ΟΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΟΔΑ

Επάγγελμα αποστάτης

1.  /  2.

Οι μαρτυρίες ανώνυμων μετανοημένων «σατανιστών» αναδεικνύονται από εκκλησιαστικούς παράγοντες

Οι ευλογημένοι σατανιστές


Πολλοί από όσους παρακολούθησαν τη δίκη των λεγόμενων σατανιστών ξενίστηκαν με την οικειότητα που φαίνεται ότι έχουν ορισμένοι εκκλησιαστικοί παράγοντες προς τους κατηγορουμένους. Οι συγγενείς, μάλιστα, των θυμάτων αντέδρασαν οργισμένοι και δεν δίστασαν να καταγγείλουν τους ιερείς που αναμίχθηκαν είτε ως μάρτυρες είτε ως εξωδικαστικοί "σατανολόγοι" ότι ουσιαστικά προσέφεραν άλλοθι στους δράστες των εγκλημάτων.
Καθώς φαίνεται, όμως, οι εκκλησιαστικοί παράγοντες είχαν άλλη αποστολή. Στόχος τους ήταν να αναδειχθεί η προσωπικότητα κάποιων νέων, οι οποίοι "αποστάτησαν" από το σατανισμό και προσεγγίζουν την εκκλησία. Ασφαλώς η μεγάλη τους επιτυχία θα ήταν μια ομολογία πίστης από τον Κατσούλα, αλλά έστω και το σταυρουδάκι της Μαργέτη λειτούργησε ως σύμβολο έμπρακτης μεταμέλειας.
Στο περιθώριο της δικαστικής διερεύνησης, οι υπηρεσίες της Εκκλησίας φαίνεται ότι ανέλαβαν τη διεξαγωγή μιας δικής τους ιδιότυπης ανάκρισης των "μεταμεληθέντων". Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας έχουν αποτυπωθεί στο βιβλίο του Αντώνιου Αλεβιζόπουλου "Εγκληματικό δόγμα. Εμπειρίες πρώην σατανιστών". Ηδη από την εισαγωγή, ο συγγραφέας αποκαλύπτει την πρόθεσή του: "Οταν γίνεται λόγος για το σατανισμό ή όταν συμβαίνουν τραμακτικά πράγματα σαν εκείνα της Παλλήνης το 1993, καλλιεργείται συστηματικά, ιδιαίτερα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ένα αίσθημα τρομολαγνείς. Ολοι μιλούν για εγκληματικές φύσεις και πωρωμένες προσωπικότητες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;"
Ακολουθεί η περιγραφή της "εμπειρίας" τριών νέων, οι οποίοι περιγράφουν στο συγγραφέα και τους συνεργάτες του τα βιώματα από τη σατανιστική τους πορεία και τον τρόπο που αποστάτησαν από την "Εκκλησία του Σατανά" και επέστρεψαν ατην Εκκλησία του Ιησού. Ισως στο σημείο αυτό να αξιοποιήθηκε η πολυετής ανακριτική πείρα του υπ' αριθ. 2 στο Γραφείο Καταπολέμησης Αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου, του κ. Μηνά Αναστασάκη, ο οποίος ως γνωστόν είναι συνταξιούχος αξιωματικός της αστυνομίας. Σπεύδει βεβαίως εξαρχής ο πάντοτε προσεκτικός κ. Αλεβιζόπουλος να φυλάξει τα νώτα του: "Παραθέτουμε τη συνομιλία χωρίς να είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από τη φαντασία, το στοιχείο της οποίας δεν μπορούμε να αποκλείσουμε".
Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά της αστυνομικής ανάκρισης από τη διερεύνηση των αιρέσεων στα πλαίσια της Εκκλησίας. Οι εντεταλμένοι ιερείς δεν έχουν καμιά υποχρέωση να ξεχωρίσουν τη φαντασία από την πραγματικότητα, όπως θα είχαν οι ανακριτικοί υπάλληλοι της αστυνομίας και της εισαγγελίας. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η διατύπωση μια "ομολογίας πίστης" από τους φερόμενους ως σατανιστές. Ετσι, παρά το γεγονός ότι δημοσιεύονται οι πολυσέλιδες συνεντεύξεις, ο συγγραφέας αισθάνεται υποχρεωμένος να αποφύγει τις πολλές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν -εφόσον αποδεικνύονται ανακριβείς- να αμαυρώσουν όλη την εικόνα του "αποστάτη-εξομολογούμενου".
"Στη συζήτησή μας", γράφει ο Αλεβιζόπουλος, "ο Κώστας διετύπωσε την άποψή του για τα γεγονότα στην Παλλήνη και έδωσε στοιχεία για τη διάδοση του σατανισμού στη χώρα μας και τη διάβρωση βασικών τομέων της ζωής μας. Δεν μπορούμε να παραθέσουμε όλα αυτά τα στοιχεία, γιατί δεν ήταν δυνατό να τα διασταυρώσουμε" (σ. 40).
Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει το συγγραφέα, και μάλιστα μόλις μετά σελίδες, να δημοσιεύσει τις "πληροφορίες" του συνομιλητή του για ανθρωποθυσίες στο Πεδίο του Αρεως!
"-Πώς εντάσσεις τα γεγονότα που αποκαλύφθηκαν αυτές τις ημέρες;
-Κοιτάξτε να δείτε, αυτά ήταν ένα τίποτα μπροστά σε εκείνα που συμβαίνουν.
-Ανθρωποθυσίες;
-Ναι. Είναι ένα τίποτα μπροστά στην πραγματικότητα.
-Πόση έκταση έχει το γεγονός αυτό; Σε κάθε τελετουργία, στις πανσέληνους, γίνονται τέτοια πράγματα;
-Γίνονται!
-Από πολλές ομάδες;
-Από πάρα πολλές ομάδες, του εξωτερικού, που έρχονται εδώ.
-Σε ποια μέρη γίνονται αυτά;
-(βαθειά αναπνοή, τρέμουλο). Να πω ακόμη ότι γίνονται και μέσα στο Πεδίο του Αρεως."
Τα μόνα "στοιχεία" που παρατίθενται είναι τόσο προσωπικά ώστε δεν είναι δυνατό να διασταυρωθούν. Πρόκειται δηλαδή για τις εντυπώσεις, τις δηλώσεις και τις φαντασιώσεις των ίδιων των φερομένων ως πρώην "σατανιστών". Του "Κώστα", του "Πέτρου Δ." και του "Θωμά Κ.". Από τις ιδιότυπες αυτές
ανακρίσεις-εξομολογήσεις το μόνο που μένει ως "στοιχείο" είναι η μέθοδος "προσηλυτισμού" των υποψήφιων θυμάτων. "Η αρχή έγινε σε κάποιο δισκάδικο που είχα πάει να αγοράσω ένα δίσκο heavy metal", λέει ο Θωμάς. Και συνεχίζει: "Εκεί γνώρισα κάποιο άτομο που μου είπε, αν θέλεις να κάνεις πράξη όλους αυτούς τους υπέροχους στίχους για εξουσία, να δεις τέλος ότι η μαγεία υπάρχει, ότι εμείς είμαστε το αύριο, η νέα εποχή, έλα μαζί μου". Ο ιερέας τον ρωτά: "Θεωρείς ότι αυτά τα στέκια θα μπορούσνα να χαρακτηριστούν ως επικίνδυνα μ' αυτή την έννοια;" "Ναι γιατί και μεις, αργότερα, πηγαίναμε να προσηλυτίσουμε άτομα σε τέτοια στέκια". "Θα μπορούσες να πεις ότι ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής είναι επικίνδυνο και οδηγεί στο χώρο του νέο-σατανισμού;" "Νομίζω ότι το heavy metal αντιπροσωπεύει απόλυτα το σατανισμό. Οι ίδιοι οι σατανιστές λένε ότι το heavy metal είναι δημιούργημα του Σατανά και ότι γι' αυτό πρέπει να το τιμούμε. Δεν είναι παράξενο ότι οι τελετές περιλαμβάνουν, εκτός από ορισμένα κομμάτια της κλασικής μουσικής που θεωρούνται σατανικά, ακόμη και heavy metal."
Δεν είναι λοιπόν παράξενο που το μόνο συμπέρασμα από τις συνεντεύξεις με τους "ανανήψαντες σατανιστές" είναι ότι τα δισκάδικα είναι μέρη επικίνδυνα: "Με το παράδειγμα του Θωμά και τις πληροφορίες του από την πράξη της ομάδας επιβεβαιώνεται το ότι τα 'δισκάδικα' είναι πράγματι χώροι υψηλού κινδύνου." (Αλεβιζόπουλος, στο ίδιο, σελ. 75).
Αυτή πάντως η προσοχή της εκκλησίας προς τους "αποστάτες" φτάνει κάπου και στα όριά της. Οταν κατέθεσε ο αρχιμανδρίτης Μάρκος Μανώλης ως μάρτυρας υπεράσπισης του Κατσούλα και προσκόμισε μάλιστα ιδιόχειρη επιστολή του Μητροπολίτη Δημητριάδος προς τον φυλακισμένο ηγέτη της παρέας της Παλλήνης, ο εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου Ιωάννης Χατζηφώτης έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση της επίσημης εκκλησίας. Η αντίδρασή του όμως δεν οφειλόταν στα λεγόμενα, αλλά στο ίδιο το πρόσωπο του μάρτυρα. Βλέπετε, ο κ. Μανώλης είναι ο εκδότης της εφημερίδας "Ορθόδοξος Τύπος", η οποία ασκεί μόνιμη κριτική στην ηγεσία της Εκκλησίας και γι;αυτό τολόγο έχει αποδοκιμασθεί από την Ιερά Σύνοδο. Μόνιμη επωδός της η καταγγελία περί μασσονικών διασυνδέσεων στην κεφαλή της εκκλησιαστικής και της πολιτικής ιεραρχίας. Διαπιστώνουμε, δηλαδή, ότι όσο πιο έντονος είναι ο θρησκευτικός ζήλος (φανατισμός) μιας (παρα)εκκλησιαστικής ομάδας, τόσο μεγαλύτερη "ανοχή" και "αγάπη" επιδεικνύει προς τους "αποστάτες του Σατανά".


Το αμάρτημα του καταδότη

Οι αποστάτες χρησιμοποιούνται συχνά από τις σύγχρονες εκκλησιαστικές αρχές, ωστόσο
οι λεπτές αποχρώσεις εννοιών όπως η προδοσία, η κατάδοση και η καταγγελία έχουν απασχολήσει εξαντλητικά τόσο τον χριστιανισμό, όσο και τον ιουδαϊσμό και τον ισλαμισμό.
Αν ο φόβος της προδοσίας έδιωξε τον Μωυσή από την Αίγυπτο, ο ίδιος τρόμος ανάγκασε τον Μωάμεθ να εγκαταλείψει τη Μέκκα, ενώ ο Ιησούς προδόθηκε από τον ίδιο του το μαθητή για τριάντα αργύρια. Ο κεντρικός ρόλος της προδοσίας στην ιστορία τους ώθησε τις τρεις θρησκείες να αντιμετωπίσουν εξαρχής το ευαίσθητο αυτό θέμα. Και έχει ενδιαφέρον ότι και οι τρεις επιχείρησαν να διακρίνουν το καθήκον της καταγγελίας από το αμάρτημα της κατάδοσης, αδιαφορώντας κάποτε για τα ασαφή όρια που χωρίζουν τις δύο ενέργειες.
"Η καταγγελία δεν πρέπει να συγχέεται με την ολέθρια πρακτική της κατάδοσης", αναφέρει γαλλικό Θεολογικό Λεξικό του 1924. "Η κατάδοση δεν επιδιώκει το κοινό καλό, αλλά επιχειρεί να βλάψει ένα άτομο, καταφεύγοντας σε ό,τι μπορεί να του κάνει κακό". Αναλύοντας τις σχετικές θέσεις της Καθολικής Εκκλησίας, πολλοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η καταγγελία του αιρετικού στον επίσκοπο ή τον ιεροεξεταστή υπήρξε επί αιώνες βασικός κρίκος της ενότητας των πιστών, πρακτική που σε μεγάλο βαθμό υπποχώρησε μετά τις σαρωτικές αλλαγές της Γαλλικής Επανάστασης.
Αλλά και στον ισλαμισμό θα συναντήσουμε τη ρητή καταδίκη της κατάδοσης. Οπως ακριβώς συμβαίνει και στην ιουδαϊκή θρησκεία, το Κοράνι ζητά αυξημένες αποδείξεις, όταν πρόκειται να διατυπωθεί κατηγορία εναντίον κάποιου προσώπου. Ο φόβος μάλιστα της κατάδοσης υπήρξε κατά εποχές τόσο μεγάλος, ώστε την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης της Παλαιστίνης μια ακόμη προσευχή ήλθε να προστεθεί στις δεκαοκτώ καθημερινές προσευχές των πιστών Ιουδαίων. Αυτή η δέκατη ένατη προσευχή, η μόνη σε πρώτο ενικό πρόσωπο, στόχευε να προφυλάξει τον πιστό από τον πειρασμό να γίνει ο ίδιος καταδότης: "Θεέ μου, συγκράτησε τη γλώσσα μου από το κακό, εμπόδισε τα χείλη μου να προφέρουν απατηλά λόγια".
 


Α - Ω

Παράδειγμα "έγκυρου αντιαιρετικού" λόγου πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά, αντιγράφουμε από ρεπορτάζ της Ντίνας Εξάρχου στον "Τύπο της Κυριακής" (16. 1.1994): "Αυτοί οι σατανιστές, τα παιδαρέλια που πιάσανε στην Παλλήνη και οι αρχηγοί τους ωχριούν μπροστά στη διδασκαλία και τα εγκλήματα της "Σκοπιάς" (...) Γυναίκες βιάζονται με την απειλή όπλου (...) Επιασα εκεί μέσα πόρνες, λεσβίες, ομοφυλόφιλους, ρουφιάνους, απατεώνες, καταχραστές. Ολοι εκεί μέσα είχαν γίνει τέτοιοι. Επιασα κούκλες λαστιχένιες για σεξουαλική εκτόνωση. Επιασα ανθρωποκτονίες. Ενα φαντάρο τον πέταξαν από το τρένο...".

Η Εκκλησία της Ελλάδος ουδέποτε έκρυψε την σημασία που δίνει στην στρατολόγηση "μετανοημένων". Στις προκηρύξεις και τις αφίσες της "Πανελλήνιας Ενωσης Γονέων για την Προστασία της Οικογένειας" (μετωπικό σχήμα του κ. Αλεβιζόπουλου) καλούμαστε στο Σεμινάριο Οικοδομής στην Ορθοδοξία, που λειτουργεί με τη συνεργασία της Εκκλησίας κάθε Κυριακή, όπου μπορούμε να παρακολουθήσουμε πώς γίνεται η ψυχοκοινωνική επανένταξη των "θυμάτων των καταστροφικών λατριών". Κάθε Σάββατο στις 12.30 υπάρχει και ειδική εκπομπή του 89,4 FM.


Ο ιταλικός δρόμος για τη μεταμέλεια

Καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια και θεωρητικός του ρεύματος της Αυτονομίας, ο Τόνι Νέγκρι κατηγορήθηκε τον Απρίλιο του 1979 σαν ο "εγκέφαλος" των Ερυθρών Ταξιαρχιών, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 30 ετών με βάση τις καταθέσεις ενός ανανήψαντος τρομοκράτη.Το 1983 εκλέχθηκε βουλευτής του Ριζοσπαστικού κόμματος, αποφυλακίστηκε και, μετά την άρση της βουλευτικής του ασυλίας, κατέφυγε στη Γαλλία. Στο κείμενο που ακολουθεί, επιχειρεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο των ανανηψάντων πρώην τρομοκρατών.

Οταν αναλύουμε το φαινόμενο των ανανηψάντων κατά την κρίση της ιταλικής τρομοκρατίας στη δεκαετία του '70, αυτό που μας εντυπωσιάζει είναι κυρίως η διάστασή του. Ανάμεσα στα μέσα της δεκαετίας του '70 και τις αρχές της δεκαετίας του '80, κάπου 20.000 άτομα κατηγορήθηκαν για τρομοκρατική δράση. Περίπου 5.000 φυλακίστηκαν, συχνά σε "ειδικές" φυλακές, και στη συνέχεια καταδικάστηκαν βάσει των νέων "έκτακτων" νόμων αρκετοί καταδικάστηκαν ερήμην. Κι όμως, πάνω από τα μισά από τα παραπάνω άτομα σήμερα είτε έχουν ανανήψει είτε έχουν διαχωρίσει δημόσια τη θέση τους από την τρομοκρατία.
Ας σταθούμε κατ' αρχήν στη μαζική διάσταση αυτού του φαινομένου κι ας αναρωτηθούμε: γιατί οι πρώτες πολιτικές αποτυχίες και οι πρώτες περιπτώσεις ανανηψάντων οδήγησαν σε μια γενικευμένη κατάδοση Γιατί η πρώτη φυσική πίεση πάνω στούς κρατούμενους ( βασανιστήρια, διαχωρισμός στις φυλακές, κλπ) δεν έχει ως αποτέλεσμα την αμφισβήτηση της νομιμότητας του κράτους, όπως συνέβαινε παραδοσιακά, αλλά απεναντίας επιτυγχάνει μια αντίδραση εκ διαμέτρου αντίθετη Γιατί η ανάνηψη διαδίδεται με μια εξαιρετική ταχύτητα, δύναμη κρούσης και σε τέτοια κοινωνική έκταση;
Γενικά, δυό απαντήσεις δίνονται σ' αυτά τα τα ερωτήματα. Η πρώτη συνίσταται στην αναγνώριση ότι "η κατάδοση δεν είναι παρά η συνέπεια μιας μιλιταριστικής πρακτικής και κουλτούρας, που είναι ευαίσθητες μονάχα στούς συσχετισμούς δύναμης και την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα" (Virno).Οι αγωνιστές, από τη στιγμή που κατάλαβαν ότι οι συσχετισμοί δύναμης τούς είναι εχθρικοί κι ότι δε μπορούν πια να τους τροποποιήσουν, επιλέγουν την κατάδοση ως μοναδική πιθανότητα σωτηρίας, απελπισμένη αλλά ρεαλιστική, κι αυτό τόσο περισσότερο όσο τα πολιτικά τους κίνητρα είχαν δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια παρατεταμένων περιόδων παρανομίας, ώστε η σύλληψη να τους προκαλεί αισθήματα ανακούφισης.(...)
Η δεύτερη απάντηση στα ερωτήματα που θέσαμε βλέπει τον πολλαπλασιασμό των ανανηψάντων σαν ένα (διαστροφικό) προϊόν της λατρείας των τρομοκρατών για τη μαζική επικοινωνία. Η πριβολή της ανάνηψης από τα μέσα ενημέρωσης επιτρέπει στο νικημένο κι αιχμάλωτο τρομοκράτη να ξαναβρεί την ταυτότητά του, έστω και με την παράδοξη μορφή της μεταμέλειας, και να υπερπηδήσει την απομόνωση και τη μιζέρια της κατάστασής του.
Η ανάνηψη γίνεται έτσι ένα προϊόν των ΜΜΕ, κυρίως επί τη ευκαιρία αυτών των μεγάλων ιεροτελεστιών που είναι οι δίκες. Σ' αυτό το γήπεδο, η εξουσία εκδικείται οι δίκες είχαν αρχικά χρησιμοποιηθεί απ' την τρομοκρατία, στην ηρωϊκή και νικηφόρα φάση της, σαν όργανα προπαγάνδας απ' όπου εκπορεύονταν ιδεολογικές διακηρύξεις, διεκδικήσεις εγκλημάτων, προσβολές κατά του δικαστηρίου, ύβρεις κατά της εξουσίας, συνοδευόμενα από ενέργειες επιδεικτικές κι εκδικητικές ( απόπειρες, δολοφονίες, εξεγέρσεις στις φυλακές), κι όλα αυτά μεγαλοποιούμενα από τα ΜΜΕ. Οι δίκες αυτές, λοιπόν, γίνονται πραγματικά έπη της κατάδοσης και του θεάτρου των μεγάλων αποκηρύξεων. Ποντίφηκες αυτού του τελετουργικού είναι τα μέσα ενημέρωσης.
Σ' αυτή την αντιστροφή, ο ανανήψας ιερουργεί κι αυτός, με την ιδιότητα του "εκφραστή των απόλυτων ηθικών αρχών", με μεγαλόστομες διακηρύξεις που αποκαθιστούν την τιμή των δικαστικών και κοινωνικών συστημάτων της αστικής τάξης. Ο καταδότης είναι μετανοημένος, ο μετανοημένος είναι καταδότης σαν καλός καθολικός, γιορτάζει τη μεταμέλειά του και, σαν καλός σταλινικός, γίνεται η ζωντανή προπαγάνδα της. Ολα αυτά, επαναλαμβάνω, μέσα σε ένα ανυπόφορο κλίμα ηθικής κι επικοινωνιακής καθολικότητας.
Κι όμως, ο ανανήψας ψεύδεται ακόμα κι όταν λέει την αλήθεια. Ακόμα κι αν θέλουμε να πιστέψουμε τις διαβεβαιώσεις του σαν αλήθειες ειδησεογραφικές κι ενδεχομένως δικαστικές, σε καμιά περίπτωση αυτές δεν αποτελούν ιστορικές αλήθειες.


ΤΟΝΙ ΝΕΓΚΡΙ

(Ελευθεροτυπία, 16/7/1995)

 

www.iospress.gr                                          ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ