφανώς, τα θύματα του "εθνικά υπερήφανου" και "άριου" αυστριακού τρομοκράτη είχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκφραστεί δημόσια υπέρ των μεταναστών, των μειονοτήτων και κατά του ρατσισμού, της ακροδεξιάς και του νεοναζιστικού (αλλά νόμιμου και ισχυρού) "Φιλελεύθερου Κόμματος της Αυστρίας" του Γκέοργκ Χάιντερ.
Τον Δεκέμβριο του 1993, παραλήπτες των εκρηκτικών επιστολών ήταν η Μανταλένα Πέτροβιτς του αυστριακού κόμματος των "Πρασίνων" και ένας καθολικός ιερέας που υπερασπιζόταν πρόσφυγες. Και οι δύο τραυματίστηκαν σοβαρά. Τέσσερις Τσιγγάνοι της Αυστρίας χάνουν τη ζωή τους τον Φεβρουάριο του 1995. Τον Ιούνιο του 1995 τραυματίζονται μια γυναίκα που εργαζόταν σε ένα γραφείο για αλλοδαπούς στο Λίντς και, στο Μόναχο, η βοηθός της γνωστής έγχρωμης τηλεπαρουσιάστριας Αραμπέλα Κίσμπάουερ, που είχε την ευθύνη της αλληλογραφίας. Λίγο αργότερα ακρωτηριάζεται ο Τόμας Ρότερ, μέλος του SPD, στο δημαρχείο της γερμανικής πόλης Λίμπεκ. Προορισμός του "δώρου" ήταν ο αντιρατσιστής αντιδήμαρχος της πόλης. Το ένα χέρι του έχει χάσει και ο πρώην δήμαρχος της Βιέννης, Χέλμουτ Τσιλκ, επειδή δεν εκτιμούσε καθόλου το σύνθημα "έξω οι ξένοι" και δεν υπέκυπτε σε άλλες "προτάσεις" των εθνικιστών και του κ. Φουκς.
Κανείς δεν ξέρει αν οι υπόλοιποι ακροδεξιοί φίλοι του Φουκς διαθέτουν το "νόου χάου" που είχε αναπτύξει στο εργαστήριό του. Ακόμα κι αν τεχνολογικά είναι έτοιμοι, όμως, το δραματικό φινάλε της υπόθεσης φαίνεται να τους αποθαρρύνει: ο Φουκς δεν έχει πια τα επιδέξια χέρια του. Την ώρα της σύλληψής του, ένα από τα "δωράκια" του τον εκδικήθηκε.

(Ελευθεροτυπία, 21/12/1997)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ