ΜΟΝΤΕΛΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ


Ξενόφερτοι αντιφρονούντες

1.  /  2.

 

 

Να απολυθούν και να κουρευτούν!

Η "ξενομανία" της νεολαίας, η υποτιθέμενη δηλαδή άκριτη μίμηση ξενόφερτων ιδεών και προτύπων από τους νέους και η συνεπαγόμενη απομάκρυνσή τους από τα ελλληνοχριστιανικά ιδεώδη, αποτέλεσε κλασική σταθερά του χουντικού λόγου. Εμμονη ιδέα των συνταγματαρχών, το ξένο μίασμα που απειλεί να μολύνει το υγιές σώμα της ελληνικής νεολαίας υπήρξε και ένα μόνιμο άλλοθι για τη βίαιη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Στο κείμενο που ακολουθεί και το οποίο απηύθυνε προς τους φοιτητές τον Δεκέμβριο του 1968, ο διαβόητος υπουργός Δημόσιας Τάξης Ιωάννης Λαδάς συμπυκνώνει με τρόπο χαρακτηριστικό το χουντικό μέτωπο κατά του νεοελληνικού "μιμητισμού".

"Δυστυχώς όταν γνωρίσαμεν την παρακμήν και αποκοπήκαμε από την παράδοσίν μας, ήλθαν οι ξένοι, οι οποίοι σαν κοινοί λογοκλόποι και ιδεοκλόποι αντέγραψαν όσα εμείς είπαμε. Τα μετέφρασαν στα λατινικά και μας τα παρουσίασαν σαν δικά τους. Αυτό που λέμε "Αναγέννησις" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετάφρασις του Αριστοτέλους. Ευρισκόμεθα προ της μεγαλυτέρας απάτης που γνώρισε η ιστορία. Και λυπούμαι ειλικρινώς που ακόμη και σήμερον δεν έχουμε απαλλαγεί από τον αδιάντροπον πιθηκισμόν που λέγεται ξενομανία.
Θα έπρεπε, κατ' εμέ, χωρίς πολλά λόγια να απελύετο αμέσως οιοσδήποτε καθηγητής Γυμνασίου, ο οποίος, παραδείγματος χάριν, θα εδίδασκεν ότι ο Γαλιλαίος είπε πως η γη κινείται, διότι θα ώφειλε να εγνώριζε ο κ. καθηγητής, ότι οι αρχαίοι μας αστρονόμοι, όπως ο Αρίσταρχος, ο Ερατοσθένης, ο Αναξίμανδρος και τόσοι άλλοι είπαν και εξήγησαν επιστημονικώς γιατί η γη κινείται και όχι μόνον αυτό, αλλά και έθεσαν και τας βάσεις ολοκλήρου του ηλιοκεντρικού συστήματος.
Θα έπρεπε κατ' εμέ, χωρίς πολλά λόγια, να απελύετο αμέσως οιοσδήποτε καθηγητής Πανεπιστημίου, ο οποίος παραδείγματος χάριν, θα ισχυρίζετο ότι η διάκρισις των εξουσιών της πολιτείας έγινε από τον Μοντεσκιέ, καθόσον ώφειλεν ο κ. καθηγητής να εγνώριζεν ότι είχε προηγηθεί ο Σταγειρίτης που ανέλυσε πλήρως και επιστημονικώς το θέμα.
Σας διαβεβαιώ ότι τίποτε δεν είπαν οι ξένοι. Ολα τα αντέγραψαν από εμάς και κατόπιν μας τα παρουσίασαν σαν δικά τους και εμείς τους θαυμάσαμε χωρίς ποτέ, λόγω μαϊμουδισμού μας, να υποπτευθούμε ότι δεν επρόκειτο περί σοφών, αλλά περί κοινών λωποδυτών της ελληνικής σοφίας (...). Ναι, όλα αυτά είναι η ξενομανία και αυτά όλα χαρακτηρίζουν όσους περιφρονούντο ελληνικόν πνεύμα και φορτώνουν τις υποσημειώσεις των βιβλίων τους με ξένη βιβλιογραφία.
Ευτυχώς υπάρχουν οι γνήσιες ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες αντιδρούν στην καταλυτική ξενομανία και σαν δείγμα αυτών των δυνάμεων αναφέρω μια επιστολή, η οποία εδημοσιεύθη προ ημερών στην εφημερίδα "Βήμα" και όπου ο ελληνοπρεπής αποστολεύς διαμαρτύρετο κατά της Ακαδημίας που ούτε λεξικόν της ελληνικής γλώσσης έχει εκπονήσει, ούτε συντακτικόν, ούτε γραμματικήν, με αποτέλεσμα να εισδύουν ξένες λέξεις εις την γλώσσαν μας και να νοθεύεται ο Ελληνισμός (...).
Ετσι μας ήλθε ο ξενοκίνητος και ξενόδουλος κομμουνισμός (...). Με το κύμα της διαφθοράς εισήλασαν και ωρισμένες άλλες τάσεις παρακμής. Είτε δήθεν κοινωνικού περιεχομένου, όπως οι άπλυτοι μακρυμάλληδες χίππυς, που έδωσαν καταφύγιο στους ανικάνους και τους τεμπέληδες. Ειδικώς επ' αυτού του θέματος, επειδή εγώ ησχολήθην εμπράκτως, επιτρέψατέ μου να σας είπω, ότι όταν τους συνελάμβανα και τους εκούρευα, δεν το έκανα διά να τους κόψω τα μαλλιά, αλλά διά να τους κόψω την νοοτροπία που ήταν καταστρεπτική και γι' αυτούς τους ιδίους και για την Πατρίδα. Ολα αυτά όμως, δόξα τω Θεώ, η κοινωνία, η ελληνική κοινωνία, τα είδε σαν εξανθήματα στο σώμα της, σαν δείγματα εκφυλισμού, τα οποία ο ίδιος ο κοινωνικός οργανισμός αντιδρών τα απέβαλε (...).
Κοιτάξτε την σαπίλα των ξένων νεολαιών, που βυθισμένες στους βούρκους των ναρκωτικών, του πανσεξουαλισμού, της παρακμής και του εκφυλισμού γυρίζουν αδέσποτες στους δρόμους των μεγαλουπόλεων χωρίς όνειρα, χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδες, χωρίς μέλλον".

(Ιωάννου Λαδά, "Λόγοι", Αθήνα 1970, σ. 12-19).

 



Α-Ω



Α
ναστάτωση προκάλεσε στις 26.1.1995 ένα τηλεγράφημα του AFP που μιλούσε για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα. Το ρεφλέξ των ΜΜΕ συνοψίστηκε στο κλισέ "νέα ανθελληνική πρόκληση". Οι "χιουμορίστες" αποφάνθηκαν ότι όποιος υποστηρίζει πως υπάρχει αντισημιτισμός είναι βλαμμένος ή υπακούει και τα πιάνει από κάποια άλλη χώρα. Κι όμως, τα περί αντισημιτισμού συμπεράσματα προέρχονταν από εγκυρότατη έρευνα του Ιδρύματος Λαμπράκη!

Η καταγγελία των νεανικών κινημάτων σαν "ξενοκίνητων" δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Το Μάη του '68 στη Γαλλία, κυβερνητικά στελέχη δεν παρέλειψαν να αξιοποιήσουν τα ξενόφοβα και ρατσιστικά ανακλαστικά της "σιωπηρής πλειοψηφίας", τονίζοντας το σημαίνοντα ρόλο του γερμανοεβραίου Κον Μπεντίτ στο κίνημα. Ο δε υπουργός Παιδείας Περεφίτ έσπευσε να υποστηρίξει ότι "οι ταραχές οφείλονται κατά μέγα μέρος στην επιθυμία της μίμησης" καθώς "το γερμανικό και το ιταλικό παράδειγμα διεγείρουν τα πνεύματα".

Με το Ζίβκωφ ή με το Φράνκο; Αντιμέτωποι στα Προπύλαια τον Απρίλιο του 1967, στις τελευταίες διαδηλώσεις πριν από τη χούντα, αριστεροί της ΕΦΕΕ και παρακρατικοί της ΕΚΟΦ αλληλοκαταγγέλλονταν για τις εκατέρωθεν συμπάθειές τους: στο παραδοσιακό "Η ΕΔΑ στη Βουλγαρία" των ακροδεξιών, οι της ΕΦΕΕ αντέτειναν το "Η ΕΡΕ στην Ισπανία" (Κ.Μπαρούτα "Η κραυγή των Ελλήνων", σ.284)

Ο γνωστός ναζιστικός "Στόχος" του Γ. Καψάλη επιτίθεται κατά πάντων με ιδιαίτερη έμφαση στην υποτιθέμενη σχέση τους με "προδοτικά ξένα κέντρα" ή στην "ύποπτη γενεαλογία" τους. Ο Γιώργος Λιάνης π.χ, "πρωτοστατεί στη βουλγαροσκοπιανή προπαγάνδα" επειδή είναι "βουλγαρόριζος". Οσοι δε επικαλούνται "τα γνωστά καφενεία, Συμβούλιο της Ευρώπης, Διεθνή Αμνηστία", είναι "γενίτσαροι" και εκ συστήματος θέλουν να "κάνουν την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι".

Παράδειγμα υποδοχής "ξενόφερτης" μελέτης για τους σλαβόφωνους της Β. Ελλάδας: "Η επιλογή του χρόνου που δίνεται στη δημοσιότητα παραπέμπει στις γνωστές εταιρίες δημοσίων σχέσεων που αναλαμβάνουν την προβολή των Σκοπίων, της Τουρκίας και όμορων κρατών" (Ελ. Τύπος, 15.4.94, για το Ελσίνκι Γουότς). Φυσικά, όταν δημοσιεύτηκε έκθεση της ίδιας οργάνωσης (7.7.94) για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων στην Αλβανία, κανείς δεν μίλησε για "διεθνή συνωμοσία" και "ύποπτη προέλευση".

Συνεχίζοντας την παλιά συνταγή, η χουντική εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος" παρουσίασε την είδηση της ίδρυσης της "Δημοκρατικής Ενωσης Στρατιωτών", τον Σεπτέμβριο του 1984 στη Θεσσαλονίκη, ως δημιουργία "Σοβιέτ στο Στρατό που απειλεί την εθνική ασφάλεια στη Β. Ελλάδα". Σύμφωνα όμως με τα δεδομένα της εποχής οι χουντικοί δεν έλεγαν και πολύ διαφορετικά πράγματα από τους σοσιαλιστές: "Ο διεθνής αναρχισμός δεν πρόκειται να περάσει στις μονάδες", είχε βροντοφωνάξει στη βουλή ο στρατηγός Α. Δροσογιάννης, ήδη από τις 8.4.1983.

Τα κινήματα της Απω Ανατολής δεν αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης μονάχα για τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου. Τους βιετναμέζους, λαοτινούς και καμποτζιάνους αντάρτες επικαλούνταν κι ο Ανδρέας Παπανδρέου - αρχηγός του ΠΑΚ κι υπέρμαχος τότε της προσφυγής στην ένοπλη πάλη. "Οι λαοί της Ινδοκίνας έδειξαν το δρόμο" διαβάζουμε στον πρόλογο που έγραψε (Ιούλιος 1972) για την αυτοβιογραφία του Νοροντόμ Σιχανούκ. "Εμείς θα ακολουθήσουμε". 

Υπερασπιζόμενος τα "παιδαγωγικά" διατάγματα που πυροδότησαν τις μαθητικές καταλήψεις του 1990-91 κι οδήγησαν στην ανατροπή του, ο τ. υπουργός Παιδείας Β.Κοντογιαννόπουλος δε διστάζει να απευθύνει τη ρετσινιά της ξενομανίας στους αντιπάλους του εκκλησιασμού, της καθημερινής προσευχής και της ομοιόμορφης εμφάνισης: "Σε τελευταία ανάλυση, δε δέχομαι στα ελληνικά σχολεία να πηγαίνουν οι μαθητές με την αμερικανική ή την αγγλική σημαία κολλημένη στα μπουφάν τους" ("Εκσυγχρονισμός υπό αναστολή", σ.137).

Φυγόπονους, άκαπνους, διεθνιστές, ξενοκίνητους αναρχικούς και ναρκομανείς θεώρησαν τα έντυπα της Δεξιάς, τους αρνητές στράτευσης τις μέρες της δίκης του πρώτου μη θρησκευτικού αντιρρησία Μ. Μαραγκάκη (Ιούνιος 1987). Πολύ αργότερα, ωστόσο, (Ιούνιος 1994) τα ίδια φύλλα αναδημοσίευαν θετικά τις καταγγελίες των "μηδενιστών", όταν αναφέρονταν στις διώξεις των ομοϊδεατών τους στην Τουρκία.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

"Φοιτητική Δύναμη"
(Αθήνα 1973, εκδ.Αρμός). Συλλογή κειμένων του παγκόσμιου φοιτητικού κινήματος της εποχής, που κυκλοφόρησε στη χώρα μας λίγο πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ενδεικτική των αναζητήσεων και του προβληματισμού των ημερών.

Γκουίντο Βιάλε κά "Το '68. Η παγκόσμια έκρηξη" (Αθήνα 1985, εκδ.Κομμούνα). Αναμφισβήτητα η καλύτερη παρουσίαση της διεθνούς διάστασης των νεανικών κι εργατικών αγώνων της περιόδου απ' όσες κυκλοφόρησαν στη χώρα μας. Σχετικά συνοπτικό κι ευανάγνωστο, απουσιάζει ωστόσο οποιαδήποτε αναφορά στην Ταϊλάνδη.

Seksan Prasertkul "73-80, souvenirs d' une revolution" (στο "Thailande. Les larmes de Bouddha", Autrement 2/1990). Απομνημονεύματα ενός από τους βασικούς ηγέτες του φοιτητικού κινήματος της Μπανγκόκ από την εξέγερση του '73 και τη μεταγενέστερη συμμετοχή του στο κομμουνιστικό αντάρτικο.

Ross Prizzia "Thailand in transition. The role of oppositional forces" (Χονολουλού 1985, εκδ.University of Hawaii Press). Αναλυτική επισκόπηση των κοινωνικών αντιπαραθέσεων στην Ταϊλάνδη από έναν ειδήμονα αμερικανό πανεπιστημιακό. Εκτενής παρουσίαση του φοιτητικού κινήματος και των γεγονότων της τριετίας 1973-76.

Benedict Anderson "Withdrawal symptoms: social and cultural aspects of the October 6 coup" (Bulletin of Concerned Asian Scholars, 7-9/1977). Διεισδυτικότατη ανάλυση του κοινωνικού κι ιδεολογικού κλίματος της τριετίας 1973-76, από το γνωστό στο ελληνικό κοινό ξένο ερευνητή.

Διεθνούς Αμνηστίας "Ελλάδα. Βασανιστήρια και κακομεταχείριση" (Ιούνιος 1992). Εκθεση που περιέχει πληροφορίες 45 περιπτώσεις βασανισμού κρατουμένων και δέχθηκε αμέσως τα πυρά των ελληνικών αρχών αλλά και μερίδας του Τύπου. "Ύποπτη" την χαρακτήρισε ο "Ελεύθερος Τύπος", ενώ το υπουργείο Δημ. Τάξης μίλησε (24/6/92) για "καταγγελίες σκοπιμότητας".

Εμμανουήλ Ροΐδη "Αι γράφουσαι Ελληνίδες" ("Απαντα", επιμ. Α. Αγγέλου, εκδ. Ερμής, τ.Ε). Διατύπωση, εν έτει 1896, της θεωρίας περί "πιθηκισμού" των Ελληνίδων που παραβαίνουν τη φύση τους και μιμούνται ξένα πρότυπα.



ΔΕΙΤΕ

Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο
(Le fond de l' air est rouge) του Κρις Μαρκέρ (1978). Διαλεκτική περιδιάβαση στο γαλαξία των επαναστατικών κινημάτων του παγκόσμιου '68. Χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις των συντηρητικών παριζιάνων, στα τηλεοπτικά γκάλοπ των ημερών του Μάη, για το "γερμαναρά" Κόν-Μπεντίτ και τη "διεθνή αντιγαλλική συνομωσία".

Γη κι ελευθερία (Land and freedom) του Κεν Λόουτς (1995). Το διεθνιστικό παρελθόν της ευρωπαϊκής αριστεράς του Μεσοπολέμου, μέσα από τη μικρή ιστορία των αντιφασιστών που έσπευσαν να υπερασπιστούν την ισπανική επανάσταση από το στρατηγό Φράνκο.

 

(Ελευθεροτυπία, 19/11/1995)

 

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ