That's Greek (basketball) to me

1.  /  2.

Ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης δοκίμασε την τύχη του και στο μπάσκετ

Ενας starting guard, με το όνομα Μάικ Δουκάκης


Μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό, αλλά ο Μάικ Δουκάκης συνέδεσε την (πολιτική) τύχη του με την παιδική του αγάπη, το μπάσκετ. Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος: Γνήσιο ελληνοαμερικανό κράμα, ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης παθιάστηκε με ένα απαιτητικό άθλημα που σχεδόν ποτέ δεν τον αντάμειψε για τις προσπάθειές του. Μαζοχιστής ο Μάικ Δουκάκης; Σε καμία περίπτωση. Περισσότερο πιθανή μοιάζει η υπόθεση ότι ο ελληνοαμερικανός πολιτικός ψυχανεμίστηκε από πολύ νωρίς πως το μπάσκετ θα τον περίμενε σε κάθε στροφή του δύσκολου δρόμου του προς την προεδρία.
Ολα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν ο Μάικ Δουκάκης, μαθητής ακόμη του γυμνασίου Μπέικερ στο Μπρούκλιν της Μασαχουσέτης, αποφάσισε να ασχοληθεί με την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Καθώς την ίδια ακριβώς περίοδο έπαιζε μπέιζμπολ, έτρεχε ανώμαλο δρόμο, ήταν αρχηγός της ομάδας τένις, συμμετείχε στην ορχήστρα του σχολείου και ήταν ο καλύτερος μαθητής της τάξης του, στο μπάσκετ είχε να επιδείξει μάλλον μέτριες επιδόσεις. Κατανάγκην γκαρντ λόγω του 1,65 του, ο νεαρός Δουκάκης δεν μπορούσε να εντυπωσιάσει στο άθλημα που τον έθελγε περισσότερο από όλα τα άλλα.
Η συνέχεια θα αποδεικνυόταν ακόμη πιο δύσκολη. Στο κολέγιο Σουάρθμορ, ο φοιτητής πλέον Δουκάκης αρνήθηκε να εγκαταλείψει τις αθλητικές φιλοδοξίες του. Μόνο που ο ανταγωνισμός στο κολέγιο δυσκόλευε τα πράγματα: από πρώτος γκαρντ ο νεαρός Μάικ βρέθηκε τρίτος και τέταρτος στον πάγκο της ομάδας. "Από τις τρεις μεγάλες επιθυμίες του -σπουδές, πολιτική και αθλητισμό- το ταλέντο του ήταν σαφώς οι δύο πρώτες", σχολιάζουν οι βιογράφοι του Ρίτσαρντ Γκέινς και Μάικελ Σίγκαλ. "Δεν ήταν υπεραθλητής, αλλά ήταν καλός", συμπληρώνει καλόβολα ο συγκάτοικός του εκείνης της εποχής Φρανκ Σίβερτς. "Τα κατάφερνε".
Το μπάσκετ είχε στοιχειώσει μέσα του. Κυβερνήτης πια της Μασαχουσέτης, ο ελληνοαμερικανός πολιτικός δεν ξεχνούσε το ανικανοποίητο πάθος των νιάτων του. Κι όταν το 1986, στα πλέι οφ του NBA, οι Boston Celtics θα αντιμετώπιζαν τους Houston Rockets, το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ο παλιός μπασκετμπολίστας Δουκάκης ήταν να στοιχηματίσει υπέρ της ομάδας του με τον κυβερνήτη των τεξανών αντιπάλων Μπιλ Κλέμεντς και να κερδίσει ένα γιορταστικό τσιμπούσι μετά τη λαμπρή νίκη των παιδιών από τη Μασαχουσέτη.
Ετσι, όταν δύο χρόνια αργότερα ο Δουκάκης άρχισε να κυνηγά το χρίσμα των Δημοκρατικών από πολιτεία σε πολιτεία, ο αμερικανικός τύπος πλημμύρισε μεταφορές από το μπάσκετ για να περιγράψει την προεκλογική του πορεία. Την εικόνα ενίσχυε ο ίδιος, εκμεταλλευόμενος κάθε ευκαιρία. Και μάλιστα με τα συνήθη πενιχρά αποτελέσματα. "Ο παλαιός γκαρντ του γυμνασίου του Μπρούκλιν δοκίμασε δέκα ελεύθερες βολές αλλά πέτυχε μόνο ένα καλάθι", σχολίαζε στις 30 Ιανουαρίου 1988 ο ανταποκριτής των Λος Αντζελες Τάιμς στην Αϊόβα. "Ηταν μία από τις ελάχιστες φορές που ο κυβερνήτης της Μασαχουσέτης απέτυχε στην προεκλογική του εκστρατεία".
Στο τέλος του κρίσιμου εκείνου Μαρτίου, μια είδηση σχετική και πάλι με το μπάσκετ θα σημάδευε τις πολιτικές εξελίξεις. Αυτή τη φορά προς όφελος του Δουκάκη. Η ανακοίνωση ότι ο κυβερνήτης του Νιου Τζέρσι Μπιλ Μπράντλεϊ θα στηρίξει την υποψηφιότητα Δουκάκη για το χρίσμα προκάλεσε ευφορία στο επιτελείο του Ελληνοαμερικανού και πλημμυρίδα μπασκετικών ιστοριών στις σελίδες των εφημερίδων. Παλαιός πετυχημένος φόργουoρντ των New York Knicks, ο κυβερνήτης Μπράντλεϊ είχε μόνο καλά λόγια για τον άσημο γκαρντ από το Μπρούκλιν: "Ο Δουκάκης είναι σε θέση να νικήσει τον Μπους γιατί είναι σταθερός, επινοητικός, προσαρμοστικός και πειθαρχημένος. Διαθέτει το προσωπικό βάθος, εμπειρία ζωής και ενσαρκώνει την ελπίδα της Αμερικής". Ετσι, όταν οι δύο πρώην μπασκετμπολίστες ανέβηκαν σε μια εξέδρα στο Τζέρσι Σίτι για να ανακοινώσουν τη συνεργασία τους, πολλοί υπέθεσαν εσφαλμένα ότι ο παλαίμαχος φόργουορντ προαλειφόταν για αντιπρόεδρος του Δουκάκη.
Αν η σχέση του με το μπάσκετ φάνηκε να ευνοεί τον υποψήφιο των Δημοκρατικών στην περίπτωση της "στρατολόγησης" του Μπιλ Μπράντλεϊ, στη συνέχεια της προεκλογικής του εκστρατείας έμελλε να του προκαλέσει σοβαρά προβλήματα. Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, την ώρα που ο Δουκάκης πάλευε σώμα με σώμα με τον συνυποψήφιό του Τζέσε Τζάκσον για την κατάκτηση των εκλεκτόρων του Κολοράντο, ένας σημαντικός αγώνας μπάσκετ μεταξύ Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα και Πανεπιστημίου του Κάνσας κρατούσε τους οπαδούς του μακριά από τα πολιτικά τους καθήκοντα. "Ο καιρός στο Ντένβερ είναι θαυμάσιος", σχολίαζε ο τοπικός τύπος. "Αλλά το πρωτάθλημα του μπάσκετ απορροφά τους πάντες. Με τα ζητήματα της πολιτικής θα ασχοληθούν μόνον όσοι αδιαφορούν για το μπάσκετ".
Λίγες ημέρες αργότερα, όταν ο γιος του Δουκάκη Τζον βρέθηκε στην Καλιφόρνια για να συλλέξει ψήφους για την υποψηφιότητα του μπαμπά, βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν αγώνα μεταξύ Lakers και Utah Jazz, ο οποίος μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των επιτελών του Δουκάκη. "Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην εκστρατεία μας θα ήταν μια σειρά αγώνων μεταξύ Lakers και Celtics", δήλωσε ο πρώην ηθοποιός Τζον Δουκάκης που, έχοντας ζήσει αρκετό καιρό στην Καλιφόρνια, γνώριζε καλά ότι αυτή την εποχή του χρόνου κάθε εξωαθλητική δραστηριότητα παραλύει κυριολεκτικά στην περιοχή.
Στις αρχές εκείνου του Ιουνίου, ο Μάικ Δουκάκης θα ένιωθε στο πετσί του τις επιπτώσεις του μπάσκετ στον αγώνα του: Την ώρα που μιλούσε σε οπαδούς του στο Λος Αντζελες, παρατήρησε ότι κανείς περίπου δεν του έδινε σημασία. Λίγο αργότερα έμελλε να πληροφορηθεί και το λόγο. Οι μετρημένοι στα δάκτυλα παριστάμενοι είχαν στο μυαλό τους την ήττα της ομάδας τους, των Lakers, και δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να παρηγορηθούν με τις επιτυχίες του προεκλογικού αγώνα που τους ανακοίνωνε ο Δουκάκης.
Αν και τα μηνύματα ήταν εύγλωττα, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών δεν ξέχασε το μπάσκετ στην τελική ευθεία του προς τον Λευκό Οίκο. Το προεκλογικό του φυλλάδιο περιλάμβανε σε περίοπτη θέση πληροφορίες για τη συνεργασία του με παίκτες της Boston Celtics προκειμένου να καταπολεμηθεί η διάδοση των ναρκωτικών στα σχολεία. Τα αποτελέσματα όμως των εκλογών του Νοεμβρίου θα ματαίωναν τα σχέδια του ελληνοαμερικανού πολιτικού και θα αναδείκνυαν τον Τζορτζ Μπους πρόεδρο των ΗΠΑ. Το μπάσκετ είχε για μιαν ακόμη φορά προδώσει τον άτυχο θαυμαστή του.

 

Greek... Daydream

Το χρονόμετρο του κλειστού σταδίου "SkyDom" του Τορόντο, στις 14.8.1994 έδειχνε ότι απομένουν 11 λεπτά και 38" για να λήξει το πρώτο ημίχρονο της ιστορικής συνάντησης του ελληνικού μπάσκετ με την Dream Team II και το σκορ ήταν 17 - 14 υπέρ της Εθνικής μας. Οι άνθρωποι του NBA δεν πίστευαν στα μάτια τους. Η μικρή Ελλάδα είχε καταφέρει να μπλοκάρει τα ατού της αμερικάνικης ομάδας και να φέρει το παιχνίδι στα μέτρα της. Δυστυχώς το greek dream δεν κράτησε περισσότερο. Στο επόμενο εξάλεπτο η ομάδα των ΗΠΑ έβαλε 11 πόντους χωρίς να δεχτεί κανένα και τελείωσε το ματς με 97 -58 φτάνοντας στον τελικό και το χρυσό μετάλλιο του 15ου Μουντομπάσκετ.
"Η χειρότερη εμφάνιση της Dream Team II το Σάββατο το βράδυ στάθηκε υπεραρκετή για να περάσει άνετα στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Μπάσκετ", σχολίαζε την επομένη η "Μαιάμι Χέραλντ", σημειώνοντας ότι "μπροστά στην Ελλάδα, για πρώτη φορά στα επτά παιχνίδια του τουρνουά η ομάδα των ΗΠΑ δεν κατάφερε να ξεπεράσει τους εκατό πόντους". Πάντως στην άμυνα τα πήγαν καλά: "Οι 58 πόντοι που δέχτηκε απ' την Ελλάδα ήταν κατά 27 λιγότεροι από τον αμυντικό μέσο όρο της ομάδας ως εκείνη τη στιγμή".
Μιά εξήγηση για τα άσχημα στατιστικά των αστεριών του ΝΒΑ κόντρα στους δικούς μας, έδινε ο Bill Barnard του Associated Press. "Η Ελλάδα καθυστερούσε το ρυθμό του παιχνιδιού και κράτησε την Dream Team II έξω απ' τη ρακέτα, υποχρεώνοντας τους αμερικανούς να σουτάρουν από μακριά. Οι έλληνες ενδιαφερόντουσαν περισσότερο να κρατήσουν το σκορ χαμηλά παρά να παίξουν μπάσκετμπολ. Κατέστρεφαν το αμερικάνικο γρήγορο παιχνίδι (...) Η Ελλάδα μάζεψε 2 επιθετικά ριμπάουντ κι αυτά συμπτωματικά. Κανένας έλληνας δεν ήταν κάτω απ' το καλάθι όταν γινόταν σουτ από συμπαίκτη τους".
Το ίδιο υπεροπτικό μήνυμα πέρασε και ο παίκτης της αμερικάνικης ομάδας Derrick Coleman, αμέσως μετά το ματς: "Βασικά οι Ελληνες προσπαθούσαν γιά κάτι καινούριο παίζοντας εναντίον μας. Ισως ...να προσπαθούσαν να ξεφουσκώσουν τη μπάλα".


Είπα-ξείπα

Στις 7 Απριλίου, η διοίκηση του Απόλλωνα Πατρών διέψευδε δημοσίευμα της "Herald Sun" της Μελβούρνης, της μεγαλύτερης εφημερίδας της Αυστραλίας, που μιλούσε για "στημένα" παιχνίδια μπάσκετ στο ελληνικό πρωτάθλημα της Α1. Το δημοσίευμα βασιζόταν σε δηλώσεις του αυστραλού παίκτη Αντριου Γκέιζ που αγωνίζεται στην ομάδα της Πάτρας: "Στην Ελλάδα, όπως μου έχουν πεί συμπαίκτες μου στον Απόλλωνα, τα "πιάνουν" πολλοί διαιτητές και παίκτες, χωρίς ωστόσο όλες αυτές οι δωροδοκίες να θεωρούνται σοβαρά εγκλήματα ώστε να υπάρχουν σοβαρές κυρώσεις (...) Το βρόμικο χρήμα διακινείται όχι βέβαια με επιταγές αλλά με φακελάκια και πάντα πολύ μετά τη διεξαγωγή των "στημένων" παιχνιδιών (...) Γιά να γλιτώσει πέρσι τον υποβιβασμό στην Α2, ο Απόλλωνας πλήρωσε 25 εκατομμύρια για να νικήσει στον προτελευταίο αγώνα της κανονικής περιόδου".
Οπως ήταν λογικό, άναψαν φωτιές στο ελληνικό μπάσκετ και ο Γκέιζ υποχρεώθηκε να δώσει εξηγήσεις: "Ποτέ μου δεν μίλησα με δημοσιογράφο αυτής της εφημερίδας, ποτέ δεν είπα ότι στην Ελλάδα στήνονται παιχνίδια. Την Ελλάδα τη θεωρώ την καλύτερη χώρα που γνώρισα μετά την πατρίδα μου και δεν θα μπορούσα τη βλάψω με τέτοιο τρόπο. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τους ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μου στην Πάτρα, δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να ψάξω τρόπο να τους πληγώσω." Την επομένη όμως, και ενώ όλοι έμαθαν ότι είχε φιλοξενήσει στην Πάτρα έναν πρώην συμπαίκτη του από την Αυστραλία στον οποίο είχε μεταφέρει τις κακές φήμες σχετικά με το περσινό ματς του Απόλλωνα με το Παγκράτι, ο καημένος ο Γκέιζ τροποποίησε την εκδοχή του: "Με πήρε ένας δημοσιογράφος τηλέφωνο για να του επαληθεύσω κάποιες ειδήσεις που είχε μάθει από την Ελλάδα. Αυτό ήταν όλο. Του είπα εμπιστευτικά ότι τα ίδια κουτσομπολιά είχα ακούσει κι εγώ στην Πάτρα (...) Δεν περίμενα ότι όλα αυτά θα εμφανίζονταν μετά να βγαίνουν απ' το στόμα μου".
 

(Ελευθεροτυπία, 18/6/1995)

 

www.iospress.gr                                          ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ