ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ


Ο άγνωστος πόλεμος της Κέρκυρας

1. /  2. 


Και με την άδεια του Πρωτοδικείου


Δεν ξέρουμε αν τελικά ο νομάρχης της Κέρκυρας, επικαλούμενος τις παρεκτροπές των μελών του "Κλιμακίου Επιλέκτων Καταδρομέων", καταφέρει να πείσει τις δικαστικές αρχές να προχωρήσουν στη νομική διάλυση του επίμαχου σωματείου. Αν, πάντως ανοίξει η σχετική διαδικασία, θα προκύψουν πολύ σοβαρά νομικά ερωτηματικά που δημιουργεί τόσο το ίδιο το περιεχόμενο του καταστατικού όσο και η επιπόλαιη έγκρισή του από το οικείο Πρωτοδικείο, σε ανύποπτο χρόνο (αρ. αποφ. 723/Νοέμβριος 1995).
Από τα δύο πρώτα άρθρα, ήδη, ομολογούνται οι ιδεολογικές αρετές του "Κλιμακίου". Το σωματείο ιδρύεται επειδή θεωρεί ότι οι Καταδρομείς είναι "επίλεκτοι άνδρες, δυνατοί και άρτιοι χαρακτήρες, τέλεια εκπαιδευμένοι στις ειδικές και ιδίως στις ανορθόδοξες πελεμικές επιχειρήσεις. Στηρίζονται στην άρτια πνευματική και σωματική τους κατάσταση, στη μυστικότητα, στον αιφνιδιασμό και κυρίως στις νυχτερινές επιχειρήσεις". Αυτό ακριβώς είναι το "καταδρομικό δόγμα" στο οποίο οφείλουν να συμφωνούν τα μέλη του "Κλιμακίου", και σύμφωνα μ' αυτό θα μπολιαστούν και θα εκπαιδευτούν οι νέοι του νησιού "με στόχο την εξύψωση του πατριωτικού συναισθήματος και την εθελοντική κατάταξή τους στις Ειδικές Δυνάμεις" (άρθρο 2 παρ. Α1). Ακολουθούν αναλυτικά τα "εκπαιδευτικά" σχέδια, που περιλαμβάνουν, ανάμεσα σε πολλές άλλες ασκήσεις ανορθόδοξου πολέμου και τη χρήση όπλων (!), για να φτάσουμε στην καταδίκη της πολιτικής. Το καταδρομικό πνεύμα φαίνεται ότι πρέπει να εξολοθρεύσει, πριν απ' όλα, την πολιτική. Εννοείται, την πολιτική των άλλων. Το "Κλιμάκιο" υπηρετεί τις πολιτικές ιδέες τού πιο σκληρού μιλιταρισμού, οι ηγέτες του δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για την "εθνοσωτήριο", συμπεριφέρονται ως "ιδιωτικός στρατός", αλλά απαγορεύουν ρητά την ενασχόληση των μελών τους με την πολιτική. "Κάθε παρέκκλιση από το σκοπό και ιδιαίτερα η με οποιονδήποτε τρόπο ανάμειξη του Σωματείου στην πολιτική ή η οποιαδήποτε είδους συνεργασία με φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή οργάνωση που έχει πολιτικό χαρακτήρα, απαγορεύεται. Μέλος της Λέσχης που θα προσπαθήσει να περάσει ή διαδώσει μήνυμα πολιτικού χαρακτήρα, θα διαγράφεται άμεσα" (Αρθρο 2, παρ. Γ). Αν σας θυμίζει το πολιτικό πρόγραμμα του "Στόχου" (Θάνατος στους κοκκινοπρασινομπλέ πολιτικούς, ζήτωσαν οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας"), δεν πέφτεται και πολύ έξω.
Τα τακτικά μέλη του σωματείου, σύμφωνα με το άρθρο 5, είναι όσοι υπηρέτησαν ή υπηρετούν στις Ειδικές Δυνάμεις. Προβλέπονται όμως και τα "ειδικά μέλη". Δηλαδή, "πρόσωπα μη πληρούντα την ιδιότητα του καταδρομέα", τα οποία προφανώς αποδέχονται την πολιτική πλατφόρμα του "καταδρομισμού" (άρθρο 7). Επίσης, ως "δόκιμα μέλη εγγράφονται ανήλικοι, ηλικίας 14 ετών και πάνω" (άρθρο 8). Στο άρθρο 9 με έκπληξη διαβάζουμε ότι μέλη ("παρεπίδημα και αλλοδαπά") μπορούν να γίνουν όχι μόνο οι ομογενείς αλλά και οι "αλλοδαποί υπήκοοι κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης Αλεξιπτωτιστών, εν ενεργεία ή έφεδροι καταδρομείς (...) Τα μέλη αυτά έχουν τις υποχρεώσεις των τακτικών μελών". Επομένως, όποιος θέλει να γίνει καταδρομέας, να ασκηθεί στα όπλα και τον ανορθόδοξο πόλεμο και να παρελαύνει στις εθνικές γιορτές, δεν είναι υποχρεωμένος να καταταγεί στον στρατό. 
Η παρέα του κ. Λιναρά, διεκδίκησε και διεκδικεί, με τις πλάτες της Δεξιάς, την είσοδό της στο τοπικό σκηνικό, περίπου ως ένας ακόμα "θεσμός", επικαλούμενη -πέρα από την εθνικοφροσύνη της- την έγκρισή του καταστατικού της από τις αρχές. Ενα αναγνωρισμένο "εθνικό, εφεδροπολεμιστικό" σωματείο, άλλωστε, δεν συναντά και πολλά εμπόδια στις σχέσεις του με την κοινωνία και φυσικά με το κράτος. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι κατά την πρόσφατη περίοδο της "εθνεγερσίας" (1991-93), οι "Ενώσεις Καταδρομέων" που ξεφύτρωσαν στη Θράκη και τη Μακεδονία, είχαν φανερή κρατική ενθάρρυνση, αν και οι "εθνικοί τους στόχοι" δεν υπήρξαν και τόσο σαφείς. Για παράδειγμα, μεταξύ των ιδρυτικών μελών των "Καταδρομέων" του νομού Ξάνθης, των οποίων η παρουσία είχε δημιουργήσει πολιτικό θόρυβο στην περιοχή, ήταν και ο τότε (διορισμένος) νομάρχης Γ. Καπαντζόγλου -όπως είχαμε γράψει στον Ιό (23.5.1993).


ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ


ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ
. Καλό για τις δημόσιες σχέσεις των "βετεράνων καταδρομέων", ελαφρώς παράνομο, όμως, για τη συντεταγμένη πολιτεία. Ξεφυλλίζοντας τα "Αμυντικά Θέματα" (15.1.93) διαβάζουμε σε τετρασέλιδο ρεπορτάζ περί της τεράστιας επιτυχίας που είχε μιά άσκηση της 2ης ΜΑΛ στα Σκούρτα Βοιωτίας. "Η επίθεση Λόχου Αλεξιπτωτιστών κατά οχυρωμένης τοποθεσίας επί λόφου, έγινε με πραγματικά πυρά" και προφανώς απέδειξε το υψηλό φρόνημα των ανδρών, οι οποίοι "χαλυβδώθηκαν από τη παρουσία των βετεράνων" που συμμετείχαν στην άσκηση υπό τας διαταγάς του Αλ. Κόντου. Οι βετεράνοι "που άφησαν τις δουλειές τους για να ασκηθούν", "ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των καιρών και μάλιστα, χωρίς τη διαδικασία του φύλλου ατομικής προσκλήσεως". Με λίγα λόγια στη χώρα μας ένας Γ.Γ μιας "Λέσχης Καταδρομέων", μπορεί να κουβαλάει τα παλικάρια του, χωρίς διατυπώσεις, στα "πεδία των μαχών", να φωτογραφίζεται με την τοπική στρατιωτική ηγεσία , και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

ΓΡΑΦΙΚΟΙ, αλλά και επικίνδυνοι, είναι κατά τη γνώμη του Αλ. Κόσκωρου, εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της Κέρκυρας οι "λεβέντες καταδρομείς". "Η επιμονή τους να θέλουν να αισθάνονται επίλεκτοι, εκλεκτοί ή μοναδικοί, η επιμονή τους να μείνουν προσκολλημένοι σε στρατιωτικές δομές είναι κάτι που αφορά τους ίδιους και όχι την κερκυραϊκή κοινωνία. Ο ΣΥΝ είναι αντίθετος με τέτοιες νοοτροπίες, που δυναμιτίζουν τη λαϊκή ενότητα δρώντας έξω από τα συντεταγμένα πλαίσια των υφιστάμενων κρατικών δομών."

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Κάτι πάρα πάνω θα ξέρουν οι νομαρχιακοί σύμβουλοι της Κέρκυρας για το "Κλιμάκιο". Με την εξαίρεση των συμβούλων της Δεξιάς, οι οποίοι καταδίκαζαν την ιλαροτραγική διαγωγή του "Κλιμακίου", αλλά όχι και τις ιδέες του, το Νομαρχιακό Συμβούλιο στις 31.3.1997 κατέληξε σε σκληρότατο ψήφισμα: "Το Ν.Σ καταγγέλλει με τον πιο έντονο τρόπο το "Κλιμάκιο (...) Καλεί τα καθ' ύλην θεσμοθετημένα όργανα να αποκλείσουν στο μέλλον οποιαδήποτε συμμετοχή του σωματείου σε παρελάσεις και εκδηλώσεις εθνικού ή τοπικού χαρακτήρα. Ζητά από την εποπτεύουσα αρχή να ερευνήσει εάν ο σκοπός και η λειτουργία του έχουν καταστεί παράνομοι και (...) να ενεργήσει τα νόμιμα."

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ. Σύσσωμος ο αθηναϊκός τύπος της Δεξιάς ξεσηκώθηκε κατά πάντων όταν διαπίστωσε ότι "οι αρχές αμαύρωσαν την εθνική επέτειο", απαγορεύοντας στην παρέα των "Καταδρομέων" να παρελάσει στην Κέρκυρα. Λογικό το αντιπολιτευτικό ρεφλέξ και λογική η πάρα πέρα αξιοποίηση του συμβάντος από τους ακροδεξιούς "εργολάβους" του χώρου. Στις 2.4. ο "Στόχος", δριμύς όσο ποτέ, υπερασπίζεται ως δικό του το "Κλιμάκιο" (όπως και όλες τις ανάλογες "Καταδρομικές" οργανώσεις), ξαναδημοσιεύοντας, μάλιστα και παλιότερες φωτογραφίες της παρέας του κ. Λιναρά: "Οργή στο πανελλήνιο για τη συμπεριφορά των 'αρχών'. Γιγάντωσαν το ηθικό του λαού οι Κομάντος της Κέρκυρας".

ΚΥΠΡΙΟΙ. Τον Απρίλιο του 1995 μια σοβαρή προβοκάτσια αποφεύχθηκε στην Κύπρο, σύμφωνα με τις επίσημες αρχές του νησιού. Επρόκειτο για την εξάρθρωση μιας μυστηριώδους παραστρατιωτικής οργάνωσης, ΕΚΑΣ, η οποία συνδεόταν με "υπερπατριωτικούς" στόχους, αλλά και με το κοινό έγκλημα. Το ρεπορτάζ του Στ. Κασιμάτη (Κ.Ε. 30. 4.95) ήταν αποκαλυπτικό και για τους οργανωμένους "πρώην καταδρομείς": "Στην ομάδα των είκοσι ατόμων, που αποτελούν τον ΕΚΑΣ, φέρονται αναμεμειγμένα και μέλη συλλόγου πρώην καταδρομέων. Πρέπει να σημειωθεί ότι πρόσωπα του αυτού φυράματος και ανάλογης προέλευσης εμπλέκονται και στην περίπτωση του ΜΑΒΗ, όπου μάλιστα ο Γ. Αναστασούλης -ο επικεφαλής της ομάδας που συνελήφθη το Μάρτιο στο Δελβινάκι- δηλώνει υπερηφάνως την ιδιότητα του εφέδρου αξιωματικού των αλεξιπτωτιστών".

ΑΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. Οπως όλα τα σωματεία των "Εφέδρων Καταδρομέων", έτσι και η ηγεσία του Κερκυραϊκού "Κλιμακίου", υποτίθεται ότι δεν ασχολείται με τη πολιτική, αλλά μόνο με τις αξίες του στρατού και του έθνους. Σε εκπομπή, όμως, του Corfu Channel (27.3.97) ο τοπικός πρόεδρος του "απολίτικου εθνικού σωματείου", είχε σαφέστατη άποψη περί φασισμού: "Δεν είμαστε εμείς φασίστες. Φασίστες ήταν αυτοί που είχαν το 23% στη Ρωσία το '17 και κατέκτησαν την εξουσία". Τύφλα να 'χει ο Γεωργαλάς.

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ. "Την ημέρα της 25ης Μαρτίου, συλλαμβάνεται ο εθελοντισμός. Δεν πρόκειται για μια παραστρατιωτική ομάδα, αλλά για την εθελοντική στρατιωτική εμφάνιση. Τώρα αν ενοχλεί κάποιους τοπικούς φορείς η εγρήγορση, η ετοιμότητα, ο εθελοντισμός κι ο πατριωτισμός των καταδρομέων, έχοντας την καθημερινή απειλή των 500.000 καλάσνικοφ και την επιδρομή της αλβανικής μαφίας, αυτό θα πρέπει να απασχολήσει τις τοπικές αρχές". Αυτά, μεταξύ άλλων, δήλωσε -εθελοντικά, βεβαίως- στον "Ελ. Τύπο" (27.3.97), για να "χτυπηθεί η πασοκική υστερία", ο Γ.Γ. της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, Α. Κόντος. 

ΕΝΣΤΟΛΟΙ. Οι "εφεδροκαταδρομικές" οργανώσεις εμφανίζονται σε κάθε ευκαιρία ως τα προκεχωρημένα φυλάκια του πατριωτισμού και της νομιμοφροσύνης. Η υποταγή τους στις εντολές της στρατιωτικής ηγεσίας, ιδίως, υποτίθεται ότι είναι απόλυτη. Αρκεί να τους βολεύει. Ηδη, από τις 18.12.1996 το ΓΕΣ σε έγγραφό του, σημείωνε για την περίπτωση του Κερκυραϊκού "Κλιμακίου": "Ο Ανθλγός ε.α. Λιναράς σπυρίδων, ως μη ανήκων στα στελέχη της Εφεδρείας, δεν δικαιούται να φέρει Στρατιωτική στολή (...) Τα μέλη του σωματείου 'Κλιμάκιο Επιλέκτων Καταδρομέων', όπως προβλέπεται από τον Α.Ν. 1342/1938 για τα μέλη οπουδήποτε σωματείου, οργανισμού, συλλόγου κ.λπ, απαγορεύεται να φέρουν Στρκή στολή ή διακριτικά του Στρατού".


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Παναγιώτη Γιαννόπουλου, Νεοφασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός στην Ελλάδα και στην Ευρώπη
(Αθήνα 1996, εκδ. Ξεκίνημα). Η ανάπτυξη των ακροδεξιών ρευμάτων και του ρατσιστικού πολιτικού λόγου.

Νίκου Κάσδαγλη, Οι κεκαρμένοι (Αθήνα 1959, εκδ. Κέδρος). Ο σαδισμός στα κέντρα εκπαίδευσης. Ενδιαφέρουσα σύγκριση με την προτεινόμενη "συνεχή εκπαίδευση" από τους σύγχρονους καταδρομείς.

Ανωνύμου, Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι (Βραίλα 1870, επανέκδ. Ερμής 1977). Περιγραφή της ζωής στον ελληνικό στρατό από έναν εθελοντή ομογενή της διασποράς. Αξιοσημείωτες οι αναλογίες. 

Γιώργη Κρεμμυδά, Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία (Αθήνα 1984, εκδόσεις Εξάντας). Καταγραφή της πορείας των ανθρώπων της δικτατορίας και περιγραφή της διατήρηση κάποιων παρακρατικών δεσμών στο στράτευμα και την αστυνομία.

Νίκου Αλιβιζάτου, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974. Οψεις της ελληνικής εμπειρίας (Αθήνα 1983, εκδ. Θεμέλιο). Διδακτορική διατριβή του γνωστού συνταγματολόγου. Οι περιπέτειες των ατομικών ελευθεριών στη χώρα μας σε περιόδους όχι μόνο δικτατορικής αλλά και κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης. Η διαπλοκή παρακρατικών μηχανισμών με τον επίσημο στρατό.

Ντανιέλ Γκερέν, Η φαιά πανούκλα (Αθήνα 1972, εκδ. Κείμενα). Ρεπορτάζ από την άνοδο των ναζί στη Γερμανία του 1932-33. Η διείσδυση στα πολιτικά κόμματα και η σαλαμοποίηση των συνδικάτων.
 


ΔΕΙΤΕ

Θέλουμε τους κολονέλους
(Vogliamo i colonnelli) του Μάριο Μονιτσέλι (1973). Μια παραστρατιωτική οργάνωση νυν στρατιωτικών και πρώην καταδρομέων επιχειρεί πραξικόπημα-οπερέττα στην Ιταλία, για να αποδειχτεί ότι ο βασικός κίνδυνος για τη Δημοκρατία προέρχεται από τη σκλήρυνση του ίδιου του αυταρχικού κράτους.

Μια ξεχωριστή ημέρα (Una giornata particolare) του Ετορε Σκόλα (1977). Την ημέρα της επίσημης επίσκεψης του Φίρερ στη μουσολινική Ρώμη, δυο απλοί άνθρωποι απαξιούν να παρακολουθήσουν τη μεγαλειώδη παρέλαση που αποσπά το ενδιαφέρον του πλήθους και προτιμούν να γνωριστούν μεταξύ τους.

Η δίκη των βασανιστών του Θεοδόση Θεοδοσόπουλου (1982). Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για τη βαρβαρότητα της χουντικής επταετίας. Ειδική αναφορά στο Λογγίνο Παξινόπουλο και τους παραστρατιωτικούς "Αλκιμούς" του, που λόγω του ειδικού κλίματος της εποχής δεν έμελλε να ευδοκιμήσουν.


(Ελευθεροτυπία, 13/4/1997)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ