ΔΥΤΙΚΟΣ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ


Ο πόλεμος των εκτρώσεων

1.   2. 


Τα νεκρά Ελληνόπουλα


Ορκισμένος εχθρός των εκτρώσεων, ο αιδεσιμώτατος Πολ Μαρξ ίδρυσε το 1981 την οργάνωση Human Life International (HLI) και στη συνέχεια γύρισε τον κόσμο για να μεταδώσει τις ιδέες του, κερδίζοντας τη βαθιά εκτίμηση του ίδιου του Πάπα. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, έχει συγκροτήσει ειδικούς καταλόγους ισραηλιτισσών που συμμετέχουν σε φεμινιστικές οργανώσεις, καθώς και ισραηλιτών και μουσουλμάνων γιατρών. Στην αυτοβιογραφία του ("Confessions of a prolife missionary", 1988, σ.170-2 & 211-2), ο αιδεσιμώτατος αναφέρεται και στη δράση του στη χώρα μας. Ας παρακολουθήσουμε την αφήγησή του.


Τον Ιούνιο αυτής της χρονιάς [1986], η αντιαμερικανική σοσιαλιστική κυβέρνηση του Παπανδρέου νομιμοποίησε την άμβλωση για τους πρώτους τρείς μήνες της εγκυμοσύνης. Οι μητέρες δε χρειάζεται να προβάλουν οποιοδήποτε λόγο, οι δε φορολογούμενοι πληρώνουν για τους φόνους. Τόσο η Ορθόδοξη όσο και η Καθολική εκκλησία διαμαρτυρήθηκαν χωρίς αποτέλεσμα, κατατροπωμένες από τη συνήθη τακτική, επιχειρηματολογία και ψευδολογία κατά της ζωής.
Η αμερικανικής καταγωγής δεύτερη γυναίκα του Παπανδρέου είναι μανιώδης φεμινίστρια. Φέτος το καλοκαίρι μίλησε στο διεστραμμένα φίλο-εκτρωσιακό συνέδριο της Εθνικής Ενωσης Γυναικών (NOW) στο Ντένβερ.
Το 1968 είχα περάσει 15 μέρες στην όμορφη Αθήνα, κάνοντας κήρυγμα στους στρατιωτικούς ιερείς της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Συζητώντας επί ώρες με έναν αμερικανό γυναικολόγο που παρακολουθούσε τις συζύγους των Αμερικανών κι ορισμένων Ελλήνων, έμαθα ότι το πιο συνηθισμένο γυναικολογικό πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν οι αποβολές -ως αποτέλεσμα των δυο-τριών εκτρώσεων που οι γυναίκες έκαναν πριν από το γάμο. Σύμφωνα με τη διεθνή φιλολογία περί εκτρώσεων, τουλάχιστον ένα Ελληνόπουλο σκοτώνεται για κάθε επιτυχημένη γέννα, πιθανότατα δε και περισσότερα (...)
Ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι κατά 98,5% Ελληνες. Ενα εκπληκτικό 97% ανήκει στην Ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας, μονάχα το 50% όμως παρακολουθεί κάθε εβδομάδα τη λειτουργία και οι περισσότεροι μένουν μόνο για λίγα λεπτά. Η ποινή για την έκτρωση είναι απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας για 3-5 χρόνια (...) Η κυβέρνηση πληρώνει τους μισθούς των Ορθόδοξων ιερέων. Αυτό δυσκόλεψε την αντίσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη μείωση της θρησκευτικής εκπαίδευσης στα σχολεία από 5 ώρες την εβδομάδα σε 1 και στην προπαγάνδιση της αντισύλληψης στην τηλεόραση από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Ο τουρισμός στην Ελλάδα έχει στερέψει λόγω του φόβου της τρομοκρατίας. Ομως το Νοέμβριο θα περάσω 10 μέρες εκεί, για να στήσω το 15ο ξένο παράρτημα του HLI, να βάλω μπροστά ένα κίνημα υπέρ της ζωής και να τσακίσω τον πανταχού παρόντα Οικογενειακό Προγραμματισμό. Οι Ελληνες δεν έχουν τίποτα απολύτως για να αποκρούσουν αυτούς τους καταστροφείς οικογενειών και φονιάδες μωρών (...) Επί δέκα χρόνια υπήρχε η απειλή φιλελευθεροποίησης. Το 1978 η ιησουίτικη έκδοση Νέοι Ορίζοντες αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στο ζήτημα. Και οι δυο εκκλησίες είχαν μια δεκαετία για να προετοιμάσουν τον κόσμο τους και να οργανώσουν την αντίσταση, όμως οι μητροπολίτες δεν έκαναν τίποτα, όπως και σε τόσες άλλες χώρες (...) Ούτε η Ορθόδοξη Εκκλησία ούτε οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν έστω και ένα φιλμ, σλάιντ ή λογοτεχνικό έργο υπέρ της ζωής για να πολεμήσουν τους υποστηρικτές των εκτρώσεων. Επίσκοποι, ιερείς και μοναχές εντυπωσιάστηκαν από τα φιλμ και το υλικό που τους έδειξα. Ενας επίσκοπος είχε ήδη αρχίσει να μεταφράζει ένα έργο που του είχα στείλει εκ των προτέρων.
Τους άφησα πειστικότατα οπτικοακουστικά βοηθήματα, έντυπα, κλπ, αξίας 2000 δολαρίων. Ενας Ελληνας ιησουίτης εφημέριος σε αμερικανική βάση υποσχέθηκε να δείξει όλες τις ταινίες σε όλες τις βάσεις και στα κατηχητικά του (...) Οι Ορθόδοξοι μητροπολίτες συχνά μιμούνται ό,τι ξεκινούν οι Καθολικοί επίσκοποι · παρά τη φτώχεια τους, οι τελευταίοι ήταν περισσότερο πρόθυμοι να λανσάρουν την εκπαίδευση υπέρ της ζωής. Η μοναδική εβδομαδιαία Καθολική εφημερίδα της Ελλάδας δημοσίευσε ολόκληρη τη διάλεξή μου. Οι επίσκοποι με εκλιπάρησαν να επιστρέψω. Υποσχέθηκα να συγκεντρώσω χρήματα για το ντουμπλάρισμα της "Σιωπηλής Κραυγής" στα ελληνικά.
Με τη συνεργασία των επισκόπων, έχουμε σήμερα ένα παράρτημα στην Αθήνα, μ' επικεφαλής έναν Φραγκισκανό, τον αδελφό Ντένη Λαμπίρη.

ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ

ΕΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΟΙ
. Η πιο πρωτότυπη συγχαρητήρια επιστολή που έλαβε ο Κώστας Σημίτης όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία ήταν εκείνη ενός ιερέα, ο οποίος, αφού του θύμιζε ότι "επηγγέλθη ήθος και ύφος", τον συμβούλευε να προχωρήσει αμέσως στην ποινικοποίηση της μοιχείας και των αμβλώσεων (28/1/96). Αντίστοιχη επιστολή, αλλά "ανοιχτή", είχε λάβει προ καιρού και η Δήμητρα Παπανδρέου από τον παλαιοημερολογίτη μοναχό Διονύσιο, ο οποίος της ζητούσε να ρυθμίσει άμεσα το ζήτημα των εκτρώσεων (12/10/94).

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ. Σύμφωνα με δημοσίευμα των "Νιου Γιορκ Τάιμς" που αναδημοσιεύτηκε στα "Νέα" (4/1/97), οι βρετανικές οργανώσεις κατά των αμβλώσεων διαθέτουν και κάποιους ανέλπιστους χρηματοδότες. Οπως έγινε γνωστό στις αρχές του χρόνου, η βρετανική Συμμαχία υπέρ της Ζωής ενισχύθηκε με 25.000 λίρες από τον Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ, πρόεδρο του γνωστού πολυκαταστήματος Χάροντς. Το ποσό ήταν αρκετό για να καλυφθούν οι 500 λίρες που έπρεπε να καταβάλει κάθε ένας από τους πενήντα πολέμιους των εκτρώσεων που είχαν αποφασίσει να λάβουν μέρος στις εκλογές.

"ΚΟΜΑΝΤΟ". Την "ήπια" εκδοχή της δράσης ενός γαλλικού κομάντο κατά των εκτρώσεων εκθέτει η αφήγηση που ακολουθεί: "Οι μαίες του δημόσιου νοσοκομείου μας υποδέχθηκαν με κατανόηση και μας προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες, δίνοντάς μας να συμβουλευτούμε το ιατρικό αρχείο των ασθενών, εξηγώντας ποιες έγκυοι σκόπευαν να κάνουν άμβλωση, τον αριθμό του δωματίου τους κ.λπ. Μας επέτρεψαν ακόμη την είσοδο στο δωμάτιό τους την ώρα που δεν υπήρχε επισκεπτήριο. Συζητήσαμε έτσι με τις υποψήφιες λίγες ώρες πριν από την εκτέλεση της έκτρωσης. Μας άκουσαν, πολλές έκλαψαν. Εβαλαν ακόμη τα κλάματα με τις φωτογραφίες παιδιών που θηλάζουν και εκείνες που δείχνουν κομματιασμένα έμβρυα. Μερικές φορές χρειάστηκε να εξηγήσουμε ότι για να μας μετακινήσουν πρέπει να προσφύγουν στη βία - και δεν το τόλμησαν. Σε ένα κέντρο οικογενειακού προγραμματισμού έβαλαν χαρτιά στα τζάμια για να εμποδίσουν τα θύματά τους να βλέπουν εμάς και τα παιδιά μας". (περ. "Treve de Dieu", αρ. 1, Δεκέμβριος 1988).

ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ. Καθηγητής ΕΜΠ, γεν. γραμματέας του ΙΑΔΗΠ. Πρόκειται για τον άνθρωπο που τροφοδότησε τον Μάϊο όλα τα ΜΜΕ με τις "συγκλονιστικές" δημογραφικές στατιστικές του. Αυτός υπολόγισε ότι "το 2050 θα είμαστε μόνο 7,2 εκατομμύρια", ενώ οι εχθροί μας πολλαπλασιάζονται σαν τα κουνέλια, όπως και οι αλλόφυλοι μετανάστες. Αυτός "αποκάλυψε" ότι "χάνουμε" 400.000 Ελληνες ετησίως, με τις εκτρώσεις, ενώ "έχουμε μόνο 100.000 γεννήσεις". Αν δηλαδή οι γυναίκες έπαιρναν μέτρα αντισύλληψης, τότε, προφανώς, θα "έφταιγαν" τα χάπια. Αυτός, επίσης, στην εκδήλωση της 7ης Μαϊου, εισηγήθηκε στην οθόνη τα μέτρα για την ποινικοποίηση των αμβλώσεων και τους άλλους περιορισμούς στα δικαιώματα των γυναικών, ώστε απερίσπαστες να γεννούν για λογαριασμό του έθνους. Τις τελευταίες του απόψεις, όμως, δεν τις διένειμε στον Τύπο.

ΝΑΖΙΣΤΕΣ. Οι ακροδεξιοί πολέμιοι των εκτρώσεων σε ΗΠΑ, Γαλλία και Γερμανία υιοθετούν συχνά το λεξιλόγιο του Ολοκαυτώματος για να στιγματίσουν τους εχθρούς τους. Ετσι, οι γιατροί ονομάζονται "ναζιστές δολοφόνοι", οι γυναίκες "άκαρδες SS", τα ιατρικά κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού "κρεματόρια", τα έμβρυα "θύματα γενοκτονίας", οι αντισυλληπτικές μέθοδοι "θάλαμοι αερίων", η νομιμοποίηση των εκτρώσεων "Ολοκαύτωμα των παιδιών της χώρας". Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο απαξιώνονται οι αντίπαλοι, αλλά, όπως είναι προφανές, σχετικοποιείται με την ευκαιρία και η μοναδικότητα του πραγματικού Ολοκαυτώματος. Σημαντικό ρόλο στη διάδοση αυτού του ιδιότυπου ακροδεξιού λόγου διαδραμάτισε το βιβλίο του Ουίλιαμ Μπρέναν "Το Ολοκαύτωμα της Αμβλωσης. Η σημερινή Τελική Λύση" (William Brennan, "The Abortion Holocaust. Today's Final Solution") που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε Γαλλία και Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του '90. Η σχετική εμμονή έχει πάντως οδηγήσει τους ακραίους πολέμιους των εκτρώσεων να οργανώνουν προσκυνήματα στο Αουσβιτς προκειμένου να τιμήσουν τα ...αγέννητα παιδιά του κόσμου.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ. Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής με επτασέλιδη επιστολή του (7.5.97) προς τον Δημ. Ρέππα, τον πρόεδρο της ΕΡΤ και ολόκληρο τον Τύπο, ζητά την απόλυση του Γιάννη Τζανετάκου από την διεύθυνση της ΕΡΑ: "Πρέπει να απομακρυνθεί το ταχύτερον ώστε να μην εκτίθεται αναιτίως εκ των ενεργειών του η Κυβέρνησις και παρουσιάζεται ότι υιοθετεί θέσεις προκαλούσας την αντίδρασιν και την οργήν του συνόλου σχεδόν του Ελληνικού λαού". Οπως καταλαβαίνετε, οι "ενέργειες που προκαλούν την οργήν του λαού", δεν είναι άλλες από τις απόψεις που εξέφρασε ο κ. Τζανετάκος στην Κομοτηνή για τη ρατσιστική και αντιδημοκρατική φύση ορισμένων από τις προτάσεις για τη "γονιμότητα των Ελλήνων". Διότι, σύμφωνα με τον ιεράρχη, "δημογραφικόν πρόβλημα στη Θράκη υφίσταται μόνον διά τους χριστιανούς, ενώ αντιθέτως για τους μουσουλμάνους ουδέν σχετικόν πρόβλημα παρουσιάζεται". Επομένως δεν υπάρχει θέμα διακρίσεων με την επιδοματική πολιτική μόνο προς τους ελληνορθόδοξους. Θυμίζουμε ότι και στη Βοσνία κανένας δεν αισθανόταν ότι κάνει διακρίσεις. Ακόμα κι όταν έσφαζε τον γείτονα του, δημογραφικές ρυθμίσεις πίστευε ότι έκανε. Και μάλιστα, αμυνόμενος.

ΣΙΝΕΦΙΛ. Βασικό εργαλείο για την προπαγάνδα των πολέμιων των εκτρώσεων υπήρξε η ταινία "Σιωπηλή Κραυγή" του αμερικανού δόκτορα Νάθανσον, ο οποίος δηλώνει ότι μεταμελήθηκε για τις εκτρώσεις που έχει διαπράξει και στρατεύτηκε στον αγώνα για την κατάργησή τους. Η ταινία εμφανίζει ένα έμβρυο να "αμύνεται" την ώρα της έκτρωσης, συνοδεύοντας την "αντίδραση" αυτή με τη δέουσα υποβλητική μουσική. Η ταινία καταγγέλθηκε ως μοντάζ, στη Γαλλία μάλιστα η σχετική διαμάχη κατέληξε στα δικαστήρια, όπου την υπερασπίστηκε ο δικηγόρος Βαλεϊράν ντε Σεν-Ζιστ, πρωτοκλασάτο στέλεχος του λεπενικού Εθνικού Μετώπου. Το δικαστήριο αποφάνθηκε τελικά ότι η ταινία δεν μπορεί να θεωρηθεί "αυστηρά επιστημονικό έργο". Η "Σιωπηλή Κραυγή" προβλήθηκε προ ετών και στη Ελληνοαμερικανική Ενωση, προκαλώντας τις αντιδράσεις των παριστάμενων φεμινιστριών.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Fiammetta Venner, "L'opposition a l'avortement. Du lobby au commando"
(εκδόσεις Berg, Παρίσι 1995). Τεκμηριωμένη επισκόπηση των - συχνά εξαιρετικά βίαιων- κινητοποιήσεων που σημειώνονται τα τελευταία χρόνια στη Γαλλία κατά των γυναικών που αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση, καθώς και του νοσηλευτικού προσωπικού των αρμόδιων ιατρικών κέντρων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυση της ιδεολογίας των ακροδεξιών "υπερασπιστών της ζωής" που οργανώνουν τα κομάντο κατά των κλινικών.

"L'avortement encore en cause" (αφιέρωμα του περ. "Nouvelles Questions Feministes", 13/4, 1992). Η πρόσφατη αντεπίθεση κατά του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση.

"Εκτρωση 1976-1986. Ιστορία μιας διεκδίκησης" (αφιέρωμα στο φεμινιστικό περιοδικό "Δίνη" τ. 1, Δεκ. 1986). Λεπτομερής καταγραφή του ιστορικού της συγκεκριμένης διεκδίκησης στην Ελλάδα. Στο ίδιο αφιέρωμα σχολιάζεται και η συζήτηση για το περιβόητο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.

Douglas Frantz, "The Rhetoric of Terror" (περ. "Time", Μάρτιος 1995). Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις επιθέσεις κατά γιατρών και ιατρικών κέντρων στις ΗΠΑ, καθώς και νύξεις για το κοινωνιολογικό προφίλ όσων αναλαμβάνουν τη διά της βίας κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση.

Νίκου Προκόβα, "RU 486" (περιοδικό "Ο Πολίτης δεκαπενθήμερος", τ. 35, 25/4/1997). Εύστοχο σχόλιο με αφορμή την απόφαση των φαρμακοβιομηχανιών σε Γαλλία και Αμερική να αναστείλουν την παραγωγή του χαπιού που προκαλεί έκτρωση.


ΔΕΙΤΕ

Μια γυναικεία υπόθεση
(Une affaire des femmes) του Κλοντ Σαμπρόλ (1988). Η πραγματική ιστορία μιας Γαλλίδας που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή την εποχή της γερμανικής κατοχής βοηθούσε γυναίκες να κάνουν έκτρωση.

Πολίτις Ρουθ (Citizen Ruth) του Αλεξάντερ Πέιν (1996). Η ταινία, η οποία προβλήθηκε στο περσινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σατιρίζει με γκροτέσκο τρόπο τη σύγχυση που προκαλεί στην αμερικανική κοινωνία η διαμάχη για τη νομιμοποίηση ή μη των εκτρώσεων.

Καταιγίδα χωρίς κεραυνό (Rain without Thunder) του Γκάρι Μπένετ (1992). Στη μελλοντική Νέα Υόρκη μια γυναίκα καταδικάζεται επειδή έκανε έκτρωση, ενώ στη φυλακή κλείνεται και η μητέρα της με βάση νόμο περί "απαγωγής αγέννητου παιδιού".

(Ελευθεροτυπία, 25/5/1997)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ