ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΛΑΕ!


Ο πουριτανισμός της προόδου

1.   2. 


Εκλυσις αριστερών ηθών

Τη δεκαετία του '60 η Αριστερά είχε δυναμώσει τις σχέσεις της με τους νέους. Οι συντηρητικές δυνάμεις ένιωθαν να απειλούνται οι αξίες του έθνους από τις ριζοσπαστικές ιδέες και τις αντισυμβατικές στάσεις ζωής που αναπτύσσονταν στα νεανικά στέκια. Ηταν φανερό ότι το ιδεολογικό οπλοστάσιο της Δεξιάς έπρεπε να ξανασχεδιαστεί. Η προπαγάνδα με τα κονσερβοκούτια και τους "αιματοβαμμένους κομμουνιστοσυμμορίτες", όφειλε να συμπεριλάβει και το παλιό καλό μέτωπο της ηθικής. Η ΕΔΑ και οι "Λαμπράκηδες" θα έπρεπε πλέον να "απολογηθούν" για την έκλυση των ηθών, τις "μαύρες κάλτσες" και τους "ξένους τρόπους ζωής".
Ενα από τα πρώτα επιχειρήματα της χουντικής προπαγάνδας κατά του "παρηκμασμένου" πολιτικού κόσμου, ήταν ασφαλώς και η "ανηθικότητα" της Αριστεράς. Τον Απρίλιο του 1967, όπως είναι γνωστό, οι πολιτικές, αλλά και όλες οι "ηθικά και εθνικά" ύποπτες οργανώσεις της νεολαίας απαγορεύτηκαν. Οι χαφιέδες της χούντας τροφοδοτούσαν συστηματικά (και υποχρεωτικά) τον Τύπο με τα "στοιχεία" που θα έπειθαν τα πιο καθυστερημένα στρώματα της κοινωνίας ότι στην Αριστερά συμβαίνουν Σόδομα και Γόμορρα.
Στις 11 Νοεμβρίου 1967, οι φασιστικές υπηρεσίες διένειμαν στις αθηναϊκές εφημερίδες ένα "ντοκουμέντο" (από τα κλεμμένα αρχεία της ΕΔΑ) μαζί με το σχετικό γαργαλιστικό ρεπορτάζ: "Οργια σεξ Λαμπράκηδων εις Γερμανίαν", "Φοιτήτριαι εβιάζοντο υπό τα βλέμματα στελεχών", έγραφαν τα πρωτοσέλιδα. Αν σας έρχονται στο νού τα ανάλογα σημερινά κλισέ για τους ρέιβερς, τους μαυροφορεμένους ναρκομανείς και τους διεφθαρμένους μπαρόβιους, δεν πέφτετε καθόλου έξω. "Το καταστατικόν της υπό τον κομμουνιστήν Μίκην Θεοδωράκην οργανώσεως ετόνιζεν, ότι οι σκοποί των "Λαμπράκηδων" ήσαν μορφωτικοί και εκπολιτιστικοί. Με τα απατηλά αυτά συνθήματα, οι κομμουνισταί κατώρθωσαν να διαβρώσουν ένα μέγα ποσοστόν της νεολαίας, (...) να παρασύρουν πολλούς από τα εθνικά ιδεώδη, να εξαθλιώσουν μεγάλην μερίδα της νεολαίας και να την ρίψουν εις την ανηθικότητα και την διαφθοράν", αποκάλυπταν οι βράχοι της ηθικής.
Το πανομοιότυπο σε όλες τις εφημερίδες "καυτό ρεπορτάζ", εκμεταλλευόταν μια μεμονωμένη (και εμφανώς εμπαθή) περί "κομματικής συμπεριφοράς" άποψη, από τις πολλές διαφορετικές, που φυσιολογικά θα απασχολούσαν έναν τόσο ευρύ και αντικομφορμιστικό οργανισμό -στον οποίο συμμετείχαν και τα δυό φύλα. "Εις την Δ. Γερμανίαν αποκαλύπτεται από μίαν επιστολήν, η οποία εστάλη εις την ενταύθα ηγεσίαν της ΕΔΑ, από εν στέλεχος των "Λαμπράκηδων" της Γερμανίας, (σ.σ αναφέρει το όνομα), πτυχιούχον των Πολιτικών Επιστημών και κάτοχον "Δοκτοράτου" της Φιλοσοφίας εις το Πανεπιστήμιον του Δυτικού Βερολίνου. Η ΕΔΑ, όμως, όχι μόνον δεν έλαβεν υπ' όψιν της τας καταγγελίας, αλλά συνεκάλυψε τους υπευθύνους". Το σκάνδαλο επομένως, γίνεται συγκλονιστικότερο. Ακολουθεί η δημοσίευση του τεκμηρίου, δηλαδή η επιστολή του εσωκομματικού καρφώματος, στην οποία περιγράφεται -η αλήθεια είναι, με ερεθιστικές λεπτομέρειες- ότι σε ορισμένες πολιτικές εκδηλώσεις που κατέληγαν σε τρικούβερτο γλέντι, κάποιοι της καθοδήγησης (και φυσικά, κάποιες) ψιλοσουρωμένοι το 'πνιγαν το κουνέλι. Κατά τη γνώμη του σεμνού "κατόχου Δοκτοράτου της Φιλοσοφίας", αυτό ήταν ανεπίτρεπτο, προφανώς και για την "αριστερή ηθική" της εποχής -όπως τουλάχιστον την αντιλαμβανόταν ένα κομμάτι της εδαϊτικης ηγεσίας.
Τα συμπεράσματα των χουντικών προπαγανδιστών ήταν αναμενόμενα: "Ο ηθικός βόρβορος εις τον οποίον οι ηγέται των Λαμπράκηδων έρριπτον τα θύματά των ήτο βαθύς. Και είναι πράγματι τραγικόν οι γονείς να στέλνουν με οικονομικάς θυσίας τα τέκνα των να σπουδάσουν και εκείνα παρασυρόμενα από τους 'εμπίστους ανθρώπους της ΕΔΑ' να εγκαταλείπουν τα θρανία των διά την 'δημοκρατική αλλαγή, όπως ωνομάζετο εις την γλώσσα των κομμουνιστών η διαφθορά (...) Συνταρακτική η αποκάλυψις για όσους έστελναν τα παιδιά τους στο εκπορνευτικόν άντρον των Λαμπράκηδων".
Τριάντα χρόνια πέρασαν από τότε. Η "ορθόδοξη" πτέρυγα της Αριστεράς όχι μόνο κατάφερε να αποσείσει κάθε υποψία "σεξουαλικής απελευθέρωσης" των ούτως ή άλλως ηλικιωμένων μελών της, αλλά έχει περάσει και στην αντιστροφή των ηθικοπολιτικών επιχειρημάτων. Να δούμε όμως υπέρ ποίου θα καταλήξει αυτή η σύγχρονη εκδοχή της αντεπίθεσης κατά των "άντρων της μαστούρας και της εκπόρνευσεως".


ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
. Οι αιτίες που ρίχνουν τους νέους στα ναρκωτικά, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής: "Ο πολιτισμός που σήμερα κυριαρχεί προβάλλει έναν ξενόφερτο τρόπο ζωής, ξεκομμένο από τις παραδόσεις του λαού μας, εξυμνεί τη βία και το έγκλημα, 'ξεφτελίζει' τους αγώνες και την οργανωμένη πάλη της νεολαίας, διακωμωδεί και διαστρεβλώνει τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης. (...) Η προβολή τέτοιων πολιτιστικών προτύπων, που είναι συνάρτηση της εξάρτησης της χώρας μας από ξένο παράγοντα, συμβάλλει αποφασιστικά στην προπαγάνδιση της ιδεολογίας του περιθωρίου και της φυγής και 'στρώνει' το δρόμο στην τοξικομανία. ("Ναρκωτικά. Κοινωνικά αίτια, πρόληψη, θεραπεία, σ. 224).

ΛΥΚΕΙΑΡΧΗΣ. Από την κριτική του επίτιμου λυκειάρχη Δ. Παπακωνσταντίνου για το βιβλίο του Θωμά Κιουγιάγκα "Η ηθική των κομμουνιστών στον έρωτα, στο γάμο, στην οικογένεια": "Μέσα σ' αυτό το ηθικά απαράδεκτο κοινωνικό κλίμα αναδείχτηκε η πορνεία με τα παρεπόμενά της (ναρκωτικά, πλαστικές ιδέες, σοβινισμός). Γιατί εμπορευματοποιήθηκε η ανθρώπινη σάρκα. Και πώς να σταθεί σωστός ο γάμος; Να στεριώσει η οικογένεια; Ετσι η ηθική αποστασιοποιήθηκε από το νόημά της. Οι μεν 'δυνατοί' έχουν δυνατότητα να 'γλεντούν' σε βάρος της κοινωνικής ευταξίας, οι δε γυναίκες να παραδίδονται στους εκβιασμούς των 'δυνατών', των ελεεινών (...). Αντιπαραθέτει ο Θ.Κ. και την ηθική που επικρατούσε στις σοσιαλιστικές χώρες, όπου ο γάμος γινόταν από αγάπη και δεν έμπαινε εμπόδιο η θρησκευτική διαφορά ή η εθνικότητα." (Ριζοσπάστης, 14/4/94).

ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΙ. Πολλοί οι πολιτικοί του ευρύτερου "προοδευτικού" χώρου που δείχνουν εξαιρετική ευαισθησία στα αιτήματα των συνδικαλιστικών οργάνων των πολυτέκνων αδιαφορώντας για τις ακραίες (εθνικιστικές, μισογυνικές, παραθρησκευτικές) και βαθιά πουριτανικές θέσεις τους. Δύο παραδείγματα: Επιστολή της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος κατέθεσε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ελένη Ανουσάκη για να στηρίξει επερώτησή της για τα "ροζ τηλέφωνα" (5/11/94), ενώ ο συνήθως επιφυλακτικός "Ριζοσπάστης" δεν δίστασε να αφιερώσει εκτενές εγκωμιαστικό ρεπορτάζ σε διαγωνισμό λογοτεχνίας και ζωγραφικής της ίδιας συνομοσπονδίας, στον οποίο παρουσιάστηκαν έργα που "αποτύπωσαν τη χαρά της πολύτεκνης οικογένειας" (11/5/94).

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ. Συνολική απόρριψη κάθε αντιαπαγορευτικής πρότασης, αλλά και της ξένης εμπειρίας από τον καθηγητή Ιατρικής και αντιπρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών: "Το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν λύνεται με τις προτάσεις των εισηγητών της φιλελευθεροποίησης και της αποποινικοποίησης ή της αντιαπαγόρευσης. Και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην εκτίμηση και την αντιμετώπιση των τέτοιων σοφιστικών κηρυγμάτων και ψευτοδιλημμάτων που ανοίγουν 'κερκόπορτες'(...). Και ας μην επηρεαζόμαστε από ενέργειες σε άλλες χώρες, όπου η διάδοση των ναρκωτικών έχει ξεφύγει από τον έλεγχο της καταστάσεως. Δεν θα πρέπει δε να ανοίξουμε τους 'ασκούς του Αιόλου' που σαρώνουν τους νέους προς το θάνατο. Θα ήταν 'κρίμα' για τον τόπο!" ("Ναρκωτικά", ό.π., σ. 313).

ΦΑΡΑΚΟΣ. Ευαγγελιζόμενος το 1977 την (κομμουνιστική) γεφύρωση του χάσματος των γενεών, το τότε μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αντιμετώπιζε τους έρμους τους Κνίτες ως υπεύθυνους για την γκρίνια των δικών τους: "Νομίζω ότι τα κυριότερα εμπόδια για τις όχι καλές σχέσεις με το σπίτι μπαίνουν από εμάς. Ο πρώτος λόγος για τις συγκρούσεις προκύπτει από την κακή συμπεριφορά προς τους γονείς. (...) Δεύτερο, οι συγκρούσεις προκύπτουν από τη χειροτέρευση των επιδόσεων στα μαθήματα ή τις σπουδές. Και τρίτο, από το ότι κάνουμε ξενύχτια πολλά, ώρες πολλές χάνουμε σε άλλες απασχολήσεις, πάντως όχι εξαιτίας της ΚΝΕ. (...) Και ιδιαίτερα σοβαρό είναι το πρόβλημα με τα κορίτσια. Το ξέρετε πολύ καλά. Είναι μια παράδοση της ελληνικής οικογένειας. Τέλος πάντων, δεν μπορεί η κοπέλα να πηγαίνει συνέχεια κάθε βράδυ στις 1 και στις 2 τη νύχτα σπίτι της. Και λέει τότε ο γονιός, φταίει η ΚΝΕ, ενώ είναι γνωστό ότι δεν οφείλονται τα ξενύχτια σε δουλειά της ΚΝΕ".

ΑΝΕΝΔΟΤΟΙ. Πολύ πριν από τους Ελληνες συντρόφους τους, οι Γάλλοι κομμουνιστές είχαν κηρύξει τον δικό τους ανένδοτο κατά των ναρκωτικών. Στο λύκειο του παρισινού προάστιου Βιλζουίφ μοίρασε το φθινόπωρο του 1979 η Κομμουνιστική Νεολαία μια προκήρυξη με το σύνθημα "Αγώνας, όχι ναρκωτικά". Μια ομάδα καθηγητών απάντησε με δική της προκήρυξη ("Αγώνας, όχι ηθικολογία!") και ζητούσε να ξεκινήσει διάλογος στο σχολείο πάνω στο πρόβλημα του διαχωρισμού σκληρών και μαλακών ναρκωτικών. Οι καθηγητές υποστήριζαν την αποποινικοποίηση της χρήσης των μαλακών ναρκωτικών υπό αυστηρό ιατρικό έλεγχο. Αυτή η προκήρυξη κινητοποίησε ολόκληρο το μηχανισμό του ΚΚΓ σ' αυτό το παλιό προπύργιο του κόμματος. Η δημαρχία, τα συνδικάτα, οι ενώσεις γονέων απαίτησαν την κεφαλή των βλάσφημων καθηγητών επί πίνακι, φθάνοντας μέχρι το σημείο να ζητήσουν ποινική και διοικητική δίωξή τους.

ΒΑΝΤΙΜ ΓΚΑΛΚΙΝ. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε πριν καταφέρει να καταστρέψει τις καλλιέργειες παπαρούνας και χασίς στην ΕΣΣΔ. Να τι έλεγε το 1988 ο τμηματάρχης της Κρατικής Επιτροπής του αγροτοβιομηχανικού συγκροτήματος της ΕΣΣΔ Βαντίμ Γκάλκιν: "Τα τελευταία χρόνια οι καλλιέργειες παπαρούνας μειώνονταν διαρκώς, και το 1987 κατελάμβαναν μόνο 8 χιλ. εκτάρια. Από το 1988 πάρθηκε απόφαση να μη σπέρνεται καθόλου παπαρούνα. Από το 1986 καμιά αγροτική επιχείρηση δεν σπέρνει στη χώρα κάνναβη, το περιεχόμενο της οποίας σε ενεργές ουσίες να ξεπερνά το 0,2%. Βέβαια, οι ναρκομανείς προσαρμόστηκαν προσαρμόστηκαν ήδη και στην κάνναβη με χαμηλή περιεκτικότητα ενεργών ουσιών. Γι' αυτό το λόγο, δημιουργήθηκε νέα ποικιλία κάνναβης, το περιεχόμενο της οποίας σε ενεργές ουσίες δεν ξεπερνά το 0,1%. Η κάνναβη με περιεχόμενο 0,1% ενεργών ουσιών είναι τόσο αβλαβής, ώστε να τρώγεται άφοβα ακόμα και από τις αγελάδες." Φυσικά, ούτε λόγος για την κατάργηση της καλλιέργειας: "Η κάννναβη χρειάζεται στη βιομηχανία και θα την καλλιεργούμε".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

"Ναρκωτικά. Κοινωνικά αίτια, πρόληψη, θεραπεία" (εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1990). Συλλογικός τόμος με τις θέσεις επιστημόνων και δημοσιογράφων που πλαισίωσαν το Εθνικό Συμβούλιο κατά των Ναρκωτικών, "μετωπικής οργάνωσης" του ΚΚΕ. Σε πολλές περιπτώσεις, το πρόβλημα των ναρκωτικών εξορκίζεται με ένα λόγο ακραία ηθικολογικό, ενώ πριμοδοτούνται σαφώς κατασταλτικές απόψεις.

"Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Υλικά της συνεδρίασης του ΚΣ της ΚΝΕ με θέμα τη διαπαιδαγώγηση" (Εκδόσεις "Οδηγητής", Αθήνα 1977). Μπροσούρα με τη Διακήρυξη του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, την Εισήγηση του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και την περιβόητη ομιλία του Γρηγόρη Φαράκου στην ίδια συνεδρίαση (Ιούνιος 1977). Οι θέσεις των κομμουνιστών νεολαίων για την οικογένεια και τον έρωτα θυμίζουν έντονα απόψεις κατηχητικού.

Κλεάνθη Γρίβα, "Πλανητική κυριαρχία και 'ναρκωτικά': Τα 'ναρκωτικά' ως εργαλείο της αμερικανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής" (εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 1997). Η απαγορευτική και κατασταλτική πολιτική που καλλιεργείται συστηματικά από τις ΗΠΑ οδηγεί στη γιγάντωση της διάδοσης των ναρκωτικών.

Jean Chesneaux, "Le P.C.F., un art de vivre. Essai" (εκδ. Maurice Nadeau, Παρίσι 1980). Κριτική ματιά στα στοιχεία που συγκροτούν την κουλτούρα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι θέσεις για τα ναρκωτικά ταυτίζονται με τις αντίστοιχες του ελληνικού αδελφού κόμματος.




ΔΕΙΤΕ

Κάθοδος
του Γιώργου Μιχαηλίδη (1982). Φόβος και τρόμος πάνω από τα Εξάρχεια, σε ένα από τα πρώτα σίριαλ της πασοκικής `Αλλαγής'. Κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις προοπτικές μερίδας της ελληνικής νεολαίας, η σειρά ουσιαστικά προετοίμασε το έδαφος για το πογκρόμ των "επιχειρήσεων αρετής" των επόμενων χρόνων.

Τα τσακάλια του Γιάννη Δαλιανίδη (1981). Τυπικό δείγμα καλλιέργειας του φόβου των συντηρητικότερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις "εκτροπές" των νέων -από τη φυγή από το σπίτι ώς τον "αμερικάνικο τρόπο ζωής", τις μοτοσικλέτες, τις ντίσκο και τα ναρκωτικά. Αν απουσίαζε το πορτρέτο του Τσε από τους τοίχους του `τεκέ', θα μπορούσε να προβάλλεται και στους συνοικιακούς συλλόγους της ΚΝΕ.

(Ελευθεροτυπία, 15/6/1997)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ